Monuments on Facebook

ONE BY ONE: BLACKIE LAWLESS

Thursday, 22 June 2017 11:38
Published in One by One

Αποτελεί πάγιο πιστεύω μου το ότι οι σχέσεις -κάθε είδους- αποκτούν γερές βάσεις μονάχα όταν στηρίζονται στην διάφανη ειλικρίνεια. Μονάχα τότε αντέχουν στο χρόνο και καρποφορούν.

Συνομιλεί, φωτογραφίζει και καταγράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Εφόσον λοιπόν η σχέση της συντακτικής μας ομάδας με σένα που μας τιμάς διαβάζοντας τα όσα επιλέγουμε εδώ και ενάμιση χρόνο να μοιραζόμαστε μαζί σου έχει προκύψει σημαντική, οφείλω να δηλώσω, πως, κάθε που πάει να εκπνεύσει ο μήνας και δεν έχω καταφέρει να ανεβάσω φρέσκο “One by One” λόγω των αμέτρητων υποχρεώσεων μου, θα δημοσιεύω μια από τις εκατοντάδες συνεντεύξεις που γέννησε & φιλοξένησε η μόνιμη στήλη μου στο περιοδικό Metal Hammer. Με νέο πρόλογο και τις απαραίτητες διορθώσεις που προκύπτουν φυσικά, ξεκινώντας από τις παλαιότερες, αφού πολλοί από εσάς δεν υπήρχαν καν τότε. Και από αυτούς που υπήρχαν, άλλοι τόσοι ήταν πιτσιρικάδες που δε διάβαζαν εξωσχολικά βιβλία & περιοδικά. Όσο για τους γηραιότερους, ε, δε βλάπτει μια επανάληψη μετά από δεκαοκτώ χρόνια!!!...

Μια από τις πρώτες αποκαλυπτικές μου συνομιλίες λοιπόν υπήρξε αυτή με τον δίμετρο Blackie Lawless τον Ιούλιο του 1999, τον ηγέτη των θρυλικών W.A.S.P., με αφορμή την κυκλοφορία του “Helldorado”.

Η πρόσφατη είδηση της ματαίωσης των φεστιβαλικών εμφανίσεων του σχήματος για το φετινό Καλοκαίρι σίγουρα δυσαρέστησε μεγάλο μέρος των οπαδών του μελαχρινού γίγα. Όμως θα πρέπει να επικροτήσουμε την απόφασή του αυτή, αφού μονάχα έτσι θα μπορέσει να είναι συνεπής στα μεγαλεπήβολα σχέδια του: την ολοκλήρωση της ηχογράφησης του πολύ-αναμενόμενου “Re-Idolized" ως το Σεπτέμβρη, μα ακόμη περισσότερο, την ολοκλήρωση του επετειακού film για τα εικοσιπέντε χρόνια από την κυκλοφορία του μνημειώδους "The Crimson Idol"!

Πάμε λοιπόν.

 

“W.A.S.P.” (1984)

«Κατά την διάρκεια της φωτογράφησης για το εξώφυλλο του δίσκου, χρησιμοποιήσαμε αυτούς τους ψεύτικους βράχους πάνω στους οποίους μας βλέπεις να καθόμαστε. Ήταν φτιαγμένοι από fiberglass ώστε παρότι αληθοφανείς να ζυγίζουν ελάχιστα. Η φωτογράφηση έγινε σε ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά studios του κόσμου και στην διπλανή αίθουσα πετύχαμε τα γυρίσματα της μεγάλου μήκους ταινίας “Startrek”!
Δεν μπορώ να θυμηθώ αυτήν την στιγμή ποια απ’ όλες της σειράς των ταινιών μεγάλου μήκους ήταν. Όμως τους βράχους αυτούς τους «δανειστήκαμε» λοιπόν από τα σκηνικά της ταινίας με σκοπό να κάτσουμε πάνω τους. Και εκεί είναι που άρχισαν όλα τα προβλήματα! Βλέπεις, εγώ φορούσα ένα μαύρο πολύ λεπτό κολάν, από αυτά που χρησιμοποιούν οι χορευτές. Ήταν όμως τόσο λεπτό που στο τέλος της φωτογράφησης σηκώθηκα ενοχλημένος από τον πόνο. Μία βαθιά πληγή στο καυλί μου (!) μου στοίχισε έναν μήνα ταλαιπωρίας, αφού αναγκάστηκα να το έχω δεμένο μέσα σε γάζες δυσκολευόμενος για όλο αυτό το διάστημα να περπατήσω. Ξέρεις, αυτό δεν το έχω πει σε κανέναν άλλον μέχρι τώρα.»

 

“THE LAST COMMAND” (1985)

«Αυτό που μου’ χει μείνει περισσότερο από την περίοδο των ηχογραφήσεων του συγκεκριμένου album, είναι η στιγμή που τελείωσε το “Wild Child”. Κι αυτό γιατί παρότι είχα ξανανιώσει την χαρά της δημιουργίας μέσα από τα τραγούδια του προηγούμενου δίσκου, ήταν η πρώτη φορά που όταν άκουσα την τελική μίξη του συγκεκριμένου κομματιού ένιωσα τις τρίχες στο πίσω μέρος του σβέρκου μου να σηκώνονται! Ανατρίχιασα! Ένας «κόμπος» ανέβηκε στον λαιμό μου… Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που είχα μια τόσο δυνατή εμπειρία. Ήξερα πως είχαμε ένα θηρίο ανήμερο στα χέρια μας.»

 

“INSIDE THE ELECTRIC CIRCUS” (1986)

«Ήταν ένας ταλαιπωρημένος δίσκος που γράφτηκε από τέσσερις ταλαιπωρημένους, εξουθενωμένους μουσικούς. Μια μπάντα ισοπεδωμένη από τον πόλεμο που όλοι ανεξαιρέτως της είχαν κηρύξει. Με πρώτη απ’ όλους φυσικά την P.M.R.C., την ένωση γυναικών των Αμερικανών γερουσιαστών.
Όλα αυτά κατάφεραν τελικά να μας ρίξουν το ηθικό. Το παράδειγμα που έχω χρησιμοποιήσει κατά καιρούς για να περιγράψω αυτήν την δυσβάσταχτη κατάσταση, είναι το χτίσιμο ενός τοίχου, τούβλο - τούβλο, που σε κάνει και νιώθεις δυνατός και ξαφνικά, κάποιοι αρχίζουν και αφαιρούν ένα - ένα τα τούβλα μέχρις ότου σε δουν να καταρρέεις. Μην ξεχνάς, πως πριν από το συγκεκριμένο album ήμασταν για τέσσερα συνεχή χρόνια στην «τσίτα», από το studio σε περιοδεία και το ανάποδο. Το μόνο που μας έλειπε λοιπόν ήταν εκείνος ο ανελέητος πόλεμος νεύρων!
Μόνο άσχημα πράγματα θυμάμαι λοιπόν γι’ αυτόν τον δίσκο.»

 

“LIVE… IN THE RAW” (1987)

«Ανακούφιση! Ανακούφιση, διότι επιτέλους έκλεισε το σκοτεινό κεφάλαιο της καριέρας μας, αυτό που σου περιέγραψα μόλις πριν. Νιώθαμε σαν έφηβοι που μόλις αποφοίτησαν από το Γυμνάσιο, έτοιμοι για το επόμενο βήμα. Η χαρά μας και η ενέργεια που νιώθαμε ήταν απερίγραπτη.
Το πιο αξιοσημείωτο γεγονός που μπορώ να θυμηθώ από το σύνολο εκείνης της περιοδείας, είναι η πρώτη νύχτα της. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την στιγμή που κινούμενος δίπλα στα εκρηκτικά που βρίσκονταν τοποθετημένα στην σκηνή, κόντεψα να χάσω τα αρχίδια μου! Η έκρηξη έγινε ακριβώς ανάμεσα στα πόδια μου καίγοντας όλες τις τρίχες εκείνης της περιοχής του σώματός μου. Πλάκα - πλάκα, το συγκεκριμένο εκρηκτικό περιείχε την μισή δυναμίτιδα ενός κανονικού δυναμίτη. Φαντάσου λοιπόν τον εαυτό σου να καβαλά επάνω σε ένα τέτοιο ρημάδι. Παραλίγο να καταντήσω «σοπράνο» λέμε, την γλίτωσα παρά τρίχα!»

 

“THE HEADLESS CHILDREN” (1989)

«Απόλυτη οργή! Μια μπάντα που ξαφνικά βλέπει τον κόσμο κάτω από μία τελείως διαφορετική οπτική γωνία. Μια μπάντα προνομιούχος αφού κατάφερε να κάνει πραγματικότητα όλα της τα όνειρα, που όμως κάποια στιγμή συνειδητοποίησε πως όλα αυτά δεν ήταν απλά ένα παιχνίδι και θα έπρεπε λοιπόν να αντιμετωπίσει τους οπαδούς της με υπευθυνότητα. Η στάση μας ήταν ειλικρινής. Ήταν μία περίοδος όπου διαβάζοντας όσο το δυνατόν περισσότερα γράμματα από αυτά που μας έστελναν από όλον τον κόσμο, αντικατοπτρίζαμε μέσα από τους στίχους και τα τραγούδια του “Headless…” τις σκέψεις και τα συναισθήματα των οπαδών μας που έδειχναν παρεμπιπτόντως να έχουν την ίδια προβληματική μ’ εμάς.
Τώρα, όσον αφορά την οργή που προανέφερα… Οργή ως προς εμάς τους ίδιους επειδή αφήσαμε την κούραση και την εξάντληση να μας καταβάλλουν στην προηγούμενη δουλειά μας. Οργή που όμως μας οδήγησε σε μια προσωπική «δέσμευση»: να μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά στους εαυτούς μας την κυκλοφορία ενός τόσο κακού δίσκου, όσο το “Inside the Electric Circus” ήταν. Είχαμε μέχρι τότε πέσει αρκετές φορές στην παγίδα των όσων οι δισκογραφικές εταιρείες αποζητούν από μια μπάντα σαν κι εμάς! Μας βάζουν και «τρέχουμε» για να τελειώσουμε γρήγορα τον επόμενο δίσκο κινδυνολογώντας με επιχειρήματα του στιλ: «… εάν δεν βιαστείτε, ο κόσμος θα σας ξεχάσει…».
Εάν κάτσει κάποιος και πάρει στα σοβαρά όλες αυτές τις μαλακίες, το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να τερματίσει την καριέρα του ακριβώς επειδή βιάστηκε να παραδώσει έναν άθλιο δίσκο στους οπαδούς του.
Το “Mean Man” το έγραψα ύστερα από επιθυμία του Chris (Holmes), ο οποίος πάντοτε ήθελε να γράψω κάτι γι’ αυτόν. Ξεκίνησα λοιπόν πιστεύοντας πως ο τίτλος του κατάφερνε να τον περιγράψει! Οι υπόλοιποι στίχοι στην συνέχεια ήταν εύκολη υπόθεση.»

 

“THE CRIMSON IDOL” (1992)

«Για να κατανοήσεις επακριβώς το νόημα τούτης της κυκλοφορίας, θα πρέπει να γυρίσεις πίσω σε όλα όσα σου ανέφερα για τις δισκογραφικές εταιρείες και το πόσο τελικά διαφέρουν από αυτό που στην αρχή σου πουλάνε. Πρόκειται για μία απότομη προσγείωση, μία επίπονη συνειδητοποίηση από την οποία περνούν όλες οι μπάντες ανεξαιρέτως.
Χρόνια τώρα, αρκετοί από τους οπαδούς μας με ρωτούν να τους πω ποιος είναι ο τρόπος για να φτάσουν εδώ που έφτασα εγώ. Και αυτό που πάντοτε απαντώ, είναι πως χρειάζονται πάμπολλες θυσίες. Όλοι τους δείχνουν παρ’ όλα αυτά να επιμένουν, λες και δεν κατάλαβαν τίποτα από όλα όσα τους είπα.
Σκέφτηκα λοιπόν να τους τα πω… αλλιώς! Μέσα από τα τραγούδια του δίσκου αυτού πιστεύω πως κατάφερα να τους δείξω την χειρότερη πλευρά της όλης υπόθεσης. Έτσι, εάν ύστερα από την ακρόαση του “Crimson Idol” κάποιος εξακολουθεί να τα θέλει όλα αυτά, τότε με γεια του και χαρά του. Ο εσταυρωμένος του εξωφύλλου δεν είναι ακριβώς εσταυρωμένος. Είχαμε κάποτε γυρίσει ένα εικοσάλεπτο φιλμάκι για το MTV, το οποίο πρόκειται να επανακυκλοφορήσει τα επόμενα δύο χρόνια για όσους δεν το είδαν ποτέ. Βλέποντας την συγκεκριμένη ιστορία θα γίνει πιο κατανοητό το νόημα του εξωφύλλου. Το μόνο που μπορώ να σου πω προς το παρόν, είναι μια εναλλακτική θεώρηση της δολοφονίας του εκάστοτε δημιουργού από την Βιομηχανία.»

 

“FIRST BLOOD - LAST CUTS” (1993)

«Ουσιαστικά, ήταν μία ευκαιρία να επαναμιξάρω τραγούδια τα οποία πάντοτε αγαπούσα όπως τα “Love Machine” και “I don’t need no Doctor”. Πιστεύω πως η τωρινή τους μορφή είναι καλύτερη.
Αυτό όμως που με θύμωσε πολύ, ήταν το εξώφυλλο! Το πρώτο, πρωτότυπο εξώφυλλο το θεωρούσα γαμάτο. Αλλά η ΕΜΙ εν αγνοία μου το αντικατέστησε τελευταία στιγμή με αυτό που ξέρεις, το οποίο κατά την γνώμη μου μοιάζει με έργο ενός οκτάχρονου παιδιού. Είναι απαίσιο!»

 

“STILL NOT BLACK ENOUGH” (1995)

«Η περίοδος της ηχογράφησης του συγκεκριμένου album ήταν…ομιχλώδης. Εκείνη την εποχή ένιωθα πως ανακάλυπτα τον εαυτό μου. Με άλλα λόγια, ήμουν εγώ προσωπικά στην κατάσταση που βρέθηκε όλη η μπάντα στο “Inside…”. Πολύ ζόρικη περίοδος! Άλλωστε, ο γενικός τίτλος νομίζω πως τα λέει όλα…»

 

“KILL, FUCK, DIE” (1997)

«Ο πιο επιθετικός δίσκος που έχουμε κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα (σ.σ.: έως το 1999)! Είχαμε να συναντηθούμε (σε επαγγελματική βάση) με τον Chris γύρω στα πέντε χρόνια. Και ο καθένας μας είχε μόλις ξεμπερδέψει από άσχημες συναισθηματικές εμπειρίες. Ο Chris είχε να αντιμετωπίσει τον τότε πρόσφατο χωρισμό του από την Lita Ford. Όσο για μένα, νομίζω μπορείς να φανταστείς πως ένιωσα όταν η κοπέλα με την οποία ήμουν τρία ολόκληρα χρόνια αποδείχτηκε λεσβία!...
Όπως είναι λοιπόν λογικό, τούτη η συνεργασία μας αντικατόπτριζε τον τεράστιο θυμό μας για όλα αυτά. Θέλαμε να σκοτώσουμε όποιον βλέπαμε μπροστά μας!»

 

“HELLDORADO” (1999)

«Άκου μια ιστορία εδώ να τρελαθείς!... Έκανα μία τεράστια βλακεία. Βλέπεις, το σπίτι μου βρίσκεται λίγο βορειότερα του Los Angeles, στο Malibu. Μια περιοχή στις πλαγιές ενός λόφου, γεμάτη προσωπικότητες του θεάματος. Το σπίτι μου λοιπόν, είναι κυριολεκτικά μέσα στο δάσος.
Παρότι ζω πολλά χρόνια εδώ, η απροσεξία μου κόντεψε να μου στοιχίσει την ζωή! Τις ημέρες που ξεκινάγαμε λοιπόν τις ηχογραφήσεις του νέου μας album, όντας βιαστικός, είχα ακουμπήσει στην εξώπορτα του σπιτιού μου κάποια μηχανήματα που θα χρειαζόμασταν. Ο άγραφος νόμος της περιοχής -ακριβώς λόγω της πυκνής βλάστησης- είναι να μην απλώνεις το χέρι σου πριν βεβαιωθείς για το τι υπάρχει από κάτω… Εάν π. χ. θέλεις ξύλα για το τζάκι, περιμένεις πρώτα να ανάψει το φως.
Από την βιασύνη μου όμως εκείνη την ημέρα, έσκυψα να πάρω ένα εξάρτημα όταν ξάφνου με δάγκωσε ένας δίμετρος κροταλίας! Ευτυχώς, το δάγκωμα ήταν επιφανειακό και το θανάσιμο δηλητήριο δεν βρήκε τον δρόμο του για την καρδιά μου. Η οργή μου εκείνη την στιγμή ήταν μεγαλύτερη από τον φόβο μου. Ένιωσα ηλίθιος! Διότι εάν το δηλητήριο είχε μπει μέσα μου δεν θα προλάβαινα να αντιδράσω, αφού το πλησιέστερο νοσοκομείο απέχει είκοσι πέντε χιλιόμετρα από το σπίτι μου.
Πάντως το φίδι δεν την γλίτωσε!»

 

 

Photos @ Gagarin 205 26/11/2004 by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

Read 260 times

Leave a comment