Monuments on Facebook

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ και 100 C, ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ, THE LAST DRIVE, THE BIG NOSE ATTACK, HOLY MONITOR - ΠΛΑΤΕΙΑ ΝΕΡΟΥ, ΦΑΛΗΡΟ, ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017

Monday, 12 June 2017 07:13
Published in Special Guests

Το Πανηγύρι της Ελληνικής Rock σκηνής

Σκιαγραφεί ο Φώτης Λαμπρόπουλος

Φτάνοντας στην Πλατεία Νερού γύρω στις 17.30 και μπαίνοντας στο χώρο, παρατήρησα τη σκηνή που δέσποζε έχοντας σαν background το επιβλητικό κτίριο που στεγάζει την Εθνική Βιβλιοθήκη και την Εθνική Λυρική Σκηνή στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρύματος Νιάρχου. Τρίβοντας τα χέρια μου από προσμονή, έψαξα για μια σκιά, καθώς ο ήλιος έκαιγε και αυτές είναι ελάχιστες. Δεν είχα όμως και πολύ χρόνο. Λίγα λεπτά αργότερα θα ξεκινούσε το πανηγύρι της ντόπιας σκηνής του rock, που θα ξεκίναγε με τους Holy Monitor και θα έκλεινε με τον Πατριάρχη Θεσσαλονίκης μα και των Εξαρχείων. Σκιά λοιπόν και φύγαμε!...

 

Λίγο πριν της έξι πάρα είκοσι εμφανίστηκαν στη σκηνή οι Holy Monitor. Με λίγους αλλά ένθερμους πιστούς που αψηφώντας τη ζέστη βρέθηκαν από νωρίς στην Πλατεία Νερού, δεν άφησαν κανέναν παραπονεμένο με αυτό το psych-rock κράμα τους που δεν με δυσκόλεψε καθόλου και μένα να χαθώ σε ένα ταξίδι σε πολειτίες άλλες... Οι Αθηναίοι που φέτος παρουσίασαν το ομώνυμο ντεμπούτο τους ήταν ότι έπρεπε για με βάλουν στη πρίζα. Μισή ώρα στη σκηνή ήταν αρκετή για να με κάνει να πιστέψω ότι το μέλλον είναι (και) δικό τους και ότι η Ελληνική σκηνή είναι Alive and Kicking. Αφήνω για λίγο την Μαρίνα Σάττι (ξέρω, και κούκλα είναι και όμορφη μουσική βγάζει) και σας προτρέπω να τσεκάρετε το “Bed of the Earth” στο γιουτιουμπι και θα με θυμηθείτε.

 

Η συνέχεια ανήκει και πάλι στη νέα γενιά Ελλήνων μουσικών καθώς οι Big Nose Attack πήραν θέση στη σκηνή αμέσως μετά, με το κλασικό τηλέφωνο/μικρόφωνο να δεσπόζει στη σκηνή όπως πάντα. Οι Boogieman στην κιθάρα και vocals και Little Tony είναι πλέον απίστευτα δεμένοι μετά τα αμέτρητα live που έχουν πραγματοποιήσει σε μικρές και μεγάλες σκηνές και με το vibe τους να μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο. Το straight boogie style τους με ενθουσιάζει και ο αρκετός κόσμος από κάτω έδειξε να συμφωνεί απόλυτα με την παραπάνω διαπίστωση μου. Αφού μας προέτρεψαν να πιούμε καθώς θα ακούγονται καλύτερα από εμάς, βρήκα τον εαυτό μου να λικνίζεται στους ρυθμούς του “69,” κομμάτι από το ομώνυμο album, που όπως μας είπε ο Boogieman είναι...ότι ακριβώς νομίζουμε (Hell Yeah). Με τα βαρυσήμαντα riffs του με έστειλε για άλλη μια φορά αδιάβαστο. Τόσο που, ώρες ώρες, νόμιζα ότι ήμουν σε Φεστιβάλ στο Νότο της Αμερικής...

 

Η ώρα όμως είχε έρθει για τις παλιοσειρές του κλασικού Rock N Roll της χώρας μας. Με την προτροπή του Alex K μπροστά όλοι να ροκάρουμε, βρέθηκα στην πρώτη γραμμή της Rock N Roll αντεπίθεσης. Με ένα κοινό που έμοιαζε να είχε έρθει γι αυτούς και με τη στόφα μεγάλης μπάντας μου πήραν κυριολεκτικά τα μυαλά με το μοναδικά αυθεντικό μουσικό τους φίλτρο και την τρελή ενέργεια που έβγαζαν στη σκηνή. Μάλιστα τούτη τη φορά είχαμε την ευτυχία να μας παίξουν και τρία κομμάτια από τη νέα τους δισκογραφική δουλειά που θα κυκλοφορήσει το Φθινόπωρο και πραγματικά, από αυτά που άκουσα, ανυπομονώ! Οι ηγετικές φυσιογνωμίες του Alex K και του Γιώργου Καρανικόλα δέσποζαν στη σκηνή καθώς τα τραγούδια διαδέχονταν το ένα το άλλο, μα ειδικά στο “ I Love Cindy”, έγινε ο κακός χαμός: στη σκηνή βρέθηκε ο roadie τους,ο Άγγελος στο μπάσο, με τον Alex ελεύθερο να χορεύει στη σκηνή. Αυτά είναι. Εγκατέλειψαν πανηγυρικά την σκηνή μια ώρα και κάτι αφότου ανέβηκαν, αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά πόσο μεγάλο συγκρότημα είναι.

 

Καθώς βράδιαζε πια και είχε αρχίσει να φαίνεται ολόγιομο το φεγγάρι, οι ρομαντικοί ποιητές του Ελληνικού στίχου πήραν τη θέση τους στη σκηνή. Οφείλω να σας ομολογήσω ότι είχα ένα περίεργο συναίσθημα. Ο θάνατος του Θάνου Ανεστόπουλου με είχε συγκλονίσει και ακόμη βαράω το κεφάλι μου που έχασα την εμφάνιση τους στην Τεχνόπολη πριν λίγα χρόνια... Είχα βέβαια παράλληλα και την απορία για το τι αίσθηση θα μου άφηναν πλέον, δίχως αυτόν στο μικρόφωνο, με το αναμένο τσιγάρο να καπνίζει. Η φωνή του Παναγιώτη Μπερλή όμως θύμιζε τόσο έντονα τον αείμνηστο εκλιπόντα, που με παρέπεμψε στην μεταγραφή του θανόντα Bonn Scott με τον Brian Johnson στους θρυλικούς AC-DC!... Βρήκα λοιπόν και εγώ ένα μέρος να ακουμπήσω το κορμί μου μετά το χορό που προηγήθηκε και κάθισα να απολαύσω. Πραγματική μυσταγωγία. Θύμισες από την εφηβεία μου βγήκαν στην επιφάνεια καθώς το “Κάτι Σαράβαλες Καρδίες” ήταν από αυτά που άκουγα και συζήταγα γι αυτά με φιλαράκια. Ένα μικρό πρόβλημα στον ήχο κάποια στιγμή δεν φάνηκε να τους επηρεάζει ιδιαίτερα. Απόλαυσα με όλη τη σημασία της λέξης το “Η αγάπη είναι ένας σκύλος από την κόλαση” και το ολοκαίνουριο “Μανιφέστο.” Είχα την τύχη να ακούσω και το αγαπημένο μου “Για όλα αυτά που δεν θα δω.” Ε λοιπόν ναι. Τα Κρίνα είναι ξανά "εδώ", πανηγυρικά. Τέλος.

 

Όταν η εμβληματική φιγούρα του Γιάννη Αγγελάκα πάτησε πόδι στη σκηνή, κάτι μέσα μου σκίρτησε. Εφηβικές μνήμες και πάλι από τη συναυλία των Τρυπών στο Μαρούσι που με είχαν αφήσει άναυδο μέρες. Η τωρινή του μουσική παρέα ονομάζεται 100 βαθμοί Κελσίου όπως γνωρίζει το Πανελλήνιο και φαίνεται ήδη απίστευτα δεμένη μαζί του. Η (εορτάζουσα) Λαμπρινή Γρηγοριάδου στην κιθάρα και τη φωνή είχε καθοριστική παρουσία, καθώς στο set εναλλάσσονταν παλαιότερα και νεότερα κομμάτια. Μου έκανε εντύπωση αυτό που έβλεπα γύρω μου: οι μικρότεροι να μην πολυξέρουν τραγούδια των Τρυπών, και αντίστοιχα οι μεγαλύτεροι να μην γνωρίζουν τη νεότερη δισκογραφία του Αγγελάκα. Εγώ πάντως δε σταμάτησα να κοπανιέμαι όταν τραγούδαγε τραγούδια από τις αγαπημένες μου Τρύπες.

Αυτό που προσδίδει πολλά στο νεοσύστατο μουσικό σύνολο πάντως είναι τα πνευστά των Γιώργου Αβραμίδη & James Wylie, που κατ'εμέ ομορφαίνουν πολύ τις πλούσιες ενορχηστρώσεις του συγκροτήματος. Σκηνή και αρένα έγιναν ένα καθώς τα καπνογόνα άναψαν δίνοντας άλλο τόνο στη βραδιά.

Συγκλονιστικό live. Έτσι για ακόμη μία φορά βρέθηκα διαλυμένος στο τέλος να ψάχνω τα κλειδιά μου που είχαν εκτιναχθεί από τη τσάντα την ώρα του κοπανήματος!... Σεις που τα βρήκατε, χρωστάω μπύρες!!!

Φωτογραφίες: Ειρήνη Ρυσάκη

 

 

Read 482 times

Leave a comment