Monuments on Facebook

MONUMENTS: ALBERT COLLINS / LONNIE MACK / ROY BUCHANAN “Further Up on the Road” DVD Concert (Praxis Media - 1988)

Tuesday, 21 March 2017 13:13
Published in Monuments

Σύναξη γιγάντων των ηλεκτρικών blues επί σκηνής του θρυλικού Carnegie Hall

Γράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

 

5 Δεκεμβρίου 1985. Manhattan, New York City, U.S.A. Οι σκηνοθέτες Chris Campbell & Jim Brown αναλαμβάνουν το βαρυσήμαντο έργο να απαθανατίσουν μια μοναδική συνάντηση στα ιστορικά της σύγχρονης ηλεκτροδοτούμενης μουσικής επί σκηνής του θρυλικού “Carnegie Hall”. Τρεις διαφορετικές «σχολές» της εξάχορδης θεάς όταν αυτή καταπιάνεται με τα hard rockin’ blues εκπροσωπούνται από ισάριθμους διδασκάλους που δίνουν για πρώτη φορά το παρών σύσσωμοι. Διόλου περίεργο λοιπόν το γεγονός πως ανάμεσα στους θεατές μα και στα παρασκήνια, βρίσκουμε υπέρλαμπρους συνοδοιπόρους μα και μαθητές αυτών όπως οι Dickey Betts (The Allman Brothers Band), Robbie Robertson (The Band), Kris Kristofferson, Joe Ely, Rick Derringer, John Hammond, να δηλώνουν στην κάμερα με μίνι συνεντεύξεις βαμμένοι οπαδοί έως και αποσβολωμένοι!...

 

Την θεόρατη, κρύα και υπερφωτισμένη σκηνή αναλαμβάνει να κατακυριεύσει πρώτος ο έγχρωμος τιτάνας Collins με την μαύρη του γκρούπα. Τοποθετώντας όπως το συνήθιζε το καποτάστο μεταξύ έκτου και δωδέκατου διαστήματος, αποδεικνύει περίτρανα και για πολλοστή φορά πως τούτος ΔΕΝ τις έχει ανάγκη τόσες νότες για να μας πει τις πονεμένες του ιστορίες για όλες κείνες τις γκόμενες που του τα φάγαν όλα. Του φτάνουν πέντε-έξη για να μας κατατροπώσει. Μωρέ και μια αρκεί από τα δάχτυλά του αφού, όντας μόνη κι έρημη, προλαβαίνει και ξεκλειδώνει την πόρτα της καρδιάς σου, χώνεται μέσα βαθιά και κλειδώνει από μέσα μια για πάντα!... Για του λόγου το αληθές, στο τέλος της ανυπέρβλητης groov-ας του “Master Charge” που ανοίγει επεισοδιακά την αυλαία, οι ευτραφείς στρογγυλοκαθήμενοι Αμερικάνοι θεατές είναι στο πόδι χειροκροτώντας γοερά! Και να που ο μάστορας πηδά από το πάλκο και μπλέκετε ανάμεσά τους με την ασύρματη Telecaster να παίρνει φωτιά. Ανατριχίλες. Πατόκορφα. Από κείνες που σπανίζουν και τις κυνηγάς με το τουφέκι. Μετά από ένα τέτοιο… «τσουρούφλισμα» (η λέξη ζέσταμα ακούγεται αστεία εδώ) μονάχα δυο κωλοπετσωμένοι γίγαντες σαν τους επόμενους θα είχαν τα κότσια να αρπάξουν τη σκυτάλη αντί να τραπούν σε άτακτη φυγή!...

 

Κι όμως. Ο λευκός redneck που ακολουθεί με την καπελαδούρα του επιλέγει να ξεκινήσει ακριβώς στον αντίποδα. «Γυμνός». Με μια ηλεκτρακουστική στα χέρια, μονάχος, ξεδιπλώνει τη στεντόρεια φωνή του και με τα χέρια «δεμένα» προσυπογράφει ως μακράν ο κορυφαίος τραγουδιστής της βραδιάς! «Ήταν να το πούμε αυτό παρέα με τον Stevie Ray (Vaughan) σήμερα, μα τελικά δεν μπόρεσε να έρθει» μας πληροφορεί και μένουμε κάγκελο! Φαντάζεσαι; Να που στα καπάκια όμως πιάνει στα χέρια του την Flying V για να μας θυμίσει τους λόγους που ο αείμνηστος Vaughan, ο Betts, όπως και αμέτρητοι άλλοι θεωρούν τον Lonnie μέντορα και τον έχουν στο εικονοστάσι. Με την καλοστημένη του μπάντα ο μάστορας ξεκινά και «κλαίει παλικαρίσια», όρθιος, σαν άγαλμα. Το “Stop” χτίζει λεπτό προς λεπτό την απόγνωση του δημιουργού και ναι, μα το Θεό, με το που αρχίζει να γρυλίζει εκλιπαρώντας τη σύντροφό του να σταματήσει επιτέλους να τον παιδεύει με την «αγάπη» της, με πήραν τα ζουμιά καθώς παρακολουθούσα μόνος την οθόνη… Οκ. Δεν υπαινίσσομαι ότι είναι σίγουρο πως θα σε αγγίξει τόσο πολύ και σένα φυσικά, είναι χίλιοι μύριοι οι παράγοντες που μας θέλουν να στεκόμαστε διαφορετικά απέναντι σε καταστάσεις: βιώματα, ψυχική κατάσταση, συναισθηματικές εμπλοκές... Αν όμως ως μεσήλικας με τόσα και τόσα που ’χω ακούσει/βιώσει, έχει μειωθεί η «ευαισθησία του πρωτόγνωρου» και τούτος δω καταφέρνει και παίζει τους δακρυγόνους αδένες μου στα δάχτυλά του, έπρεπε το ελάχιστον να το μοιραστώ μαζί σας…

 

Τρίτος στη σειρά ο αείμνηστος Buchanan. Τεράστια αδυναμία μου. Την κέρδισε με το σπαθί του με το που ήρθα σε επαφή μαζί του προ εικοσιπενταετίας. Ήταν η «ενδόρρηξη» αυτού του λεπτεπίλεπτου, ταπεινού έως και φοβισμένου κιθαρίστα που με άγγιξε στο μεδούλι μονομιάς! Το βλέπεις στα χαμηλά του μάτια πως πονά και υποφέρει ως υπερευαίσθητος δέκτης, δίαυλος και αναμεταδότης της Συμπαντικής Έμπνευσης. Tο ακούς στους σπαραξικάρδιους αυτοσχεδιασμούς του. Κι αν ετούτη τη μοναδική βραδιά επέλεξε να ξεκινήσει με το up-tempo boogie “Green Onions”, ήταν θέμα χρόνου ώστε να μας συνεπάρει με τα αλλόκοσμα καμώματά του στα τάστα που αγκαλιάζονται από το σώμα της Fender ενώ σκαρώνει το “When a Guitar Plays the Blues”. Ξάφνου, άκρα του τάφου σιωπή ολούθε. Το κλάμα της δεσπόζει. Κι ενώ το αφεντικό της προτιμά ως είθισται να βρίσκεται μακριά από το μικρόφωνο κατά κανόνα, τούτη γλώσσα δε βάζει μέσα με μια ακατάσχετη φλυαρία που σε θέλει παγοκολόνα! Έπος.

 

Η μοναδικότητα της όλης φάσης για τους παραγωγούς όμως τοποθετείται συνειδητά στο τέλος, όταν οι υπεύθυνοι ανεβάζουν προμελετημένα και τους τρεις συγχωρεμένους πρωταγωνιστές επι σκηνής να τζαμάρουν πάνω στο παραδοσιακό “Further up on the Road” του Bobby "Blue" Bland. Ιστορικές στιγμές. Ούτε συζήτηση!
Πειράζει όμως που προσωπικά (όπως άλλωστε γίνεται πασιφανές πιο πάνω) στέκομαι σε όλα τα θαυμαστά που προηγήθηκαν; Ο πηγαιμός για την Ιθάκη. Τα ογδόντα λεπτά πριν. Όλα τα λεφτά, είναι εκεί.
Εν κατακλείδι, αν ισχυριστώ πως θα πούλαγα και την Ψυχή μου στο Διάολο για να είμαι εκεί, να τους απολαύσω μα και να τους φωτογραφίσω όλους, πάνω και πίσω από τη σκηνή, όσοι με ξέρουνε καλά γνωρίζουν πως δεν υπερβάλλω!...

  • Line up:

    Albert Collins / Lonnie Mack / Roy Buchanan (κιθάρες, φωνητικά) και τα εκάστοτε σχήματά του καθενός

  • Recommended releases:

    Τρία χρόνια μετά τη μαγευτική βραδιά που αποτυπώνεται εδώ, ο υπερευαίσθητος Roy έδωσε τέλος στη ζωή του αφού συνελήφθη πιωμένος σε περίοδο που είχε κόψει το αλκοόλ. Για να μην αντιμετωπίσει την γυναίκα του στην οποία είχε υποσχεθεί πλήρη αποχή, κρεμάστηκε με το ίδιο του το πουκάμισο στο κελί του αυτόφωρου στην κομητεία του Fairfax της Virginia στις 14 Αυγούστου 1988!... Έτσι ήταν φύσει αδύνατον να υπάρξει συνέχεια με ανάλογη σύμπραξη των τριών γιγάντων. 

    Πράγμα που την καθιστά ακόμη πιο μοναδική & πολύτιμη. 

Read 511 times

Leave a comment