Monuments on Facebook

ONE BY ONE: GRAHAM BONNET (Part 2)

Wednesday, 19 April 2017 15:47
Published in One by One

Να λοιπόν που εισακούστηκε το κάλεσμά μου από κείνους που προσκαλούν ονόματα του χώρου στην Ελλάδα!

Συνομιλεί & καταγράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Ήταν Ιανουάριος όταν έδωσα στον Αλέξη Πολίτη όλα τα απαραίτητα στοιχεία επικοινωνίας. Και ιδού που τούτη την Κυριακή το βράδυ, άλλο ένα όνειρο για πολλούς από εμάς που κυνηγάμε μανιωδώς ολάκερο το «γενεαλογικό δέντρο» των θρυλικών Deep Purple (roots & branches) γίνεται πραγματικότητα.
Στις αρχές του χρόνου που κυλά δημοσιεύσαμε το πρώτο μέρος της πικάντικης κουβέντας μου με τον λαλίστατο Graham (βλέπε στήλη “One by One”). Εδώ ξεκινώ λοιπόν το δεύτερο μέρος, αφήνοντας την πιθανότητα να υπάρξει και τρίτο.
Alkatrazz έχει το menu εδώ και το πείραμα Impelitterri. Φύγαμε για θεοπάλαβες ιστορίες!

 

 

ALKATRAZZ
“No Parole from Rock’n’Roll” (RCA - 1983)

«Κάθε φορά υπάρχουν μεγάλες ιστορίες να μοιραστώ…έτσι και στην περίπτωση αυτή. Ξεκινήσαμε καταρχάς όντας τρεις, αφού ήμουν εγώ στα φωνητικά και βρήκα εύκολα πληκτρά και μπασίστα, πρώην μέλη των New England. Πολύ σύντομα βρήκα και drummer που έπαιζε με τον Alice Cooper. Έτσι λοιπόν τελευταίος μπήκε στο στόχαστρο των αναγκών μου ο κιθαρίστας του σχήματος. Για ευνόητους λόγους, ήθελα κάποιον που να παίζει όπως ο Ritchie Blackmore. Λογικό, ναι; Οργάνωσα λοιπόν ένα μεγάλο audition στο Los Angeles μια μακρόχρονη ακρόαση αμέτρητων ταλαντούχων έως και επώνυμων κιθαριστών μεταξύ των οποίων πράγματι πέρασαν μερικοί ξεχωριστοί μουσικοί και γνώστες της αρμονίας. Παρόλα αυτά μια μέρα πλησίασε τον Gary Shea (σ.σ.: ο μπασίστας των Alkatrazz) ένας κοινός γνωστός των δυο και του εξήγησε πως γνωρίζει ένα τύπο που παίζει απίστευτα. Επίσης ντύνεται ακριβώς σαν τον Ritchie, μαύρα ρούχα πάνω & κάτω, μαύρη καμπαρντίνα, μαύρες μπότες και ενίοτε μαύρο καπέλο. Τον λένε Yngwie Malmsteen. Κοπιάρει ακόμη και την «χορογραφία» του Blackmore επί σκηνής!... Ε, οκ, έπρεπε να δούμε τον πιτσιρικά οπωσδήποτε, όπως κι έγινε. Όταν τον προσκαλέσαμε σε μια πρόβα, όταν τον είδαμε από κοντά και τον ακούσαμε, δεν το πιστεύαμε. «Ω Θεέ μου! Αυτός είναι ο Ritchie σε νεαρή ηλικία!!!» αναφώνησα. Όταν δε ανέβηκε στη σκηνή για πρώτη φορά, ε, τότε δεν πίστευα στα μάτια μου. Μιλάμε για κινήσεις - καρμπόν! Αυτός είναι. Τέλος! Και έπαιζε τον κώλο του επίσης, μας τίναξε τα μυαλά στον αέρα!!!

 

Έλα όμως που με την πάροδο του χρόνου άρχισε να γίνεται άκρως ανταγωνιστικός απέναντί μου επί σκηνής… Αναμενόμενο, δε λέω, όμως το γεγονός κατάντησε πλέον προβληματικό. Έπαιζε σαν τρελός φυσικά αναδεικνύοντας το μοναδικό ταλέντο του, οπότε όλα τα μάτια άρχισαν να είναι στραμμένα πάνω σε αυτόν ώστε να βλέπουν τι κάνει, πώς διάολο το κάνει… Αντιλαμβάνεσαι τι εννοώ. Από αρχηγός και εμπνευστής του σχήματος λοιπόν άρχισα να παίρνω ρόλο δευτερεύον, βρέθηκα δεύτερος. Δεν μπορείς να ανταγωνιστείς έναν θυελλώδη κιθαρίστα. Απλά δεν γίνεται. Ειδικά μετά το εντέκατο σταματάς (σ.σ.: εδώ προφανώς αναφέρεται και σε τυχών «κόντρες» τους επι σκηνής ala Gillan / Blackmore και μιλά για το εντέκατο τάστο στο καντίνι). Επίσης οι επιλογές των κιθαριστών είναι περισσότερες όταν μιλάμε για τέτοιο επίπεδο από ότι των τραγουδιστών. Έτσι λοιπόν ξαφνικά κέρδισε όλη την προσοχή του κοινού. Μια νύχτα λοιπόν θύμωσε πολύ μαζί μου. Και τούτο γιατί ενώ ήμασταν στη σκηνή, έκανε ένα από κείνα τα εκτεταμένα solos του και εγώ βρήκα την ευκαιρία να πάω να τσακώσω ένα ποτό. Έλα όμως που περπατώντας καταλάθος σκόνταψα πάνω σε ένα καλώδιο ηλεκτροδότησης δίχως καν να καταλάβω κείνη την στιγμή τι συνέβη… Εγώ για ένα ποτό πήγαινα! Πέντε λεπτά αργότερα κι ενώ μιλούσα στον οδηγό του tour bus μας όπου ήταν και τα πιόματα, έρχεται τρέχοντας κατά πάνω μου ο Yngwie και με το που φτάνει κοντά μου, με αρπάζει από τον λαιμό και με τα δυο του χέρια κόντεψε να με πνίξει κυριολεκτικά!!! «Καλά, τρελάθηκες» του φώναξα, «τι σκατά κάνεις εκεί, θες να με σκοτώσεις;;;». Ο τύπος είχε βγει εκτός εαυτού, έχωσε τα δάχτυλά του στο λαρύγγι μου βαθιά, κόντεψε να με σκοτώσει σου λέω!... «Έβγαλες την πρίζα την ώρα που σολάριζα επίτηδες, κατέστρεψες το solo μου» μου φώναζε, κι εγώ προσπαθούσα να του εξηγήσω πως όλο αυτό έγινε δίχως καν να το καταλάβω. Αν δεν υπήρχε ένας σεκιουριτάς να τον σταματήσει χώνοντας το κεφάλι του ανάμεσα στα χέρια του, δεν ξέρω αν θα είχα γλυτώσει. Τον έπιασε με κεφαλοκλείδωμα. «Εάν τολμήσεις να τον αγγίξεις ξανά, είσαι νεκρός» του φώναξε και τον τράβηξε μακριά μου… Κατάλαβες; Θέλησε να καταστρέψει το λαιμό μου, αν όχι να με ξεκάνει… Κείνο το βράδυ επικρατούσε άκρα του τάφου σιγή μες το αναθεματισμένο λεωφορείο, ούτε κουβέντα δεν αντάλλαξε κανείς μας με τον Yngwie. Την επομένη τον απέλυσα! Ο manager μας προσπάθησε να μας μεταπείσει θεωρώντας μεγάλη απώλεια την απουσία του, όμως εγώ του είπα «μα καλά, δεν είδες τι συνέβη, ο τύπος είναι τρελός!». Παρόλα αυτά την επομένη μας πήρε τηλέφωνο για να κάνουμε όλοι μαζί πρόβα. Επέμενε πως δεν έγινε τίποτα και όλα είναι ok. «Δεν έχουμε κιθαρίστα για να κάνουμε πρόβα» του λέω εγώ και επειδή εκείνος επέμενε, εν τέλει τον απολύσαμε κι αυτόν μαζί!!! Αποτέλεσμα; Έγινε manager του Yngwie και μας ζήτησε και αποζημίωση παρακαλώ μερικές χιλιάδες δολάρια… (γελά). Καλό;;;
Πάντως μάρτυς μου ο Θεός, δεν θα έκανα ΠΟΤΕ κάτι τέτοιο ακόμη και αν μισούσα κάποιον (σ.σ.: μιλά για τον καλώδιο)! Στο κάτω κάτω χαζός ήμουν να καταστρέψω μαζί και όλο το show;;; Μα δεν τον μισούσα καν, μην τρελαθούμε, απλά πήγε να με σκοτώσει! Ήταν τόσο μεγάλη η φιλοδοξία του να γίνει αυτό που τελικά έγινε, ένας παγκοσμίου φήμης guitar hero, που δεν τον σταματούσε τίποτε και κανείς… Κι ας τον γνώρισα εγώ ως δεκαεννιάχρονο ταλαντούχο μουσικό που ήταν ευτυχής να συμμετάσχει σε ένα σχήμα αναγνωρισμένων μουσικών για τους οποίους νοιαζόταν… Και όπως θα γνωρίζεις, ήταν μεγάλο πράγμα για αυτόν να παίξει δίπλα στον πρώην τραγουδιστή του Ritchie Blackmore!... Κι όμως. Στη διαδρομή άλλαξε ριζικά, μια για πάντα.

 

 

ALKATRAZZ
“Disturbing the Peace” (Capitol Records - 1985)

«Πρόκειται για τον αγαπημένο μου album από την περίοδο Alkatrazz… Και ένας από τους σημαντικότερους λόγους ήταν ξεκάθαρα η εντελώς διαφορετική προσέγγιση του Steve (σ.σ.: Vai) στις μελωδικές γραμμές που γεννούσε. Πρωτοποριακός κιθαρίστας με απίστευτες ιδέες που δεν «πατούσαν» πουθενά, ούτε στον Yngwie, ούτε στον Blackmore, ούτε σε κανέναν άλλο! Πόσο μου άρεσε αυτό… Ξέφυγε εξαρχής από όλα αυτά. Είναι άλλο είδος. Πράγμα που καθοδήγησε αλλού και όλη την πορεία της τραγουδοποιϊας του συγκεκριμένου δίσκου αφού μαζί καθόμασταν και μελετούσαμε τα κομμάτια βήμα-βήμα. Με οδηγούσε μουσικά σε μέρη που δεν τα είχα έως τότε καν φανταστεί, δεν τα περίμενα, οπότε μου προσέφερε μια διαρκή αίσθηση έκπληξης με κάθε μέσον: με διαφορετικά ακόρντα, με διαφορετικά κλειδιά/τονικότητες, με διαφορετικές και απρόσμενες εναλλαγές ρυθμικών μοτίβων και χρονικών υπογραφών… Πράγμα που καθιστούσε τη δική μου δουλειά - δηλαδή το να γράφω στίχους και μελωδικές γραμμές - απίστευτα προκλητική υπόθεση. Και αυτή η απίστευτη τεχνική του στο tapping; Πρωτοπόρος! Έπαιζε την ηλεκτρική του κιθάρα σαν πιάνο από τότε. Ήταν κάτι μαγικό να ‘σαι δίπλα του.
Ήταν ο drummer μας που τον ανακάλυψε, ο Jan Uvena, o οποίος παρακολουθούσε στενά τον Frank Zappa και την μπάντα του… Έτσι του τηλεφωνήσαμε και έγινε η γνωριμία. Η πλάκα είναι ότι στην πρώτη ακρόαση που του κάναμε μας λέει ευθέως «δεν κάνω για σας εγώ, σας χρειάζεται κάτι άλλο που να θυμίζει Rainbow…». Και του λέω «μα γιατί το λες αυτό;» και μου απαντά «γιατί εγώ παίζω κάπως έτσι» και αρχίζει τα τρελά του (σ.σ.: εδώ ο Graham μιμείται με το στόμα τα υπερηχητικά solos του Steve και σκάει στα γέλια). «Δεν μπορώ να παίξω όπως χρειάζεστε σεις, δεν είναι το στυλ μου αυτό» συνέχισε. Κι όμως, όπως αποδείχθηκε περίτρανα, όχι μόνο μπορούσε να παίξει τα ΠΑΝΤΑ, μα ήταν κι αυτό ακριβώς που χρειαζόμασταν ώστε να προχωρήσουμε μπροστά! Αυτό ήταν που αποζητούσα εγώ κείνη την περίοδο. Να πάμε παρακάτω. Διόλου περίεργο λοιπόν που για τα δικά μου γούστα, τούτο το δεύτερο album των Alkatrazz μαζί με το “Assault Attack” του Michael Schenker είναι τα δυο albums για τα οποία είμαι περισσότερο υπερήφανος από ότι έχω κάνει μέχρι σήμερα…»

 

 

ALKATRAZZ
“Dangerous Games” (Capitol Records - 1986)

«Αν το συγκεκριμένο album απέτυχε από πλευράς πωλήσεων, ψάξε να βρεις την Wendy Dio ώστε να καταλάβεις το γιατί… Εκείνη την περίοδο διατελούσε manager μας. Ήταν δική της ιδέα λοιπόν να φτιάξουμε τραγούδια που θα σε πιάνουν από τα μούτρα και αυτό που εννοούσε φυσικά ήταν πως ήθελε να μας δει να γράφουμε τραγούδια απλά, όχι πολύπλοκα. Τραγούδια που θα άγγιζαν το πλατύ κοινό με ιστορίες από την κοινή καθημερινότητα, με ευκολομνημόνευτες μελωδίες που μπορεί να τραγουδήσει εύκολα ο καθένας (σ.σ.: εδώ ο Graham ξεκινά να τραγουδά αστειευόμενος ένα πιασιάρικο refrain της στιγμής, αυτοσχέδιο), ξέρεις τι εννοώ… Άλλο ένα πράγμα που μας ζήτησε επίσης ήταν να ηχογραφήσουμε κάποια διασκευή. Άλλη μια παρέμβαση της που μας ξένισε… Όσο για τον Danny (Johnson), είναι καταπληκτικός κιθαρίστας με πανέμορφη blues αισθητική και κείνο το συναίσθημα που σε αγγίζει, όμως και πάλι ήταν ένα εντελώς διαφορετικό φρούτο σε σχέση με τους δυο προηγηθέντες συνάδελφούς του. Πρόσεξε με: και αυτός θα μπορούσε να παίξει τα των προηγουμένων σε μεγάλο βαθμό αν το ήθελε, όμως δεν ήταν αυτή η πρόθεσή του. Θα μπορούσε λοιπόν να παίξει και έτσι ώστε να θυμίζει Survivor. Ναι, θα μπορούσε, αλλά δεν το ήθελε. Άπαξ και είχαμε άλλο κιθαρίστα όμως, είχαμε αποφασίσει πάλι να βρούμε άλλη μουσική κατεύθυνση ως σύνολο, ως ομάδα. Για την ακρίβεια, κάθε ένας από εμάς είχε και μια διαφορετική άποψη για το πού θα πάει το ύφος μας… Όμως όλοι εισακούσαμε την εντολή της Wendy ώστε να γίνουμε πιο εμπορικοί, πιο εύπεπτοι, πιο ευθυτενείς αν θες. Έλα όμως που αυτό εν τέλει κατά την άποψή μου μας σκότωσε μια για πάντα!... Μα δες. Όταν το ολοκληρώσαμε και το άκουσα όλο δεν μου άρεσε. Είχε ένα-δυο όμορφα τραγούδια, ειδικά όταν παιζόντουσαν ζωντανά, ως εκεί. Κατά τα άλλα υπήρξε η ταφόπλακά μας. Κατάλαβα πως είχε έρθει το τέλος των Alkatrazz, δεν επρόκειτο να προχωρήσουμε παρακάτω πλέον… Σαν να μην έφτανα όλα αυτά, εμφανίζεται ο κουνιάδος του Danny που ήταν ο μπασίστας του Rod Stewart, o Jay Davis, και του προτείνει να τον ακολουθήσει ώστε να παίξουν πίσω από μια ανερχόμενη τραγουδίστρια. Αυτό ήταν. Ο Danny εξαφανίστηκε με τον Jay και μας άφησε στα κρύα του λουτρού συνεχίζοντας ως προστατευόμενος του Eddie Van Hallen (σ.σ.: αναφέρεται στο project Private Life). Αναπόφευκτο λοιπόν το τέλος μας.
Τι;;; Να ψάξω ξανά για άλλο κιθαρίστα;;; Με δουλεύεις;;; Ούτως ή άλλως όλη η χαρά είχε εξανεμιστεί προ πολλού και το ένα έφερε το άλλο. Ξάφνου βρέθηκα απένταρος να κάθομαι σπίτι μου. Μιλάμε για κατάρα και πλήρη καταστροφή! Πουλήσαμε όλοι τον εξοπλισμό μας, δεν είχα πεντάρα στην τσέπη λέμε, είχα σηκώσει τα χέρια ψηλά. Έτσι έφυγα από τη χώρα και μετακόμισα στην Αυστραλία.»

 

 

 

IMPELLITTERI
“Stand in Line” (Relativity Records - 1988)

«Ήταν πολύ όμορφη εμπειρία όλο αυτό, είχε πολύ πλάκα και κέφι η όλη φάση! Σε κάποια τραγούδια εδώ το έφτασα στα όριά του το πράγμα συνειδητά, όπως για παράδειγμα στο ομώνυμο τραγούδι, και νομίζω ότι το όλο πείραμα πέτυχε. Το μόνο που με ζόρισε πολύ ήταν το διαρκές μου πήγαινε-έλα σαν περιφερόμενος Ιουδαίος ώστε να βλέπω πού και πού την οικογένειά μου πετώντας από & προς την Αυστραλία. Όμως άξιζε τον κόπο, αφού ο δίσκος είναι πολύ αξιόλογος!
Όλα ξεκίνησαν από ένα τηλεφώνημα του Chris. Η πρώην γυναίκα μου έφυγε όπως και τα παιδιά μου και πήγαν στην Αυστραλία από όπου κατάγεται εκείνη… Εκεί που καθόμουν λοιπόν μόνος κι έρημος, χτυπά το τηλέφωνο, και μου λέει λοιπόν «με λένε Impellitteri…» και του λέω «πώς το είπες αυτό, για ξαναπέστο, δεν το έπιασα!» (γελά). Μου ανέφερε πως είχε κάποια έτοιμα τραγούδια που θα ήθελε να ερμηνεύσω. Τον ρώτησα πόσα είναι διατεθειμένος να μου προσφέρει, μου πρότεινε ένα σεβαστό πόσο και έτσι ξεκίνησα να γράφω κάποιες μελωδικές γραμμές… Μπήκαμε λοιπόν στο studio και μάλιστα αλλάξαμε πολλά από αυτά ως το τέλος, όπως τα Record Plant Studios, Cherokee & Sound City Studios του Los Angeles και τα TMF Recording Studios στη New York City. Όπως προανέφερα, το μόνο παλούκι της υπόθεσης ήταν οι διαρκείς μετακινήσεις μου αφού κάθε μήνα πετούσα μια ολόκληρη μέρα για την Αυστραλία ώστε να κάτσω ένα μήνα στις Η.Π.Α. και ξανά πίσω, με σκότωσε αυτό, δεν θα μπορούσαν να κάνω κάτι τέτοιο σήμερα με τίποτε!...»

Read 599 times

Leave a comment