Monuments on Facebook

ONE BY ONE: Steve Morse (Μέρος Πρώτο)

Thursday, 26 May 2016 13:02
Published in One by One

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και ηγήτορας των πρωτοποριακών Dixie Dregs. Αντικατέστησε στιβαρά τον αποχωρήσαντα Kerry Livgren των Kansas, αποτελώντας τότε σωτήρια λύση για τους Αμερικανούς prog-rockers. Κυκλοφόρησε και συνεχίζει να κυκλοφορεί αξιολογότατες προσωπικές δουλειές με τις οποίες εκτίναξε τα όρια των δυνατοτήτων της ηλεκτρικής κιθάρας εισάγοντας δικές του, ξεχωριστές προτάσεις και τεχνικές. Πάνω από όλα όμως, κατάφερε να ορθώσει το ανάστημά του εκεί που όλοι οι υπόλοιποι συνάδελφοί του έκαναν πίσω… Πού;

Ο Steve Morse εδώ και εικοσιδύο συναπτά έτη αποτελεί αναπόσπαστο μέρος των θρυλικών Deep Purple ως ο μακροβιότερος κιθαρίστας τους, και το πιο σημαντικό; Παραμένοντας καλλιτεχνικά ανήσυχος και αυτόνομα παραγωγικός!
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν το απόβαρο τούτης της συνέντευξης που πραγματοποιήθηκε face-to-face στις 11 Απριλίου του 2000 στο μεζεδοπωλείο του συναυλιακού «Μύλου» της Θεσσαλονίκης, με επιπλέων συνδαιτημόνες τους λατρεμένους μου Στάθη Παναγιωτόπουλο και Roger Glover!...
Σε αυτό το πρώτο μέρος, δεν πιάσαμε το κεφάλαιο Purple. Θα επανέλθω.

Φωτογραφία: Χρήστος Κισατζεκιάν

 

 

 

KANSAS
“Power”(1986)

«Ο κυριότερος λόγος που ενδιαφέρθηκα πολύ να ενταχθώ στους Kansas, υπήρξε η επιστροφή του Steve Walsh εκείνη την εποχή στις τάξεις του group. Με αυτόν στα φωνητικά και τα πλήκτρα, πίστευα πως είχα να προσφέρω αρκετά πράγματα, γράφοντας μουσική που θα ταίριαζε με την προσωπική μου εντύπωση για το τι αντιπροσωπεύουν στη σύγχρονη μουσική…Τα “Musicatto” και “Taking In The View” αποτελούν απτό παράδειγμα εκείνης της συνεύρεσης και τα θεωρώ αντιπροσωπευτικά δείγματα των όσων ήθελα να εισάγω. Με εξαίρεση το “All I Wanted” όπου η συνεισφορά μου περιορίστηκε στο να συνθέσω το ορχηστρικό μέρος του κομματιού, όλα τα υπόλοιπα τραγούδια είναι και δικά μου παιδιά…Το “Power” ηχογραφήθηκε μέσα σε ένα κλίμα απόλυτης ελευθερίας. Απόδειξη αυτού αποτελεί το γεγονός ότι ο παραγωγός Andrew Powel εμφανίστηκε στο studio αφού είχαμε τελειώσει όλο το δίσκο!»

 

 

THE DREGS
“Industry Standards”(1982)

«Το “Industry Standards” υπήρξε το τελευταίο από τα έξη απανωτά album των Dregs της πρώτης περιόδου και η κυκλοφορία του συνέπεσε με την διακοπή της συνεργασίας μας με την Arista Records Inc… Ξεκινήσαμε τις ηχογραφήσεις με εμένα ως υπεύθυνο παραγωγής και κάπου στα μέσα της όλης διαδικασίας, μας επιβλήθηκε ξαφνικά ο Eddy Offord ως επιβλέπων! Ευτυχώς για μας, ο Eddy δεν είχε καμία ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης. Οι παραγωγές του σε κάποιους από τους πρώτους δίσκους των Yes και ο πράος, καλοπροαίρετος χαρακτήρας του μας επέτρεψαν εν τέλει να διεκπεραιώσουμε το lp όπως το είχαμε προσχεδιάσει.
Το πιο αξιοπερίεργο γεγονός που συνέβη εδώ, αφορά το “Up In The Air”… O Steve Howe δέχθηκε τότε να συνεισφέρει στο συγκεκριμένο κομμάτι, παίζοντας μαζί μου ένα ντουέτο για ηλεκτρικές κιθάρες. Κάτι συνέβηκε όμως με την μπομπίνα που περιείχε τα δικά του μέρη- προφανώς χάθηκε στον δρόμο κάπου στο τελωνείο και δεν έφτασε ποτέ στα χέρια μας. Αποφασίσαμε λοιπόν να ονομάσουμε τη σύνθεση αυτή “Up In The Air”, αφού όλα ήταν τελικά «στον αέρα» μέχρι τελευταία στιγμή! Όσον αφορά τέλος την συμμετοχή δύο τραγουδιστών, η ιστορία έχει ως εξής: Η Arista μας έδωσε τότε μια τελευταία ευκαιρία για να ανανεώσουμε το συμβόλαιό μας μαζί της. Μας προέτρεψε λοιπόν να αναζητήσουμε κάποιους τραγουδιστές των οποίων η συνεισφορά θα προσέδιδε εμπορικότερης χροιάς στους Dregs. Ύστερα από πολύ σκέψη καταλήξαμε στους Alex Lingertwood και Patrick Simmons (σημ: ο πρώτος μεγαλούργησε στους Brian Auger’s Oblivion Express και στους Santana και ο δεύτερος στους Doobie Brothers). Όπως αντιλαμβάνεσαι, παρότι οι ερμηνείες των δύο καλεσμένων στάθηκαν άκρως επαγγελματικές, χάσαμε το συμβόλαιο λόγο περιορισμένων πωλήσεων!!!»

 

 

 

DIXIE DREGS
“What If”(1978)

«Το “What If” αποτελεί μέχρι σήμερα το πιο αγαπημένο μας album! (σημ: μνημειώδες στο χώρο του jazz rock fusion).
Και ο σημαντικότερος λόγος που συνέβαλλε σ’ αυτό, ήταν η συνεργασία μας με τον παραγωγό Ken Scott που αποτελούσε για όλους μας τεράστια επιθυμία! Οι δουλειές του με τους Mahavishnu Orchestra και τον Stanley Clarke έγραψε ιστορία! Ήταν η πρώτη φορά που νιώσαμε κάποιον να «νοιάζεται» τόσο πολύ για τον ήχο που θα χαρακτήριζε την όλη δουλειά. Ο μοναδικός τρόπος του Ken να χειρίζεται την κονσόλα, στάθηκε για μένα ένα μεγάλο μάθημα που άλλαξε τον τρόπο σκέψης. Κάθισα δίπλα του λεπτό προς λεπτό και απορρόφησα προσεκτικά κάθε του κίνηση, κάθε του επιλογή. Αυτός με έμαθε να πραγματοποιώ στη συνέχεια τα οράματά μου…Για να κατανοήσεις τέλος το παράξενο εξώφυλλο αυτού του δεύτερου album μας, αρκεί να το κρατήσεις ανάποδα: πρόκειται για μια απλή φωτογραφία του ωκεανού, την στιγμή που κάποιος πέταξε μια κόκκινη κουβέρτα στο αέρα! Στη θέση δε της ακτής, ο Earl Klasky πρόσθεσε ένα κόκκινο χαρτί…Και ήταν ο ίδιος που βάφτισε το δίσκο, όταν όλοι οι υπόλοιποι δεν μπορούσαμε να σκεφτούμε κάτι!».

 

 

 

STEVE MORSE
“Southern Steel”(1991)

« Κλασικό παράδειγμα του πώς ήθελα να ακούγεται ένα ηλεκτρικό τρίο στο οποίο θα συμμετέχω, αφού η συνεργασία μου με τους Dave La Rue (μπάσο) και Van Romaine (τύμπανα) στάθηκε πάντοτε υποδειγματική! Τούτη η μέση περίοδος μου στο να συνθέτω, να ηχογραφώ και να παίζω επί σκηνής με άλλους δύο μονάχα μουσικούς, υπήρξε η πιο γόνιμη. Η πρόσκληση του απίθανου Jeff Watson εδώ, ήταν αποτέλεσμα της γνωριμίας μας κατά την διάρκεια της συνεργασίας μου με τους Kansas. Ο Jeff ήταν τότε με τους Nightranger που «άνοιγαν» τις ζωντανές μας εμφανίσεις και το δέσιμο του ύφους των δύο groups ήταν απίστευτο! Όλες οι βραδιές ήταν sold out! Την τελευταία νύχτα λοιπόν της περιοδείας, κάναμε πλάκα ο ένας στον άλλον…Σκέφτηκα λοιπόν να συνδέσω την δική μου κιθάρα στον ενισχυτή του Jeff χωρίς αυτός να το ξέρει, την ώρα που οι Nightranger έπαιζαν unplugged. Όμως ο τεχνικός της κιθάρας του Jeff φοβήθηκε την αντίδραση του αφεντικού του και δεν δέχθηκε. Έτσι πήγα από την πλευρά του Brad (Gillis) και την ώρα που ήρθε η σειρά του να αυτοσχεδιάσει, άρχισα να παίζω εγώ κριμένος στο πίσω μέρος της σκηνής! Ο Brad σάστισε, ο Jeff απάντησε και όταν ξαναήρθε η σειρά του Brad- παρότι ήταν πλέον συνδεδεμένος- δεν έπαιξε τίποτε!!! Έπεσε πολύ γέλιο ύστερα. Βέβαια και οι Nightranger δεν στάθηκαν με σταυρωμένα τα χέρια…Όταν ήρθε η ώρα που θα βγαίναμε εμείς, έριξαν κάμποσα κιλά κρέμα σαντιγί και πίττες στα σανίδια, με αποτέλεσμα να φάει τα μούτρα του ο Steve (Walsh) γλιστρώντας εντυπωσιακά μπροστά στον κόσμο!!!».

 

 

 

 

STEVE MORSE
“High Tension Wires”(1989)

«Καθαρά προσωπική μου υπόθεση τούτο το album… Συνθέσεις γραμμένες από μένα για μένα! Ήταν η εποχή που πίστεψα βαθιά πως δεν θα ασχοληθώ ποτέ ξανά με την μουσική ύστερα από τούτη την κυκλοφορία και πως θα αφιερωθώ αποκλειστικά και μόνο στη δεύτερη ιδιότητα μου ως πιλότος αεροσκαφών! Και αυτό γιατί είχα κυριολεκτικά αηδιάσει με τα κακώς κείμενα της μουσικής βιομηχανίας. Έκοψα τα μαλλιά μου, έγραψα το δίσκο και πίστεψα προς στιγμήν πως δεν θα ξαναπαίξω μπροστά σε κοινό. Έκανα λάθος! Πολύ γρήγορα κατάλαβα πως όλες οι δουλειές ανεξαιρέτως έχουν τα αρνητικά τους σημεία…Το παν λοιπόν είναι να επιμένεις σε αυτά που αγαπάς κρατώντας όσο το δυνατόν περισσότερο τα θετικά στοιχεία, αποφεύγοντας στο μέτρο του δυνατού τα αρνητικά. Τα “Ghostwind” και “Highland Wedding” ήταν τα δύο αγαπημένα μου τραγούδια, αυτά που κατά έναν περίεργο τρόπο εξέφραζαν απόλυτα τις παραπάνω ανησυχίες μου και αποτέλεσαν συναισθηματικό καταφύγιο για την ψυχή μου. Ήταν το αποτέλεσμα των μουσικών μου αναζητήσεων που με στήριξε κατά την διάρκεια κείνης της «μαύρης» περιόδου όπου όλα μου έμοιαζαν ισοπεδωμένα…».

 

 

 

KANSAS
“In The Spirit Of Things”(1988)

«Τα πράγματα στο “In the Spirit Of Things” ήταν τελείως διαφορετικά από ότι στο “Power”! Ο απίθανος Bob Ezrin-παραγωγός του πολυπλατινένιου “The Wall” των Pink Floyd- ήταν πάνω από την κονσόλα και είχε το «ελεύθερο» να παρεμβαίνει κατά βούληση στην σύνθεση των κομματιών. Η δισκογραφική εταιρία (MCA Records) και ο manager της μπάντας ήταν διαρκώς δίπλα μας και μας παρότρυναν για τραγούδια που θα έφερναν τουλάχιστον ένα Top-40! Όλη αυτή η ατμόσφαιρα δεν ταίριαζε βέβαια καθόλου με τα όσα ζητούσα εγώ από την συνεργασία μου με τους Kansas όταν πρωτοξεκίνησα να παίζω μαζί τους! Υπήρξαν ακόμη και κάποιοι εξωτερικοί συνθέτες που εμφανίστηκαν από το πουθενά ώστε να συμβάλλουν στο τελικό αποτέλεσμα…Ίσως να μπορεί να βρει κανείς κάποια θετικά στοιχεία ακόμη και κάτω από τις συνθήκες που περιγράφω, όμως δεν ήταν αυτή η μουσική κατεύθυνση που είχα σκεφτεί εγώ προσωπικά για τους Kansas των ‘80’ς! Αυτός ήταν και ο λόγος που αμέσως μετά το πέρας των εργασιών για την ηχογράφηση του “In the Spirit of Things” αποχώρησα αφήνοντάς τους να βρουν μόνοι τους το δρόμο τους. Και από ότι φάνηκε εκ των υστέρων, η απόφασή μου ήταν ορθή, αφού ο Walsh και η παρέα του προτίμησαν την επιστροφή στις ρίζες τους…Τα “Bells of Saint James”, “House on Fire” και πάνω από όλα το “The Preacher” ήταν τα αγαπημένα μου από αυτό το album. Το “T.O. Witcher” τέλος, ήταν ένα κομμάτι που είχα συνθέσει καιρό πριν και όταν το άκουσε ο Bob, επέμεινε πως ταίριαζε πάρα πολύ με την όλη ατμόσφαιρα της Στοιχειωμένης Πόλης που πραγματευόταν όλος ο δίσκος».

 

Read 574 times

Leave a comment