Monuments on Facebook

ONE BY ONE EXCERPTS : DANNY BOWES (20-4-2018)

Tuesday, 15 May 2018 16:50
Published in One by One

Κοντός ψαλμός αλληλούια! Το Σαββατόβραδο είναι πλέον σε απόσταση αναπνοής και η πρώτη ζωντανή εμφάνιση των Βρετανών Thunder θα γράψει τη δική της ιστορία στα ντόπια συναυλιακά δρώμενα.
Είχα υποσχεθεί ένα δεύτερο μικρό χωρίο από την πρόσφατη και απολαυστικότατη συνομιλία μου με τον ευφυή τραγουδιστή τους και ιδού τα όσα τραγελαφικά μου αράδιασε για το πρόσφατο κύημα τους - και όχι μόνο.

Τρομερός story teller ο Danny. Μα το πιο σημαντικό; Χιουμορίστας στα κόκκινα.
Πιο αυτοσαρκαστικός, πεθαίνεις!
ΠΟΣΟ το εκτιμώ αυτό το χάρισμα όπου το συναντώ....

Ραντεβού λοιπόν στα...κάγκελα του Gagarin 205, παρέα με τα μυαλά μας!

Συνομιλεί και φωτογραφίζει ο Χρήστος Κισατζεκιάν


 

THUNDER
“Rip It Up” (Ear Records - 2018)

“Έλα να σου πω μια πολύ αστεία ιστορία εδώ λοιπόν... Ο Luke (σ.σ.: Morley, συν-ιδρυτικό μέλος, συνθέτης & κιθαρίστας του σχήματος απαρχής για όσους τυχών δεν γνωρίζουν) έχει ένα επαγγελματικό studio ηχογραφήσεων στο σπίτι του. Εκεί γράφει τις ιδέες του σε μορφή demo και στη συνέχεια μας στέλνει τα εκάστοτε τραγούδια για να συνεισφέρουμε ο καθένας τα δικά του, όπως και για να σημειώσουμε τυχών αντιπροτάσεις μας...
Έξω ακριβώς από το σπιτικό του υπάρχει μια στάση λεωφορείου. Άκου λοιπόν τι πραγματεύεται το τραγούδι “She Likes the Cocaine” που βρίσκει κανείς στο νέο μας δίσκο. Η Lynne Jackaman, η τραγουδίστρια των Saint Jude επιλέχθηκε ώστε να ερμηνεύσει το ρόλο της έξαλλης γυναίκας που στριγκλίζει στα δυσθεώρητα ύψη, ως συνηθίζει. Έλα όμως που όταν ηχογραφούσε το demo σπίτι του ο Luke, δεν είχε την τύχη να είναι διαθέσιμη κείνες τις μέρες, οπότε αναγκάστηκε να προσπαθήσει ο ίδιος να τσιρίξει, το κατά δύναμιν φυσικά... Όμως ακριβώς επειδή είναι βαρύτονος, στην προσπάθειά του να αγγίξει τις νότες αυτές αναγκάστηκε να ουρλιάξει λες και η ζωή του βρισκόταν σε πραγματικό κίνδυνο! Όπως και έκανε λοιπόν κείνο το πρωινό που το ηχογράφησε. Και - πρόσεξέ με τώρα! Αμέσως μετά έφτιαξε ένα όμορφο, ζεστό τσάι ώστε να “ισιώσουν” οι φωνητικές χορδές του από το γδάρσιμο, να χαλαρώσει λιγάκι.
Λίγο μετά ακούει κάποιον να χτυπά την εξώπορτά του. Ανοίγει και αντικρίζει δυο αστυνομικίνες!... “Μπορούμε να περάσουμε παρακαλώ;” του λεν και κείνος φυσικά τους το επιτρέπει. Η μια στέκει στην πόρτα κρατώντας το όπλο στη ζώνη της και η άλλη ξεκινά να ψάχνει ένα-ένα τα δωμάτια του σπιτιού με προσοχή μεγάλη... “Τι ακριβώς συμβαίνει;” ρωτά την πρώτη ο Luke που έχει μείνει κόκκαλο. “Υπήρξε κλήση από έναν πολίτη ο οποίος άκουσε κάποιον να κινδυνεύει θανάσιμα και η φωνές ήταν μέσα από αυτό το σπίτι” απαντά εκείνη (σ.σ.: εδώ έχω σκάσει στα γέλια τόσο που τον διακόπτω για λίγα δευτερόλεπτα όπως αντιλαμβάνεστε). “Ώπα, έχει γίνει παρεξήγηση, μονάχα εγώ ζω εδώ μέσα...” της λέει μα εκείνη τον διακόπτει απότομα λέγοντας του “θα μπορούσατε παρακαλώ να μας αφήσετε να ολοκληρώσουμε την έρευνά μας διεξοδικά;;;”, όπως και έκαναν. “Έχω τον τρόπο να σας αποδείξω αμέσως τι συνέβη αν έχετε την καλοσύνη να με ακολουθήσετε στο studio μου” λέει και τον ακολουθούν κι δυο. Βρίσκει το αρχείο, ανοίγει τα ηχεία και παίζει αυτό που μόλις είχε καταγράψει... Με το που φτάνει στο σημείο που τραγουδά “she want's to get high, high, high”, ανεβάζει την ένταση. Οι αστυνομικίνες καταλαβαίνουν μονομιάς πως ο μάρτυρας που περίμενε στη στάση του λεωφορείου άκουσε μόνο κάτι σαν “...die, die, die” (σ.σ.: γελά) και φυσικά το αναφέρουν στα κεντρικά με walkie talkie!!! Καλό;;;
Άκου όμως και το κερασάκι στην τούρτα αυτή!... Πριν φύγουν, η μια τον ρωτά ευθέως το εξής: “αλήθεια τώρα, εσύ τραγουδάς εδώ;;;” και ο Luke λέει ναι. “Μάλιστα, για να είμαι ειλικρινής, αναρωτιέμαι, πως τα καταφέρνεις και επιβιώνεις από αυτό με τόσο άσχημη φωνή;;;” (σ.σ.: γελά δυνατά). Αντιλαμβάνεσαι....
(σ.σ.: στο σημείο αυτό και αφού συνέρχομαι από τα γέλια ρωτώ τον Danny “μα καλά, κι αυτή δεν ήξερε καν τους Thunder;”, και κείνος μου απαντά με άκρατο αυτοσαρκασμό όπως το συνηθίζει).
Γιατί, νομίζεις πως όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχουν Thunder;;; Οι Thunder είναι η μεγαλύτερη μπάντα που ουδέποτε έχεις ακούσει για αυτή, όπως συνηθίζω να λέω!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

THUNDER

“The Magnificent Seventh” (STC - 2005)

“Τούτο υπήρξε το πρώτο μας έργο που ηχογραφήσαμε στο δικό μας studio. Βασικά μόλις είχαμε αγοράσει το πρώτο μας ψηφιακό εξοπλισμό ηχογράφησης και ήταν μάλιστα εξαιρετικά ακριβός τότε, νέας “έξυπνης” σχεδίασης και τεχνολογίας!... Είχε το μέγεθος δυο κουτιών...μάλλον θα έλεγα πιο σωστά, το καθένα τους είχε το μέγεθος ενός πλυντηρίου ρούχων. Αποφασίσαμε λοιπόν να τα πάρουμε και να τα μεταφέρουμε κάπου αλλού ώστε να έχουμε άλλο περιβάλλοντα χώρο. Έτσι λοιπόν φορτώσαμε αυτά τα δυο κουτιά μαζί με μπόλικα μικρόφωνα, καλώδια και ότι άλλο απαραίτητο και τα πήγαμε σε ένα καλό μας φίλο όπου και ολοκληρώσαμε τις εγγραφές. Μετά την ηχογράφηση, τα μεταφέραμε πάλι στο σπίτι του Ben (σ.σ.: Matthews) ώστε να τα μιξάρουμε με την ησυχία μας, στο δεύτερο υπνοδωμάτιο του που ήταν άδειο τότε. Υπήρξε μια μεγάλη πρόκληση για μας τότε αφού δεν είχαμε προηγούμενη πείρα & εμπειρία, αναρωτιόμασταν λοιπόν αν θα τα καταφέρναμε... Δεκατρία χρόνια πριν ήταν να σου θυμίσω. Πριν δεκατρία χρόνια οι γνώσεις μας περί ψηφιακής ηχογράφησης ήταν μηδαμινές, δεν ξέραμε που παν τα τέσσερα, καμία σχέση με σήμερα. Υπήρξε λοιπόν ένα μεγάλο πείραμα για μας όλο αυτό, όμως κρίνοντας το τελικό αποτέλεσμα σήμερα, δηλώνουμε απόλυτα ικανοποιημένοι. Όμως υπήρξε ένα τραγούδι, το “Fading to the Sun”, που το δοκιμάσαμε και σε μια εναλλακτική version που ονομάσαμε μάλιστα “spaghetti mix” όπου συνειδητά πιάσαμε μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα στην εισαγωγή του που παρέπεμπε στις κλασικές ταινίες του Sergio Leone με τον απίστευτο Clint Eastwood!... Όταν ήρθε λοιπόν η ώρα για τα απαραίτητα σφυρίγματα, ανακαλύψαμε πως ο Luke και ο Ben δεν μπορούσαν να σφυρίξουν με νότες, ενώ εμένα μου έβγαινε. Έτσι με έβαλαν να σφυρίζω (σ.σ.: μου σφυρίζει εδώ την κλασική μελωδία του “Για μια Χούφτα Δολάρια” από τηλεφώνου!). Έλα όμως που τους έπιασε ένα σπαστικό γέλιο που ήταν άκρως μεταδοτικό... Έχεις προσπαθήσει ποτέ να σφυρίξεις ενώ γελάς;;; Είναι Φύσει αδύνατον!!! (σ.σ.: γελά) Τι έκανα λοιπόν;;; Ο μόνος τρόπος που τα κατάφερα ήταν ότι ξάπλωσα στο πάτωμα έτσι ώστε να κοιτώ μόνο τη θέα έξω από το παράθυρο!
Επίσης εδώ βρίσκουμε το “I Love you more than Rock'n'Roll” το οποίο κατέληξε μεγάλη μας στιγμή. Δεν υπάρχει ένα show που να μην το παίξουμε, το λατρεύει το κοινό... Και θυμάμαι ξεκάθαρα την πρώτη φορά που ο Luke μου έδωσε το demo και το τραγούδησα ενώ οδηγούσα το αμάξι μου. Με θυμάμαι να σκέφτομαι “αυτός ο τίτλος είναι θεοπάλαβος!...και πρέπει να είσαι ή πολύ γενναίος, ή πολύ ηλίθιος για να βαπτίσεις ένα τραγούδι έτσι! Σε αγαπάω περισσότερο από το Rock'n'Roll ρε συ;;;”.


THUNDER
“Shooting at the Sun” (STC - 2003)

“(σ.σ.: ξεκινώ εκθιάζοντας του το “Out of my Head” που ξεχωρίζει εδώ μα και ανάμεσα στα καλύτερα τους τραγούδια - ζητώντας του μάλιστα χάρη να το παίξουν στο Gagarin!) Είναι ένα πολύ καλό μας album, πράγματι... Ξέρεις, νιώθω πως είμαστε πολύ τυχεροί που μετά από τόσα και τόσα χρόνια... Όμως και ο Luke είναι θαυμάσιος συνθέτης! (σ.σ.: αυτό ξαναπέστο!!!) Συγγράφει καταπληκτικούς δίσκους. Και αν καμιά φορά μετά από τόσα χρόνια συνεργασίας και φιλίας το παίρνουμε αυτό ως δεδομένο, στιγμές σαν κι αυτή εδώ που κάποιοι μας εξηγούν το μέγεθος του αντίκτυπου που έχουν κάποια τραγούδια μας στη ζωή τους, μας κάνει και “ξυπνάμε” ώστε να συνειδητοποιήσουμε πόσο πολύ είμαστε τυχεροί που έχουμε έναν τέτοιο μουσικοσυνθέτη στο σχήμα!... Πόσο μοναδικός είναι. Μιλάμε για εκατοντάδες τραγούδια πλέον. Είναι κρίμα κι άδικο να μην απολαμβάνει τα εύσημα που του αξίζουν, τόσο από εμάς τους ίδιους, μα και γενικότερα. Έτσι λοιπόν, όπως τώρα, κάθε που μου δίνεται η ευκαιρία να αναδείξω τα προτερήματά του, το κάνω με όλη μου την καρδιά. Ναι. Το αγαπώ πολύ και το "Out of my Head" λοιπόν. Όμως τα αγαπώ όλα τους εγώ. Κι αν κάποια δεν τα παίζουμε συχνά στις εμφανίσεις μας, είναι επειδή θα πρέπει να τα “ξεσκονίζουμε” πού και πού ώστε να τα θυμηθούμε. Για παράδειγμα, πριν μέρες άκουσα μια ηχογραφημένη συναυλία μας από την περιοδεία για τις ανάγκες προώθησης του συγκεκριμένου δίσκου και, παρότι δεν το παίξαμε αυτό, άκουσα με μεγάλο ενδιαφέρον το πώς παίζαμε κάποια άλλα από εδώ μέσα που πλέον δεν τα παίζουμε πια συχνά... Είναι λογικό. Το συγκρότημα είναι ζωντανός οργανισμός. Σαν τέτοιος, εξελίσσεται διαρκώς, όπως και μεις οι ίδιοι, κι ας μην το αντιλαμβανόμαστε μέρα με την ημέρα. Με άκουσα πώς τραγουδούσα ένα τραγούδι τότε και συνειδητοποίησα πως σήμερα δεν θα το τραγουδούσα έτσι με τίποτα. Βέβαια σε μερικές περιπτώσεις για να είμαι απόλυτα ειλικρινής - πρώτιστα με τον εαυτό μου! - και να ήθελα, ίσως να μην μπορούσα πια (σ.σ.: γελά).
Δε θυμάμαι πολλά περισσότερα να πω για την όλη διαδικασία παραγωγής του δίσκου πια. Κακά τα ψέματα, με την πάροδο των χρόνων τα μικρά, γκρίζα εγκεφαλικά μου κύτταρα παραπαίουν και γίνονται όλο και πιο...νωθρά”.


THUNDER
“Robert Johnson's Tombstone” (STC - 2006)

“Αυτό το ηχογραφήσαμε εξολοκλήρου στην Ισπανία. Πετάξαμε παίρνοντας μαζί μας τον απαραίτητο εξοπλισμό μας και νοικιάσαμε συνειδητά μια βίλα στη μέση του πουθενά, είχε και πισίνα, η καλύτερή μας! Γύρω μας μονάχα λόφοι, ως εκεί που έβλεπε το μάτι. Πηγαίναμε κάθε τόσο και ψωνίζαμε πράγματα από το super market για το ψυγείο, ψήναμε στον κήπο και το βράδυ αργά βγαίναμε και πίναμε τον κώλο μας, σηκωνόμασταν το πρωί και ηχογραφούσαμε όσο πήγαινε, μα αν έκανε πολύ ζέστη, βουτούσαμε στην πισίνα - και πάλι από την αρχή. Παλιοζωή, ε;;; Μας βγήκε η πίστη για να τον ολοκληρώσουμε (σ.σ.: γελά). Όχι βέβαια. Ήταν ζωή και κότα όπως ακους!
Η όλη ιδέα για αυτό το φόρο τιμής στον μεγάλο μπλουζίστα ήρθε στον Luke κάποια στιγμή που άκουσε μια ραδιοφωνική εκπομπή οδηγώντας ώρες το αυτοκίνητό του μέσα στη νύχτα. Ήταν ένα εκτεταμένο αφιέρωμα στον Robert Johnson που μάλιστα έδινε μεγάλη έκταση στον ιδιόμορφο θάνατό του... Γνωρίζεις την ιστορία; Δηλητηριάστηκε. Από ένα άντρα που πίστευε πως η γυναίκα του τον απατούσε με αυτόν. Όμως το αξιοπερίεργο της υπόθεσης ήταν πως μέχρι και σήμερα, κανείς δεν γνωρίζει πού θάφτηκε το άψυχο κορμί του!... Υπάρχουν μονάχα δυο γεωγραφικά σημεία στο Mississippi που εικάζουν πως βρίσκεται θαμμένος. Δεν αποκλείω φυσικά αυτό να γίνεται απλά και μόνο για να δημιουργήσουν τουριστικό ενδιαφέρον... Παρόλα αυτά ο Luke ενθουσιάστηκε με την ιδέα του ότι υπάρχουν δυο “τάφοι” που μπορεί να βρίσκεται το σώμα του. Αυτό τον ενέπνευσε. Εξου και οι στίχοι του ομώνυμου τραγουδιού: “two graves in Mississippi, but nobody knows”... Μυστήριο”.

Photo by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

Read 161 times

Leave a comment