Monuments on Facebook

ONE BY ONE: GRAHAM BONNET (Part 1)

Monday, 09 January 2017 17:45
Published in One by One

Η φετινή Αμερικάνικη περιοδεία του αγαπημένου μας βρυχόμενου ερμηνευτή μόλις ξεκίνησε και το φρεσκότατο (by all means) “The Book” που πάει έξυπνα «πίσω-μπρος», τον θέλει αισίως ξανά μες τα πράγματα. Δικαιοσύνη! Το μόνο που απομένει είναι να τον δούμε και από τα μέρη μας επιτέλους… Φεβρουάριο, Απρίλιο & Ιούλιο θα ‘ναι Ευρώπη, ότι πρέπει δηλαδής! Ακούτε ωρέ σεις που προσκαλείτε ονόματα του χώρου;;;

Γράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

 

Ως τότε, τι λέτε να μοιραστούμε τις πιπεράτες ιστορίες που μου αράδιασε ο μάστορας;;; Σας το υποσχεθήκαμε άλλωστε πρόσφατα. Μιλάμε για έναν από τους πιο λαλίστατους, ευδιάθετους, ταπεινούς και αυτοσαρκαζόμενους Story Tellers που έχω συναντήσει εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα! Για του λόγου το αληθές, εδώ «χωρά» μόνο το πρώτο μέρος τους, ξεκινώντας φυσικά από το έργο που φταίει για όλα.

 

 


RAINBOW
“Down to Earth” (Polydor- 1979)

"Το μόνο σίγουρο ήταν πως όταν με προσκάλεσαν για audition δεν περίμεναν με τίποτα αυτό που τους προέκυψα όταν έσκασα μύτη με αυτά τα λουστρίνια, το σακάκι και το κοντό μαλλάκι (σ.σ.: σκάει στα γέλια)!!! Αυτοί περίμεναν έναν κλασικό heavy metal τραγουδιστή με μακριά μαλλιά και τα συναφή…καμία σχέση! Η όλη φάση πάντως, η πρόσκλησή μου δηλαδή ώστε να με δοκιμάσουν, έγινε στα πλαίσια μια μακρόχρονης έρευνας τους όπου είχαν ακούσει ούτε λίγο ούτε πολύ καμιά ογδονταριά, ίσως και ενενηνταριά τραγουδιστές ήδη!... Και όλα αυτά στα σύνορα νότιας Γαλλίας-Ελβετίας, σε ένα κάστρο στην εξοχή επ’ονόματι Château Pelly de Cornfeld. Και ήταν τότε που ο Ritchie έχοντας ακούσει δεκάδες κασέτες με συναδέλφους μου έπεσε πάνω στα όσα έκανα με τους Marbles, και συγκεκριμένα το τραγούδι "Only One Woman" που του κέντρισε την προσοχή. Να λοιπόν πώς μπήκα εγώ στο σκηνικό…

Έπαιζαν ένα παιχνίδι μια βραδιά. Ο Cozy είχε ένα κλασικό παλιό κασετόφωνο στα χέρια του, τα θυμάσαι αυτά; (σ.σ.: πλάκα κάνεις, ακόμη έχω δυο-τρία και λειτουργούν όλα τους!). Το παιχνίδι δεν ήταν άλλο από το ποιος θα βρει το συγκρότημα ή τον καλλιτέχνη πρώτος, με το που θα ακούσει τις πρώτες νότες του εκάστοτε τραγουδιού, ξέρεις, «Ανακάλυψε Το Συγκρότημα»! Με το που μπήκε λοιπόν το “Only One Woman”, ο Ritchie ρωτά «ποιος είναι αυτός, ξέρει κανείς τι απέγινε;;;» και ο Roger Glover απαντά «νομίζω πως σταμάτησε γιατί έχασε την φωνή του, αλλά μπορώ να μάθω». Αν έχεις το Θεό σου, στάθηκα πολύ τυχερός, μιλάμε για σύμπτωση απίστευτη, αφού ο αγαπητός Roger συνεργαζόταν επίσης εκείνη την εποχή με τον φίλο μου τον Micky Moody ο οποίος και του έδωσε το νούμερο του τηλεφώνου μου λέγοντας του πως χαίρω άκρας υγείας!!! Βλέπεις; Όλα τα χρωστώ στον Cozy όπως θα δεις και παρακάτω…

Και στον Roger φυσικά, αφού με κάλεσε μονομιάς. Να πώς βρέθηκα λοιπόν κι εγώ στο studio μαζί τους όπου μου ζήτησαν να πω ένα τραγούδι που λεγόταν “Mistreated”(!), αφού δεν είχα ιδέα από Rainbow και τα υπόλοιπα τραγούδια τους!... Ήμουν πολύ αγχωμένος αφού ούτε αυτό το είχα ξανακούσει ποτέ. Τι προτίμησα λοιπόν να κάνω πριν ξεκινήσω; Κάθισα να το προβάρω μακριά από το μικρόφωνο καταρχήν -κι ας ακουγόμουν εν τέλει από ότι φάνηκε αργότερα- ώστε να το συνηθίσω και να μην το καταστρέψω άθελά μου. Ναι. Όσο αστείο κι αν ακούγεται αυτό, δεν γνώριζα το παραμικρό για αυτή την φημισμένη μπάντα μα ούτε και για την προηγούμενη του Ritchie- το ομολογώ. Άρα δεν ήξερα ούτε στίχους, ούτε μελωδίες, τίποτε…

Πριν καν ολοκληρώσω τις unplugged πρόβες μου όμως, πριν το πω κανονικά στο μικρόφωνο, από αυτά που άκουσαν από μακριά, έρχονται και μου λεν «λοιπόν, τι λες, τη θες τη δουλειά;;» (σ.σ.: γελά). Τους ζήτησα να το πω κανονικά μια φορά, αν και ο Don (Airey) φώναξε «τι να λέμε, δεν χρειάζεται καν φίλε, είσαι μέσα ήδη!». Παρόλα αυτά εν τέλει το προβάραμε γύρω στις πέντε φορές αν θυμάμαι καλά και δεν θα ξεχάσω ποτέ τα χαμογελαστά πρόσωπα όλων των μελών μα και των κοπελιών τους με το που βγήκαμε από το control room… Αυτές γελούσαν διπλά, αφού επιτέλους ήρθε και ένας μορφονιός με κοντά μαλλιά και σένιο κουστουμάκι στα χωράφια των Rainbow (σ.σ.: γελά ξανά και ξανά). Απίστευτες, αξέχαστες στιγμές ευτυχίας για μένα όπως αντιλαμβάνεσαι… «Η θέση είναι δική σου αν τη θες» μου είπαν. Κι όμως. Σε πληροφορώ πως έφυγα με ανάμεικτα συναισθήματα αφού κι εγώ ο ίδιος ένιωθα πως δεν ταίριαζα καθόλου με το όλο ύφος του σχήματος από κάθε άποψη. Θυμάμαι μόλις επέστρεψα στο Λονδίνο, λέω στον τότε manager μου «ρε συ, δεν ταιριάζω με δαύτους, όλοι τους φορούν spandex και τα μαλλιά τους φτάνουν έως τη μέση τους, εγώ είμαι σαν τη μύγα μες το γάλα δίπλα τους…». «Κι όμως, θα ταιριάξεις μια χαρά!» μου απάντησε αποσβολωτικά, «και έτσι θα βγεις επιτέλους από αυτή την μαύρη τρύπα που σε έχεις θάψει εδώ και χρόνια, θα ξεφύγεις από την αφάνεια!». Έτσι κι έκανα όπως γνωρίζεις!

Μπήκα λοιπόν στο studio με τον Roger ως οδηγό και συμβουλάτορα και δουλέψαμε παρέα πολύ σκληρά. Σου θυμίζω το εξής σημαντικό: δεν είχα ιδέα ως τότε από στιχουργική, δεν ήξερα να γράφω καν δικές μου μελωδικές γραμμές τέτοιου είδους. Εγώ τραγουδούσα rhythm ‘n’ blues, soul & pop τραγούδια ως τότε, η νύχτα με τη μέρα!... Δεν γνώριζα τα έργα και τις ημέρες των Led Zeppelin, των Deep Purple, των Ten Years After… Εγώ μεγάλωσα με Beatles, με Stones, με Kinks, με Who. Στίχο-στίχο λοιπόν, βήμα-βήμα το πήγαμε με τον Roger, από την αρχή ως το τέλος τούτο το album. Και μάλιστα ο Roger άλλαζε τους στίχους κάθε τόσο, συχνά-πυκνά, σε σημείο που έφτασε να συγγράψει έως και τέσσερεις διαφορετικές ιστορίες για κάποια τραγούδια από αυτά. Το ίδιο συνέβη και με τις μελωδικές γραμμές που επικαλέστηκα να ερμηνεύσω. Περιττό να σου πω πως η τελευταία λέξη ανήκε φυσικά στον Ritchie που στο τέλος μας ζητούσε τη δική του εκδοχή η οποία ήταν και «νόμος», αναφέροντας τις αλλαγές που ήθελε!

 

Κάναμε απίστευτα σκληρή δουλειά. Έκτοτε εκτίμησα τόσο πολύ τον Roger ως παραγωγό μα και ως άνθρωπο, που του ζήτησα να κάνει την παραγωγή του πρώτου προσωπικού μου δίσκου που επακολούθησε. Κι όμως. Δεν το δέχθηκε. Ξέρεις γιατί; Του δίνω κάποια δίκια… Ήμουν τότε έως και αλκοολικός! Δεν σταματούσα να πίνω, το ομολογώ. Κάθε που στηνόμουν μπρος στο μικρόφωνο, είχα τουλάχιστον δέκα μπύρες μπροστά μου για αρχή. Πώς να το κάνουμε, αυτό ήμουν τότε. Ένιωθα τεράστια ανασφάλεια με το που βρισκόμουν αντιμέτωπος με το μικρόφωνο… Κατανοητό λοιπόν να μην θέλει να μπλέξει ξανά στα ίδια, σε αυτή μου την αναξιοπιστία κάθε που έμπαινα για ηχογράφηση. Δεν έδινα σημασία σε τίποτε. Πώς να με πάρει κανείς στα σοβαρά κείνη την περίοδο;;; Όταν λοιπόν κάποια στιγμή αργότερα έφτασαν στα αυτιά μου κάποιες πικρές δηλώσεις του για μένα, δε με ξάφνιασε!... Θυμάμαι μάλιστα όταν κατάφερα να τον δω από κοντά για πρώτη φορά μετά από όλα αυτά, τον ρώτησα αν είναι όλα εντάξει μεταξύ μας και μου απάντησε «προς Θεού φίλε, περασμένα ξεχασμένα, τι να λέμε, όλα καλά, ότι έγινε έγινε, μη στεναχωριέσαι». Είναι απίστευτος παραγωγός, καταπληκτικός μπασίστας και πολύ όμορφος άνθρωπος, οπότε για μένα η γνώμη του μετρά!

Τώρα όσον αφορά την απομάκρυνσή μου από το σχήμα λίγο καιρό μετά, έχει να κάνει ξεκάθαρα από τα εξής γεγονότα. Καταρχήν έφυγε ο φίλος μου ο Cozy που έφταιξε για την συμμετοχή μου. Εγώ, αυτός και ο Don ήμασταν κολλητοί φίλοι πλέον. Ο Don εμφανιζόταν πρώτος στις πρόβες για το επόμενο album στην Κοπεγχάγη, όμως το όλο πράγμα φαινόταν υπό διάλυση ούτως ή άλλως… Τίποτε δεν συνέβαινε, τίποτε δεν ολοκληρωνόταν. Εγώ, αυτός, ο Roger και ο τότε νεόφερτος Bob Rondinelli δίναμε το παρών, ενώ ο Ritchie εμφανιζόταν πού και πού, όταν το θυμόταν, για κάνα μισάωρο… Τι σκατά έπρεπε να κάνουμε; Είχαμε πλέον βαρεθεί τόσο πολύ την όλη κατάσταση που βγαίναμε για ποτό εκεί δίπλα να ξεσκάσουμε. Όλη η μαγεία είχε πλέον χαθεί.

Έως ότου ο Roger έφερε το “I Surrender” του Russ Ballard στο προσκήνιο και το έβαλε να το ακούσουμε. Επιτέλους, «κάτι να κουνηθεί» σκέφτηκα. Τραγούδησα λοιπόν τα δεύτερα φωνητικά και μετά το πράγμα ξανακόλλησε. «Τι διάολο κάνουμε εδώ;» φώναζα απελπισμένος. Να που και ο Don δήλωσε πως φεύγει κείνη τη στιγμή, αφήνοντας με άφωνο και ουσιαστικά, μόνο... Ποιος ο λόγος να παραμείνω εγώ πλέον; Το όλο πράγμα έμοιαζε να αργοπεθαίνει. Έτσι λοιπόν πήρα το αεροπλάνο και γύρισα στο Los Angeles όπου με κάλεσε ο Bruce Pain, ο manager των Rainbow, και με ρωτά «πού είσαι, γιατί έφυγες;» και του απαντώ «να κάτσω να κάνω τι;;; αφού τίποτε δεν γίνεται». «Δεν θα επιστρέψεις δηλαδή πίσω;» με ρωτά και του απαντώ «να γυρίσω να τραγουδήσω τι;;; δεν υπάρχουν καν νέα τραγούδια, έφυγε και ο Don…». «Ο Don είναι ακόμη εδώ μαζί μας και ξεκίνησε να γράφει τραγούδια» μου απαντά και μένω άφωνος… Και συνεχίζει: “τι θα έλεγες να έρθεις και να τραγουδήσεις όποια τραγούδια σου αρέσουν και να τραγουδήσει ένας άλλος τα υπόλοιπα;». Τι ακούσανε τα αυτιά μου δε λέγεται. Αν είναι δυνατόν. Δεν είχα ξανακάνει κάτι τέτοιο, ούτε είχα την όρεξη να δοκιμάσω. Δυο τραγουδιστές που ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον στο ίδιο σχήμα;;; Πού ακούστηκε αυτό; Με τίποτε.

Έτσι λοιπόν ουσιαστικά με απέλυσα εγώ ο ίδιος από τους Rainbow, και όχι κάποιος άλλος!"

 

 


MICHAEL SCHENCER GROUP
“Assault Attack” (Chrysalis – 1982)

"Κι σε αυτή την περίπτωση, την ένταξη μου στις τάξεις των MSG την χρωστώ στον αείμνηστο Cozy. Με είχε προσκαλέσει να τον δω μαζί τους μια βραδιά που έπαιζαν στο “Los Angeles Country Club” αν δεν απατώμαι. Κάθισα ως το τέλος με τους φίλους μου, πάνω στον εξώστη, όταν ήρθε ο Cozy και μα ρώτησε πώς μου φάνηκε η όλη φάση. «Αναθεματισμένα καλοί είστε, καραγούσταρα, ο Michael ζωγραφίζει, εσύ τα σπας για πολλοστή φορά…» του απαντώ και μου λέει στα καπάκια «σοβαρά; ωραία λοιπόν, θες να έρθεις για τραγουδιστής μας;;;». Ξαφνιάστηκα! «Μα έχετε τον Gary» του λέω και απαντά «θα φύγει σύντομα». Τον ρωτώ γιατί και μου απαντά «γιατί θα τον κάνουμε να φύγει!» (σ.σ.: γελά δυνατά). «Μα γιατί;» τον ξαναρωτώ και με αποστομώνει λέγοντάς μου «μα γιατί είσαι κολλητός μου φίλος!»…

Δυο μέρες αργότερα έλαβα ένα πακέτο σπίτι μου που περιείχε κασέτες με όλα τα υπόλοιπα κανάλια από τρία έτοιμα τραγούδια του “Assault Attack” εκτός από τα φωνητικά, και ένα σημείωμα που έγραφε «επείγον, σε παρακαλούμε, γράψε στίχους και μελωδικές γραμμές!». Αυτό ήταν. Εδώ ήταν η πρώτη μου φορά που έβαλα κάτω τον κώλο μου να γράψω στίχους και μελωδικές γραμμές από το μηδέν. Ως τότε όπως σου είπα άλλωστε, είτε έγραφα σε εντελώς άλλο ύφος μουσικής, είτε είχα δίπλα μου τον φίλτατο Roger Glover να μου τα ετοιμάζει όλα. Πρωτόγνωρη εμπειρία λοιπόν για μένα, έως και παράξενη… Έπρεπε να γεννήσω τα πάντα, γεγονός άκρως προκλητικό. Μελέτησα τις κιθαριστικές επιλογές του Michael και γέννησα τα απαραίτητα. Θεωρώ πως εκ του αποτελέσματος, το πράγμα πήγε πάρα πολύ καλά. (σ.σ.: δήλωσα στον Graham πως κατά την ταπεινή μου άποψη, τα όσα έχει προσφέρει σε τούτο το μνημειώδη δίσκο αποτελούν την σημαντικότερη ερμηνεία του μέχρι σήμερα).

Ο Cozy με έκανε και ένιωσα ξανά σαν στο σπίτι μου όπως αντιλαμβάνεσαι. Δυστυχώς εν τέλει αντικαταστάθηκε από τον Ted McKenna αφού ήρθε σε αντιπαράθεση με τον Michael, και έως σήμερα δεν κατάφερα να μάθω τους λόγους. Προς Θεού, μην παρεξηγηθώ, μια χαρά ήταν κι ο Ted. Νιώθω περήφανος για αυτό το album… Μάλιστα ένα από τα δυο τραγούδια που πρόκειται να τραγουδήσω ως επίτιμος καλεσμένος μετά από τόσα χρόνια στην κοινή Ιαπωνική μας περιοδεία με τις μπάντες μας σε ένα περίπου μήνα θα είναι αυτό- διόλου τυχαίο γεγονός (σ.σ.: η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε 30 Μαρτίου του 2015). Ο Michael έχει τραγουδιστή φυσικά, απλά θα πω κι εγώ δυο. Χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτή την τροπή των πραγμάτων -ξαναείδα το χαμόγελο στα μάτια του- αφού η έξοδός μου από το σχήμα πίσω στα 80’ς υπήρξε επεισοδιακή- με απέλυσε!... Την έχεις ακουστά την ιστορία;

 

Στην περιοδεία που ακολούθησε για της ανάγκες προώθησης του “Assault Attack” μου ζήτησαν να τραγουδήσω δεκατέσσερα τραγούδια, εκ των οποίων αρκετά ήταν παλιά όπως αντιλαμβάνεσαι, από την εποχή του Gary Barden δηλαδή. Αναμενόμενο. Προς διευκόλυνσή μου λοιπόν τα είχα όλα τους γραμμένα σε μεγάλα χαρτιά στα πόδια μου, κολλημένα επί σκηνής, ακριβώς εκεί που σταματά το monitor από όπου άκουγα τη φωνή μου. Έλα όμως που μόλις ξεκινήσαμε το πρόγραμμα, το ενθουσιώδες κοινό έσπρωξε όλα τα monitors με αποτέλεσμα το δικό μου να σκίσει ολοσχερώς τους γραμμένους μου στίχους!... Θυμίζω πως τότε έπινα πολύ. Λίγο πριν το συγκεκριμένο show μάλιστα είχα παρακαλέσει τον Michael να μου ανοίξει την πόρτα του καμαρινιού του ώστε να πάρω το jacket μου, έκανε ψωφόκρυο θυμάμαι, όμως εκείνος με διαολόστειλε και δε μου άνοιξε ποτέ. Γεγονός που με τσάντισε ακόμη περισσότερο και ήπια άλλο ένα στα γρήγορα.

Σαν να μην έφταναν όμως όλα αυτά, σε κάποια φάση που προσπαθούσα να διαβάσω τους τσαλακωμένους στίχους, σπάει το φερμουάρ του παντελονιού μου, αν είναι δυνατόν, και να σου το πουλί μου αποκαλύπτεται σε όλη την αίθουσα, αφού δεν φορούσα εσώρουχα ποτέ! (σ.σ.: σκάει στα γέλια). Το ένα φέρνει το άλλο κείνη την βραδιά και να που ξάφνου με όλα τα παραπάνω ξεκινά μια έντονη αντιπαράθεση μεταξύ του κοινού και εμένα με βρισιές του στυλ «μαλάκα γαμιέσαι!», «γαμώ τη μάνα σας», ροχάλες, χειρονομίες και άλλα χαριτωμένα… Την επόμενη στιγμή ο Michael δίνει εντολή σε έναν roadie να με απομακρύνει το συντομότερο δυνατό από τη σκηνή και να με πάει στο ξενοδοχείο μας ώστε αποφευχθούν τα χειρότερα και να συνεχίσει η μπάντα να παίζει για όλο το υπόλοιπο στης βραδιάς ορχηστρικά!... Πλήρης καταστροφή. Μη κοιτάς που γελάω. Ήταν πραγματικός εφιάλτης. Καταστροφή ολκής, αν σκεφτείς επίσης πως μια από τις επόμενες μέρες μας περίμενε το Donington Castle ως headliners, γεγονός που δεν έζησα αφού είχα απολυθεί και το έμαθα μόλις έφτασα στο Λονδίνο με το τραίνο την επόμενη μέρα!!!... Καλά να πάθω. Ήμουν αλλού για αλλού ώρες-ώρες… Μα πόσο ηλίθιος ήμουν να πίνω τόσο. Τα νεύρα μου γίνανε τσατάλια κείνη τη βραδιά. Πανικοβλήθηκα δίχως τους στίχους.

Δόξα τον Θεό όμως, το ποτό πλέον ανήκει μια για πάντα στο παρελθόν για μένα!..."

 

 

 

Read 6661 times

Leave a comment