Monuments on Facebook

Οι αφορμές για τούτο το φόρο τιμής, δυο. Και οι δυο, καίριες! Από 15 έως 29 Οκτωβρίου οι τρεις εναπομείναντες των θρυλικών Bad Company καταλαμβάνουν τα σανίδια για μια οκταήμερη Βρετανική "κύκνεια" περιοδεία επονομαζόμενη "Swan Song Tour" για την προώθηση της πρόσφατης κυκλοφορίας του "Live in Concert 1977 & 1979" από τη Rhino Records! Επίτιμοι καλεσμένοι τους δε, οι Richie Sambora & Orianthi.

Ο Paul Rodgers, ο δάσκαλος των διδασκάλων μας, μου αποκάλυψε το 1999 κάποια πολύτιμα μυστικά του από εκείνα που μονάχα οι στενοί του συνεργάτες γνώριζαν μέχρι τότε…

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και ηγήτορας των πρωτοποριακών Dixie Dregs. Αντικατέστησε στιβαρά τον αποχωρήσαντα Kerry Livgren των Kansas, αποτελώντας τότε σωτήρια λύση για τους Αμερικανούς prog-rockers. Κυκλοφόρησε και συνεχίζει να κυκλοφορεί αξιολογότατες προσωπικές δουλειές με τις οποίες εκτίναξε τα όρια των δυνατοτήτων της ηλεκτρικής κιθάρας εισάγοντας δικές του, ξεχωριστές προτάσεις και τεχνικές. Πάνω από όλα όμως, κατάφερε να ορθώσει το ανάστημά του εκεί που όλοι οι υπόλοιποι συνάδελφοί του έκαναν πίσω… Πού;

Είναι πλέον και επίσημα επιβεβαιωμένο. Ο Keith Noel Emerson, ο πρώτος μουσικοσυνθέτης στην εξηντάχρονη εποποιΐα του Rock’n’Roll που πάτησε πόδι και κέρδισε το χαρακτηρισμό “Keyboard Hero” με το σπαθί του σπάζοντας το «μονοπώλιο» των κιθαριστών, αυτοπυροβολήθηκε στις 10 Μαρτίου δίνοντας τέλος στις βασανιστικές του σκέψεις που τον ήθελαν κατώτερο των προσδοκιών μας…
Μια αφόρητα τραγική ιστορία για όσους λατρέψαμε τα έργα και τις ημέρες του, μια σοκαριστική κατάληξη ενός θρύλου του οποίου η ιδιαίτατη καλλιτεχνική ευαισθησία γύρισε μπούμερανγκ και όπλισε το «δυσλειτουργικό» του χέρι.

Είναι ξημερώματα Τρίτης 23 Φεβρουαρίου για τον ξανθό κιθαρίστα των Black Stone Cherry και ο Ben ακούγεται φανερά κουρασμένος τα πρώτα λεπτά της συνομιλίας μας. Αγουροξυπνημένος ή ξενυχτισμένος άραγε, ένας Θεός ξέρει… Όπως και να’χει, το επερχόμενο “Kentucky” ξυπνά και πεθαμένους. Όχι, δεν πρόκειται για Πρωταπριλιάτικη φάρσα, κι ας κυκλοφορεί πρωτομηνιά από τη νέα τους «στέγη», την αγαπημένη μας Mascot Records.

«Όταν η βαρύτητα των Black Sabbath συναντά το ξεσηκωτικό ρυθμό των Grand Funk και το αποτέλεσμα σε γραπώνει σα Κόλαση». Πιο εύστοχη περιγραφή από αυτή που συμπληρώνει το αυτοκολητάκι που κοσμεί την ειδική, πλούσια επανέκδοση (box set) της δισκογραφίας των Αμερικανών Bang από την αγαπημένη μας Rise Above Records, δεν μπορώ να φανταστώ! Και πάω στοίχημα τη δισκοθήκη μου: είναι λόγια του ιδρυτή της, του «βαρεμένου» Lee Dorrian των Cathedral που όλοι οι Sabbath-ικοι λατρέψαμε.

Είναι τέλος Γενάρη, φέτος, και ο Frank Ferrara ακούγεται χαμογελαστός στην άλλη πλευρά της τηλεφωνικής γραμμής. Λαλίστατος όσο δεν πάει, μου έδωσε υλικό τόσο που θα μπορούσα να γράψω βιβλίο!

Τα παρακάτω χωρία λοιπόν αποτελούν ένα πολύ μικρό μέρος της ωριαίας κουβέντας μας και τα αφιερώνω στον φίλτατο συνοδοιπόρο Βασίλη Ζαχαρόπουλο, αφού όντας ο μοναδικός που φιλοξένησε ποτέ η αντίστοιχη έντυπη μόνιμη στήλη μου, είχε επιλέξει δαύτους να τιμήσει…

Η ιδιαίτερη σφραγίδα ήταν, είναι και θα παραμείνει μια για πάντα το ζητούμενο κάθε φερόμενου ως καλλιτέχνη. Η αναγνωρίσιμη «υπογραφή» είναι το στοιχείο που κάνει τη διαφορά. Σε θέλει μοναδικό! Άπαξ και την κατακτήσεις, κατέχεις το εισιτήριο της διεθνούς καταξίωσης αφού συγχρόνως φυσικά «φτύσεις αίμα» προσπαθώντας, έχεις υπομονή, επιμονή και, ναι, μπόλικη τύχη…

Ο John Roy Anderson τα είχε όλα τους. Διόλου παράλογο λοιπόν το ότι θεωρείτε πλέον ένας από τους ηγέτες του Progressive Rock μέσα από την πολυετή & ηγετική του συμμετοχή στους πρωτοπόρους Yes και την αντίστοιχη συνεργασία του με έναν δικό μας θρύλο: τον Βαγγέλη Παπαθανασίου!
Όνειρο Ζωής λοιπόν μια συνομιλία μαζί του. Ένα από τα αμέτρητα; Οκ. Και πάλι. Η πρόσφατη απρόσμενη σύμπραξή του με ένα άλλο «ήρωά» μου, τον βιολιστή Jean-Luc Ponty για τις ανάγκες του περσινού  “Better Late Than Never” μου έστρωσε απίστευτη μπαλιά ώστε να το πραγματοποιήσω.
Πάμε να δούμε τι μοιράστηκε για μας και, μείνετε συντονισμένοι για την αντίστοιχη συνέντευξη με τον Jean-Luc που είχα καταφέρει στα παρασκήνια του ετήσιου φεστιβάλ Leverkuzener Jazztage το 2004!