ONE BY ONE: JON ANDERSON

Saturday, 30 January 2016 15:19
Published in One by One

Η ιδιαίτερη σφραγίδα ήταν, είναι και θα παραμείνει μια για πάντα το ζητούμενο κάθε φερόμενου ως καλλιτέχνη. Η αναγνωρίσιμη «υπογραφή» είναι το στοιχείο που κάνει τη διαφορά. Σε θέλει μοναδικό! Άπαξ και την κατακτήσεις, κατέχεις το εισιτήριο της διεθνούς καταξίωσης αφού συγχρόνως φυσικά «φτύσεις αίμα» προσπαθώντας, έχεις υπομονή, επιμονή και, ναι, μπόλικη τύχη…

Ο John Roy Anderson τα είχε όλα τους. Διόλου παράλογο λοιπόν το ότι θεωρείτε πλέον ένας από τους ηγέτες του Progressive Rock μέσα από την πολυετή & ηγετική του συμμετοχή στους πρωτοπόρους Yes και την αντίστοιχη συνεργασία του με έναν δικό μας θρύλο: τον Βαγγέλη Παπαθανασίου!
Όνειρο Ζωής λοιπόν μια συνομιλία μαζί του. Ένα από τα αμέτρητα; Οκ. Και πάλι. Η πρόσφατη απρόσμενη σύμπραξή του με ένα άλλο «ήρωά» μου, τον βιολιστή Jean-Luc Ponty για τις ανάγκες του περσινού  “Better Late Than Never” μου έστρωσε απίστευτη μπαλιά ώστε να το πραγματοποιήσω.
Πάμε να δούμε τι μοιράστηκε για μας και, μείνετε συντονισμένοι για την αντίστοιχη συνέντευξη με τον Jean-Luc που είχα καταφέρει στα παρασκήνια του ετήσιου φεστιβάλ Leverkuzener Jazztage το 2004!

ANDERSON PONTY BAND
Better Late Than Never
(Glass Onyon-2015)

Ξεκινήσαμε να συγγράφουμε τραγούδια πέρυσι, την προηγούμενη Άνοιξη (σ.σ.: η τηλεφωνική συνέντευξη έγινε το Σεπτέμβριο του 2015, άρα αναφέρεται στην Άνοιξη του 2014) όταν δοκίμασα να γράψω στίχους για κάποια από τις πλέον κλασικές συνθέσεις του Jean-Luc. Του έστειλα τα δείγματα και ήταν τότε που καταλάβαμε πως είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή για να συνεργαστούμε. Από την πρώτη στιγμή που του μίλησα στο τηλέφωνο αντιλήφθηκα πως κουβαλούσαμε την ίδια, θετική ενέργεια… Πως είμασταν παρόμοιο είδος ανθρώπου. Αποφασίσαμε λοιπόν από κοινού να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να δοκιμάσουμε μια ζωντανή συνύπαρξη στο Wheeler Opera House του Aspen, με μουσικούς εξολοκλήρου από το προσωπικό του σχήμα. Έτσι κι έγινε. Μετά από τρεις εβδομάδες πρόβας, επιχειρήσαμε μια ζωντανή συναυλία η οποία αποφασίσαμε να μαγνητοσκοπηθεί και να ηχογραφηθεί.

Κι όμως. Κάτι που ξεκίνησε σαν μια απλή ιδέα καταρχήν, εν τέλει κατέληξε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο που διήρκησε πολύ περισσότερο από ότι περιμέναμε. Ένας από τους σημαντικότερους λόγους ήταν το γεγονός του ότι είχα ενθουσιαστεί που δούλευα ξανά μέσα σε ένα μουσικό σχήμα… Είχα να υπάρξω σε συγκρότημα καμιά δεκαριά χρόνια! Πόσο μάλλον όταν είχα ξάφνου δίπλα μου την αυθεντία του ηλεκτρικού βιολιού, τον Jean-Luc, όπως και πρώτης κλάσεως μουσικούς όπως αυτούς που έχει επιλέξει για μόνιμους συνεργάτες του χρόνια τώρα. Έτσι λοιπόν βρισκόμαστε πλέον στα σκαριά για μια εκτενή περιοδεία που ξεκινά τον άλλο μήνα (σ.σ.: Οκτώβριο του 2015). Καταρχήν πιστεύαμε πως θα καταφέρναμε να βγούμε στο δρόμο αρχές Φεβρουαρίου, το πολύ Μάρτιο, όμως τελικά, όπως πάντα, τα πράγματα γίνονται με το δικό τους το ρυθμό. Όσον αφορά τον γενικό τίτλο της κυκλοφορίας αυτής λοιπόν, μας πήρε πάρα πολύ καιρό έως ότου πραγματοποιήσουμε αυτή μας τη σύμπραξη, για αυτό και το ονόμασα “Better Late Than Never”. 

YES
90125
(ATCO Records- 1983)

Γέννημα-θρέμμα του Chris (Squire) & των δυο Trevor (Horn & Rabin) τούτο εδώ, υπήρξε η πιο εμπορικά επιτυχημένη κυκλοφορία των Yes. Για να καταλάβεις το μέγεθος της παρουσίας τους, όταν κάλεσαν, τους υπόλοιπους, είχαν ήδη έτοιμο το ογδόντα…άντε το εβδομήντα τοις εκατό του δίσκου και εν γένει της παραγωγής. Τότε ζούσα στη Νότια Γαλλία και δούλευα κάποια τραγούδια για τον ζωγράφο Marc Chagall. Βρισκόμουν κυριολεκτικά σε άλλο πλανήτη! Ήμουν εντελώς αφοσιωμένος σε αυτό, πηγαινοερχόμουν κάθε τόσο και στο Λονδίνο για δουλειές, τα παιδιά μου ξεκινούσαν τις Πασχαλινές διακοπές τους από το σχολείο… Με παίρνει τηλέφωνο λοιπόν ο Chris και μου λέει «θέλω να ακούσεις τι έχουμε φτιάξει και να σκεφτείς αν θες να τραγουδήσεις για αυτά». Μου τα βάζει από τηλεφώνου, τα ακούω ένα-ένα και λέω «Χριστέ μου, τι είναι αυτό;;;». Ήταν καταπληκτική δουλειά. Οπότε του απαντώ «μέσα, όμως αυτό θα το κάνω μόνο αν συμφωνείτε να κυκλοφορήσει ως δίσκος των Yes, όπως και να αλλάξουμε δυο-τρεις λεπτομέρειες εδώ κι εκεί». (σ.σ.: ο δίσκος ξεκίνησε ως project των Squire, Rabin, Kaye & White με δυνητικό όνομα Cinema). Αφού συμφώνησε μονομιάς, ξεκίνησα να γράφω τις φωνητικές μου μελωδίες με τον Trevor Horn και η όλη φάση διήρκησε τρεις εβδομάδες. Τις μοιραστήκαμε με τον έτερο Horn και ιδού το αποτέλεσμα: πλατινένιος δίσκος!

Όμως αυτό που θεωρώ εγώ πως κατάφερε τούτο το πανέμορφο album είναι πως επαναπροσδιόρισε στο χάρτη της μουσικής τους πρώιμους Yes των απαρχών των 70’ς, που κατά την ταπεινή μου άποψη, υπήρξε η σημαντικότερη περίοδος του σχήματος… Με άλλα λόγια τούτη η δουλειά μας βοήθησε να «ψαρέψουμε» νέους ακροατές, νέους οπαδούς που αγαπόντας το “Owner of a Lonely Heart” θα έψαχναν και το παρελθόν μας και θα έπεφταν πάνω σε επικές συνθέσεις όπως το “Awaken”, το “Going for the One” δηλώνοντας έκπληκτοι έως και αποσβολωμένοι.     

KING CRIMSON
Lizard
(Island Records-1970)

Στο ξεκίνημά τους οι King Crimson με είχαν κυριολεκτικά σαγηνέψει με το μοναδικό τους φίλτρο… Ήταν τόσο απαιτητικό αυτό που δημιούργησαν που, δεν θα το ξεχάσω πότε, όταν τους πρωτοείδα επί σκηνής ως μέλος των Yes, γύρισα και είπα στους δικούς μου «ρε σεις, ίσως θα έπρεπε να προβάρουμε περισσότερο!». Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πράγμα στη ζωή μου… (σ.σ.: οκ, να το πουν αυτό οι Yes….κάτσε καλά!!!!!). Και ήταν ο Robert που με προσκάλεσε την επόμενη κιόλας ημέρα να τραγουδήσω σε ένα τραγούδι του “Lizard”, πράγμα που φυσικά δέχθηκα με μεγάλο ενθουσιασμό. Όμως για να είμαι ειλικρινής, το πιο σημαντικό για μένα από αυτή την σύμπραξη ήταν το ότι με οδήγησε στη γνωριμία μου με τον Vangelis (σ.σ.: το καμάρι της χώρας μας, Βαγγέλη Παπαθανασίου), με τον οποίο έμελλε να έχουμε μια πολύχρονη, βαθύτατη φιλία και αλληλοεκτίμηση. Είναι πραγματικά πολύ ιδιαίτερος, μοναδική περίπτωση μουσικού! Το ότι τραγούδησα μαζί του είναι ένα από τα πιο πολύτιμα επιτεύγματά μου…

VANGELIS    
Heaven and Hell
(RCA-1975)

Όσο περίεργο κι αν σου ακουστεί, η συμμετοχή μου εδώ προέκυψε ως εξής. Γνωρίζοντας που δούλευε πάνω στο συγκεκριμένο  δίσκο, περαστικός ων, μπήκα μέσα να του πω ένα γειά. Μόλις με είδε, έδειξε έκπληκτος με τη σύμπτωση. Γυρνά αυτομάτως και μου λέει με έντονο ύφος: « Jon, Jon, σε παρακαλώ, πήγαινε στο μικρόφωνο και άκου κάτι που θα σου παίξω». Πήγα στο μικρόφωνο, τραγούδησα, και έτσι σε μια ώρα το πολύ γεννήθηκε το “So Long Ago, So Clear”!  Η μελωδία τα λόγια μου κύλησαν σα νεράκι μονομιάς. Άλλωστε είχαμε ξανακάνει πολλές φορές στο παρελθόν κάτι ανάλογο με τον Vangelis, και αυτό με βοήθησε πολύ στο να εφευρίσκω στίχους με το που θα πρωτακούσω μια σύνθεση του… Εξαρχής υπήρξε μεταξύ μας μια πρωτόγνωρη, μυστικιστική χημεία, ένας μεταφυσικός σύνδεσμος μεταξύ μας…

 

Read 486 times

Leave a comment