Monuments on Facebook

MONUMENTS : JOHN MAYER TRIO – “Try!” Live (Aware / Columbia Records – 2005)

Friday, 21 April 2017 09:49
Published in Monuments

"Power-rockin', electric-guitar, in-your-face blues."

Γράφει ο Χρήστος Κσατζεκιάν

Με αυτά τα λόγια επακριβώς χαρακτήρισε τούτο το μέχρι πολύ πρόσφατα one-of γονιμότατο πείραμά του ο τότε εικοσιοκτάχρονος μουσικοσυνθέτης & κιθαρίστας John Mayer. Πιο καλή περιγραφή όπως θα ανακαλύψει όποιος δεήσει να ασχοληθεί, δεν γίνεται!
Δε θα ξεχάσω ποτέ κείνο το Σάββατο που βρέθηκα ξανά στο «κρυφό σχολειό» των Εξαρχείων και ο φίλτατος Jimmy (a.k.a. Δημήτρης Ιμβρίδης) έβαλε στην πολυπληθή παρέα την νέα του κιθαριστική ανακάλυψη/πρόταση. Ψηλά, στην μεγάλη led TV που έχει μόνιμα στον τοίχο κρεμασμένη, αλλά με ήχο Hi-Fi, όπως πρέπει, δια μέσου του στερεοφωνικού συγκροτήματός του παρακαλώ!

 

Κρυφό Σχολειό;;; Κάποιοι αναρωτιέστε δικαίως. Όμως όσοι γνωρίζουν τι εστί “Jimmy’s Rock Stuff” τα μεσημέρια του Σαββάτου, ουρλιάζουν ήδη επικροτώντας, σας ακούω ως εδώ! Πάνε πολλά χρόνια που ο έμπειρος κατασκευαστής & τεχνικός ηλεκτρικών εγχόρδων παραδίδει μα και δέχεται με χαρά μαθήματα «ουσιαστικότητας» μετατρέποντας το θρυλικό μαγαζί του σε στέκι βλαμμένων μουσικόφιλων που ανταλλάσσουν νέα και μοιράζονται ανακαλύψεις. Κατσαβίδι δε σταυρώνει τα Σάββατα ο μάστορας, δουλειά μηδέν, όμως η ψυχοθεραπεία τούτη δεν πληρώνεται! Το λέω με βεβαιότητα αφού έχω τη χαρά και την τιμή να είμαι ενίοτε ανάμεσά τους. Και έχω φτιάξει ουκ ολίγα αντίγραφα κιθαριστικών κυκλοφοριών (ναι, το παραδέχομαι δημοσίως) για τον Μητσάρα μας στην προσπάθειά μου να του πω ευχαριστώ για όσα μας έχει μάθει εκείνος… Ε, λοιπόν, τον έρωτά μου για την blues περίοδο του John Mayer τον χρωστώ σε αυτόν!
Ήταν λοιπόν οι οπτικοακουστικές τζούρες από το “Live at the Bowery Ballroom” στη Νέα Υόρκη αν δεν απατώμαι που με μετέτρεψαν επιτόπου σε ακόλουθο αυτού του παντελώς άγνωστου (στη δική μου παρέα) κιθαρίστα. Μαγνητοσκοπήθηκε την ίδια χρονιά με το παρουσιαζόμενο ηχογράφημα, οπότε η επί σκηνής απόδοση του καταιγιστικού τρίο λειτούργησε ως τέλεια συστατική επιστολή για μένα. Έμεινα σα χαζός με ανοιχτό το στόμα, να κοιτώ την οθόνη, μόνο σάλιο δεν έτρεξε...

Την μεγαλοπρέπεια του Pino Palladino την γνώριζα ήδη μέσα από τα εγκώμια που έπλεκε για αυτόν ο κατά την ταπεινή μου άποψη ουσιαστικότερος εν ζωή ηλεκτρικός μπασίστας του κόσμου, ο Anthony Jackson παρακαλώ. Οπότε τον παρακολουθούσα στενά έκτοτε. Κι εδώ κάθε του νότα από σκηνής και ένα ολόκληρο σεμινάριο που όμως-πρόσεξέ με- πάνω από όλα ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ τα κοινά! Τις εκάστοτε ανάγκες κάθε τραγουδιού, στο έπακρο. Με ήχο ζεστό που κυριολεκτικά ορίζει τον όρο «χαμηλές συχνότητες» και ακρίβεια εκνευριστικά μικρομετρική, ο Palladino ξεχείλιζε (τι γέμιζε, πλάκα κάνεις;) τα μετόπισθεν δημιουργώντας ένα μαγικό ρυθμικό υπόβαθρο, ένα rhythm section που ελάχιστες φορές έχω συναντήσει στη ζωή μου. Δεκαμελή ορχήστρα από τρεις ανθρώπους άκουγες. Βλέπεις ο Steve Jordan αποτελεί άλλη πεταλωμένη γάτα ως ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους τυμπανιστές των Η.Π.Α. – δικαίως. Και παράλυτος να είσαι με κακό, κάτι θα κουνηθεί από πάνω σου στο άκουσμά του!... Νέγρικη γκρούβα από κείνες που ονειρεύεσαι πίσω σου ως μουσικός. Κουνιέται ολάκερος λέμε. Και συ μαζί του. Έλα όμως που, παρόλα αυτά, ο (έως τότε) άγνωστος χι με το τσουλούφι -αν και «φλούφλης» με μια πρώτη ματιά- κέρδισε εν τέλει την προσοχή μου μονοκοπανιά αφού τα καμώματά του στην μαυρόασπρη Stratocaster με πήγαν ντουγρού εκεί που ο λατρεμένος μου Stevie Ray Vaughan με πήγαινε και ακόμη με πηγαίνει βόλτα! Τόνος, συναίσθημα, φρασεολογία, jam στάση & αισθητική και πάνω από όλα, ουσιαστικότητα σε κάθε του επιλογή, κάθε του νότα.

 

Όλα αυτά συνυπάρχουν λοιπόν και στο “Try!”, γεγονός που το κάνει μοναδικό απόκτημα άρα και προτεινόμενο από τούτη τη μόνιμη στήλη. Για του λόγου το αληθές, αν θες ξεκίνα ανάποδα ακούγοντας πρώτα το ομώνυμο άσμα που κλείνει τοιουτοτρόπως (αυτοσχεδιαστική μαγεία λέγεται) το ζωντανά ηχογραφημένο εγχείρημα. Το μουσικό περιεχόμενο είναι ισομοιρασμένο ως εξής: εδώ θα βρεις δυο προσωπικές συνθέσεις του Mayer από το προηγηθέν studio album “Heavier Things” ("Daughters" & "Something's Missing"), δυο από το επόμενο δισκογράφημά του “Continuum” ("Vultures" & "Gravity") και δυο γόνιμες διασκευές. Το "Wait Until Tomorrow" του Jimi Hendrix και το "I Got a Woman" του Ray Charles! Άρα το τελικό αποτέλεσμα παντρεύει την εμπνευσμένη pop/rock με τα Τεξικάνικα ηλεκτρικά blues όταν αυτά ροκάρουν αγρίως σε ρυθμούς funky! Αντιλαμβάνεσαι… Κρίμα που επέμενε ως φέτος) να εμμένει στο pop στυλάκι του, πάει «χαμένος» για μένα κι ας γεμίζει αρένες των Η.Π.Α. μια χαρά.

Για την ιστορία να καταγράψω τέλος πως τούτο το εκπληκτικής χημείας προξενιό των τριών προέκυψε από έναν φιλανθρωπικό τηλεοπτικό μαραθώνιο του καναλιού NBC, του οποίου τα έσοδα θα εξυπηρετούσαν τις ανάγκες των τότε πρόσφατα πληγέντων από το tsunami που χτύπησε σφοδρά την Νοτιοανατολική Ασία. Μόνο που σε κείνη την ζωντανή εμφάνιση ονόματι “Tsunami Aid: A Concert of Hope” μπασίστας επρόκειτο να είναι ο επίσης διάσημος και περπατημένος Willie Weeks. Όμως τη μέρα της εκπομπής δεν κατάφερε να συνδράμει λόγο έκτακτων υποχρεώσεων και ήταν ο Jordan που πρότεινε αυτομάτως τον Pino ως τον καταλληλότερο όλων. Αυτό ήταν. Η ερωτική τους χημεία φούντωσε μονομιάς με αποτέλεσμα τον Οκτώβριο του 2005 να περιοδεύσουν με τους The Rolling Stones για της ανάγκες προώθησης του “A Bigger Bang” αποσπώντας έως και διθυραμβικές κριτικές από τον έως τότε καχύποπτο μουσικό τύπο απέναντι στον «χθεσινό πιτσιρικά που τολμά να παίξει blues»!...

Ένα θα πω και κλείνω.

Ο πιτσιρικάς το πνίγει το κουνέλι – κανονικά και με το νόμο!!!

  • Line up:

    John Mayer (κιθάρα, φωνητικά), Pino Palladino (μπάσο), Steve Jordan (τύμπανα)

  • Recommended releases:

    Αν ήθελα να «προστατέψω» την πλειοψηφία των αναγνωστών μας θα έπρεπε να καταγράψω σε τούτο το section μονάχα το φρεσκότατο “The Search for Everything”, το πολυπόθητο comeback του power trio που υπήρξε άλλωστε και η αφορμή τούτης της παρουσίασης, αφού κυκλοφόρησε τώρα, 14 Απριλίου! Όμως αν είναι κάτι που θέλω πιότερο από κάθε τι άλλο να μας χαρακτηρίζει σε τούτο το μουσικό μας χωριό, είναι η «ανοιχτομυαλιά». Αυτιά ανοιχτά προς κάθε κατεύθυνση, προς κάθε δημιουργική έκφανση στα ευρύτερα πλαίσια της ηλεκτροδοτούμενης μουσικής. Έτσι θα συγκαταλέξω επίσης και κάποια πιο pop/rock έργα του εδώ. Οι μη βαμμένοι hard rockin’ blues fans λοιπόν αξίζει να ακούστε επίσης και το “Continuum” (2006) που ακολούθησε της παρουσιαζόμενης ζωντανής ηχογράφησης με το ίδιο line up, όπως και το “Born and Raised” (2012). 

Read 624 times

Leave a comment