Monuments on Facebook

ONE BY ONE EXCERPTS: NICK HOLMES & GREGG MACKINTOSH (12-3-2001)

Thursday, 31 May 2018 14:11
Published in One by One

Nick Holmes & Greg MacKintosh, σε δωμάτιο του Athens Zafolia Hotel της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, στις απαρχές της δεκαετίας του 2000. Πλάι στον αείμνηστο Χάρη Ευκαρπίδη, ο υπογράφων, βάλθηκε να εκμηδενίσει την έκδηλη μυστικοπάθειά τους για τα ευτράπελα που σημάδεψαν τις «πολυμορφικές» κυκλοφορίες τους. Παρότι Λακωνικοί στις απαντήσεις τους, θεωρώ πως κάτι κατάφερα πάλι...

Ιδού λοιπόν ένα χωρίο της εν λόγω συζήτησης 

Συνομιλεί και φωτογραφίζει ο Χρήστος Κισατζεκιάν 

 

Paradise Lost
“Icon” (1993)

«…Είναι τόσο πολλά αυτά που μπορώ να θυμηθώ… Όμως όλα τους είναι τόσο ακατάλληλα προς δημοσίευση, που δεν νομίζω πως θα έπρεπε να αναφερθούν!!! Τα περισσότερα από αυτά κυριολεκτικά προσβάλουν τη δημοσία αιδώ! Για να αντιληφθείς τι εννοώ, θα σου αποκαλύψω ένα από τα πιο «χαριτωμένα» γεγονότα της συγκεκριμένης περιόδου: υπήρχε ένα μεγάλο λιβάδι που περιστοίχιζε το studio που ηχογραφήσαμε το “Icon” και ο τότε παραγωγός μας κατέβαλε σε κάθε διάλειμμα απελπισμένες προσπάθειες να εγκλωβίσει μια από τις φοράδες που έβοσκαν ελεύθερα στον ακάλυπτο, ώστε να την απαυτώσει!!! Έφτασε μάλιστα στο σημείο να μας ζητήσει την βοήθειά μας ώστε να κρατάμε το άλογο καθ’ όλη τη διάρκεια που αυτός θα την πηδούσε!!! Είμαι σίγουρος πως αν μάθαινε πως σου εκμυστηρεύτηκα τούτη την απίστευτη ιστορία, θα με μισούσε!»


Paradise Lost
“Draconian Times” (1995)

«Στην περίπτωση του “Draconian Times”, το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου ήταν μια αγελάδα! Πλάκα κάνω! Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς…Α, νομίζω πως εδώ υπάρχει μια ιστοριούλα που μπορούμε να «ξεράσουμε»! Αμέσως μετά το πέρας των ηχογραφήσεων του προηγούμενου lp, ο Lee Morris αντικατέστησε τον Matt Archer. Ήταν η πρώτη φορά που τον είδαμε μεθυσμένο. Χοροπηδούσε διαρκώς μέσα στο studio με ένα περιοδικό στο χέρι και το μόνο που μπορούσαμε να διακρίνουμε ήταν η πλάτη του. Αναρωτιόμασταν τι στο δαίμονα είχε πάθει! Λίγο αργότερα, έχασε την ισορροπία του και πέφτοντας χτύπησε σοβαρά το κεφάλι του σε ένα επαγγελματικό video recorder… Το πρώτο πράγμα που μας ήρθε στο μυαλό- πίστεψέ με- ήταν να τον πυροβολήσουμε εν ψυχρό και να κρύψουμε μια για πάντα το πτώμα του θάβοντάς το ώστε να μην μας ανακαλύψουν ποτέ! Το μόνο που κάναμε τελικά για να τον συνετίσουμε, ήταν το ότι τον ξυρίσαμε κατά την διάρκεια της λιποθυμίας του. Όταν ξύπνησε την επομένη, δεν θυμόταν τίποτε απολύτως παρότι βρήκε το κεφάλι του γεμάτο σαπουνάδες!!! Δεν νομίζω πως χρειάζεται να προχωρήσω σε περαιτέρω λεπτομέρειες…»

 

Paradise Lost
“One Second” (1997)

« Την περίοδο που πραγματοποιούσαμε την τελική μίξη του album στη Σουηδία, ο Lee κατάφερε για άλλη μια φορά να μας ξαφνιάσει! Βλέπεις, κατοικούσαμε προσωρινά σε ένα διαμέρισμα που είχαμε νοικιάσει και βρισκόταν ακριβώς πάνω από το studio, για ευνόητους λόγους. Είχε λοιπόν την φαεινή ιδέα κάποια στιγμή να μαγειρέψει για όλους μας…Αγόρασε κάποιο πρωινό ένα λάχανο χωρίς να το ξέρουμε με σκοπό να το βράσει. Έλα όμως που αυτός έφυγε δύο εβδομάδες νωρίτερα από τους υπόλοιπους και το ξέχασε σε χωμένο σε ένα ντουλάπι της κουζίνας… Μέχρι να το ανακαλύψουμε πέρασε αρκετός καιρός. Αναγκαστήκαμε να υπομένουμε λοιπόν εκείνη την ανυπόφορη μυρωδιά του σάπιου λάχανου για δέκα μέρες! Μιλάμε για τρομερή μπόχα, σαν ξεχασμένο πτώμα!!! Βρώμαγε όλη η Στοκχόλμη!
Όσο για το γερασμένο πρόσωπο του εξωφύλλου, όπως γίνεται αντιληπτό, δεν πρόκειται για μοντέλο! Ήταν η γιαγιά της κοπέλας που επιμελήθηκε την μορφολογία του cd και την επέλεξε ως κατάλληλη για το εξώφυλλο. Ήταν ήδη πολύ προχωρημένης ηλικίας, άρα το πιθανότερο είναι να μην ζει πλέον… Η ηχογράφηση του “One Second” πραγματοποιήθηκε σε ένα πανάθλιο υπόγειο studio της Ουαλίας, που περιέργως προτιμάτε από αρκετές Αγγλικές μπάντες του χώρου… Μιλάμε για την απόλυτη εξαθλίωση! Εντωμεταξύ, οι Ουαλοί φημίζονται για την αντιπάθειά τους προς τους Εγγλέζους και αυτό μας έκανε την ζωή ακόμη πιο δύσκολη! Ο πρώτος τίτλος που είχαμε επιλέξει ως γενικό του album ήταν “Intravenous”, όμως αποφασίσαμε τελικά πως θα κάτι τέτοιο θα μας δημιουργούσε επιπλέον προβλήματα και είχαμε ήδη αρκετά…»

 

Paradise Lost
“Believe in Nothing” (2001)

« Θυμάμαι τους εαυτούς μας να καθόμαστε στο δωμάτιο της κονσόλας – εκεί που πραγματοποιείται το σύνολο των εργασιών, όπως η μίξη του ήχου και οι στάθμες- των Albert Studios που ανήκουν ως επιχείρηση στους AC/DC, όταν εγώ (σ.σ: στο μικρόφωνο όπως άλλωστε και στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι ο Greg) και ο John -ο παραγωγός του “Believe in Nothing”, του οποίου η ομοιότητα με τον Dave Stewart των Eurythmics καταντά παροιμιώδης!!!- ακούσαμε εκείνο το χαρακτηριστικότατο ήχο που δημιουργούν τα ψηλοτάκουνα γυναικεία παπούτσια να πλημμυρίζει το χώρο…Προς μεγάλη μας έκπληξη όμως, αντί να αντικρίσουμε μια πανέμορφη κοπέλα να κατεβαίνει γρήγορα τις σκάλες, βρεθήκαμε πρόσωπο με πρόσωπο με τον George Young, τον τρίτο από τους αδελφούς Young, ο οποίος μάλιστα φορούσε κάτι χοντροκομμένες στρατιωτικές αρβύλες! Το πώς τα κατάφερε να ακουστεί τόσο ανάλαφρος και σέξι, παραμένει μέχρι και σήμερα ένα άλυτο μυστήριο… Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως ακριβώς πάνω από το χώρο ηχογραφήσεων υπήρχε ένα bar που μονοπωλούσε την προσοχή μας. Πού μας έβρισκες, πού μας έχανες, ξημεροβραδιαζόμασταν εκεί! Ομολογώ πως είχα συνάψει τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με τον barman, ώστε να μας κερνάει συνεχώς… Τέλος, υπήρχε ένας απίστευτος παπαγάλος που η μόνη φράση που ήξερε να κράζει ήταν “fuck off”!!!»

 


Paradise Lost
“Shades of God” (1992)

« Όσο και αν ακούγεται γελοίο, κατά την διάρκεια της ηχογράφησης του “Shades of God”, κατοικούσαμε σε ένα στοιχειωμένο σπίτι!!! Κάθε βράδυ ανεξαιρέτως, πραγματοποιούσαμε πνευματιστικές συγκεντρώσεις…Ξέρεις, αυτές που κάθονται όλοι γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι με ένα αναποδογυρισμένο ποτήρι που κινείται πάνω σε ένα πίνακα με γράμματα… Πίστεψέ με, δεν επρόκειτο για φάρσα! Κάποια στιγμή νομίζαμε πως μας δουλεύει ο Stephen. Όμως παρότι το έπαιζε άνετος, τελικά καταλάβαμε πως είχε τρομοκρατηθεί και αυτός. Για να τον «ξεσκεπάσω», μια νύχτα του έκανα το εξής: κοιμόμασταν στο ίδιο υπνοδωμάτιο και είχαμε από ένα κομοδίνο. Έδεσα λοιπόν το πόδι του δικού του κομοδίνου με ένα λεπτό συρματόσχοινο και εγώ κρατούσα την άλλη άκρη του κάτω από το μαξιλάρι μου… Προσποιούμενος πως κοιμάμαι και ενώ αυτός διάβαζε ξαπλωμένος ένα βιβλίο, άρχισα να τραβάω το σύρμα απότομα! Οι υπόλοιποι βρίσκονταν έξω από το δωμάτιο και κρυφάκουγαν. Ο τύπος τρελάθηκε! «Το είδες αυτό Greg, ξύπνα!» Εγώ φυσικά έκανα τον ανήξερο. Στο τελευταίο δυνατό τράβηγμα έπεσε το πορτατίφ του και έγινε κομμάτια, με αποτέλεσμα να χεστεί απάνω του!!! Από την επομένη και μετά, με έπαιρνε έξω από το δωμάτιο όπου μαζευόμασταν ώστε να μου σιγοψιθυρίσει στο αυτί την ερώτηση -π.χ, πότε και πώς θα πεθάνουμε- για να μην μας ακούσει το φάντασμα!!! Από ένα σημείο και μετά καταντά αστείο! Τέλος, ο Robert που χειριζόταν τα πάντα στο studio ήταν εντελώς αδελφή! (σ.σ: “completely gay” αναφώνησε ο Greg!) Κι όταν λεω εντελώς, εννοώ εντελώς! Σε μια εκατοστιαία κλίμακα πουστιάς, ο Robert ήταν εκατό τα εκατό κραγμένη παλιαδελφή!!! Κάποια από τις νύχτες λοιπόν χρειαζόμασταν γυναικεία φωνητικά και όπως είναι γνωστό, οι πούστηδες δεν συμπαθούν τα θηλυκά και αντιστρόφως. Ο Stephen πρότεινε να φωνάξουμε τον Freddie Mercury από τον άλλο κόσμο! Τέλος, όσον αφορά το κομμένο μήλο που απεικονίζεται στο εσωτερικό του booklet, αποτελεί μεταφορικά μια αναφορά στα γεννητικά όργανα της γυναίκας! Σε περίπτωση που δεν το γνωρίζεις, η μήτρα μοιάζει πολύ με το εσωτερικό του μήλου όταν αυτό κοπεί στη μέση…»

Nick Holmes photo @ RODON Club 1994 by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

Read 243 times

Leave a comment