Monuments on Facebook

ΤΟ ΡΟΚ ΤΩΝ ΛΙΓΩΝ

Saturday, 05 March 2016 18:35
Συντάκτης:
Published in Special Guests

Για μένα η ροκ μουσική δεν είναι αυτή που σωστά αποκαλούμε έτσι. Εκείνα τα τραγούδια που θεωρώ ροκ είναι όσα απευθύνονται σε ένα ολιγομελές κοινό. Σ’ ένα σύνολο ανθρώπων που τα μέλη του είναι η επιτομή της παραξενιάς και έχουν συνηθίσει σε μια πολύ ιδιαίτερη μοναξιά. Η προσωπικότητα τους σφυρηλατήθηκε μέσα σε δύσκολα βιώματα, η όραση τους εκπαιδεύτηκε να κοιτάζει κατά κει που οι άλλοι δεν κοιτάζουν και τ’ αυτιά τους πιάνουν συχνότητες εκπεμπόμενες από ζώα ξεχωριστά και από ανθρώπινες λαλιές στομάτων σπηλαιωδών. Ανεπανάληπτες αντηχήσεις και συνηχήσεις, σαγηνευτικοί μινυρισμοί, μελωδικά εκφερόμενες ρίμες. Και όλα αυτά σε αντίστιξη με τη συνοδεία της μουσικής.

Γράφει ο Φώτης Θαλασσινός*

Το θέμα μου είναι τα δικά μου ροκ τραγούδια και ακούσματα. Ίσως! Δεν είμαι βέβαιος. Μπορεί το θέμα μου να είναι τί είναι αυτό που με συγκινεί σ’ αυτά τα αγαπημένα δημιουργήματα των μουσικών. Άλλες φορές είναι η ψυχική ανάταση, άλλες η καταπόντιση στους βυθούς της μελαγχολίας, της χαρμολύπης και τελικά όλων των συναισθημάτων –φωτεινών και σκοτεινών- υπό την κυριαρχία των οποίων νιώθω μια οικειότητα μονάκριβη. Γιατί αυτό είναι η ροκ μουσική. Η μελωδία και οι στίχοι που επιτρέπουν στον αλαφροΐσκιωτο – νοερά- να είναι ο εαυτός του.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αποκάλυψη που υπήρξε η τυχαία συνάντηση μου με το μελοποιημένο απ’ τα Διάφανα Κρίνα ποίημα του Πόε, Όνειρο μέσα σ’ όνειρο. Δεν βλέπω ξεχωριστά το ποίημα απ’ τη μουσική του και την φωνή που τραγουδά. Όλα ταιριάζουν τέλεια σαν να βγήκαν ταυτόχρονα στο φως αυτού του κόσμου. Μεθώ κάθε φορά που έρχεται η ώρα του εν λόγω τραγουδιού. Φτιάχνω εικόνες απ’ τους στίχους κι απ’ τη φωνή, που μοιάζει μ’ εκείνες που αποδίδονται στα φαντάσματα όταν κλαυθμυρίζουν και όπως θα το έγραφε κι ο Μπωντλαίρ, ακολουθώ το συναίσθημα της απελπισίας κι από εκεί πετάω σε μια γλυκιά όρεξη για αυτοδιάθεση στον Θεό. Βιώνω σωματικά την έκσταση της θυσίας του εαυτού μου στο θέλημα του μεγάλου πλαστουργού. Όσο πιο πολλά πράγματα κάνεις τραγούδι τόσο πιο υποφερτός γίνεται ο πόνος που προκαλούν ή τόσο περισσότερο ενθουσιάζεσαι με την χαρά τους. Ώστε λοιπόν γι’ αυτή την μειοψηφία, που αναφέρω στην αρχή, ροκ είναι κι αυτό - Το σύνολο των τραγουδιών που λειτουργούν σαν ενισχυτές για όλα τα πάθη και τους πόθους της. Η ικανοποίηση είναι η αρχή και το πέρας στη μέθεξη της κάθε σύνθεσης-.

Το δεύτερο τραγούδι που θέλω να μνημονεύσω σ’ αυτό το αγαπημένο μου κείμενο είναι μια συνεργασία της Diamanda Galas με τους Rotting Christ. Το μοιρολόι Orders from the dead. Μια εξόδιος ακολουθία απαράμιλλης ευαισθησίας για τους νεκρούς της καταστροφής της Σμύρνης. Οι νεκροί είναι ωσεί παρόντες και το πένθος γι’ αυτούς είναι αιώνιο. Αρκεί να υπάρχουν πάντα στην μνήμη των ανθρώπων. Η φωνή της γνωστής και ελληνικής καταγωγής ερμηνεύτριας είναι σπαρακτική. Γι’ αυτό και διάλεξα αυτό το τραγούδι να είναι το δικό μου λοξό, οργισμένο, βλάσφημο …η έπαρση μου απέναντι στον Θεό, αλαζονικό αντίο στον πατέρα μου που μας άφησε στις 13 Μαρτίου του 2010. Σχεδόν, ψελλίζοντας τους στίχους του κομματιού, υψώνομαι μέχρι τον ουρανό και διεκδικώ πίσω την ψυχή του. Ας επιστρέψω λίγο στην συνηθισμένη, νηφάλια ένταση της γραφής μου. Έχω την αίσθηση πως φτιάχνω ένα ροκ άρθρο στο οποίο θα επανέρχομαι για να το διαβάζω σαν ποίημα. Ίσως κάποτε να ζητήσω από κάποιον φίλο να ντύσει επιλεγμένα σημεία του με μουσική. Στο Orders from the dead συμβαίνει να ταυτίζομαι με πολλές απ’ τις επικλήσεις της Diamanda Galas στους προγόνους μας. Ο θάνατος του πατέρα μου άναψε μέσα μου την ξεχασμένη δυσθεώρητη αγάπη μου για ‘κείνον. Έγινε ο λατρεμένος πρόγονος και έκλαψα για μήνες την απώλεια του με μόνη συντροφιά μου ετούτο κομμάτι.

Η Βουλή έγινε απλά ουλή. The Boy. Απ’ το τραγούδι του Κόψε το Χέρι. Η τρίτη μου μουσική αναφορά στο ποίημα που πλάθω. Ο υιός Βούλγαρης μοιάζει στο άλμπουμ του Ηλιοθεραπεία με ροκ ρεμπέτη. Εγώ αναγαλλιάζω στους πολεμοχαρείς στίχους και τα χασίματα της φωνής του. Στο Κόψε το Χέρι εκπτυχώνεται η εικόνα μιας ελληνικής δυστοπίας. Ζόφος και παρακμή παντού. Φωνή μπάσα σαν κάποιου ξεχωριστού ψάλτη της βυζαντινής παράδοσης. Σώματα που λιάζονται μέχρι θανάτους στις ασφαλείς ταράτσες των ξενοδοχείων. Άνθρωποι στο χείλος του γκρεμού. Οι ψυχικές ασθένειες σαν αντίτιμο για τη ζωή μέσα στα μίζερα αστικά κέντρα. Με βρίσκω παντού σ’ αυτό το τραγούδι. Χρειάζομαι σαν διεστραμμένος την συνύπαρξη με το σκοτάδι για να μπορέσω να εντοπίσω τη λάμψη. Η ζωή είναι ένας αγώνας, μια πάλη. Πολλές φορές δεν υπάρχει δικαίωση. Τυχαία συναπαντήματα μου με το φως στην άκρη ενός αφεγγούς τούνελ. Υπάρχουν νεκροί, πάντα υπήρχαν, δεν υπάρχει πώς και γιατί, λέει ο ερμηνευτής και στις μέρες μας έχει περισσότερο δίκιο από ποτέ. Το τραγούδι είναι η απελπισία και η απόγνωση του σύγχρονου ανθρώπου. Το τραγούδι είναι το φως και η χαρά της ζωής. Δεν μπορείς να πλέξεις άσμα στο έρεβος αν δεν έχεις χάσει την αυγή. Κι αν έχεις χάσει την αυγή δεν σημαίνει πως έχασες και την αστραπή. Είναι μια αντινομία να τραγουδάς με τόσο πάθος την παρακμή. Στην πραγματικότητα ο Βούλγαρης ξέρει τα μυστικά του νυχτερινού ηλιοτρόπιου. Εκείνου του ηλιοτρόπιου που αν και νύχτα γνωρίζει που βρίσκεται ο Ήλιος. Αλλιώτικα δεν θα τραγουδούσε.

Έχω πολλά… κι άλλα τραγούδια που αγαπώ. Μα πήρε να σκοτεινιάζει και εκεί έξω με περιμένει μια ζωή. Συμβατική για ‘μένα και αντισυμβατική για όλους τους υπόλοιπους. Χθες άκουγα μια κουκουβάγια και προσπαθούσα να την εντοπίσω μέσα στη σκοτεινιά της γειτονιάς μου. Σήμερα ονειρευόμουν μια συνεργασία με την Αμπράμοβιτς. Θα ξάπλωνα λέει πάνω σ’ ένα τάφο σε κάποιο νεκροταφείο της Κω (απ’ όπου και γράφω αυτό το ποίημα) και θα κατέγραφα τις αντιδράσεις των επισκεπτών. Όλα υπό την καθοδήγηση της Μαρίνα. Πρέπει να φύγω. Βρέχει και φυσάει. Φυσάει ένας δυνατός νοτιάς και θέλω να ταξιδέψω με την ορμή του μέσα στο όμορφο νησί μου.

*Τα βιβλία του συγγραφέα Φώτη Θαλασσινού κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Οδός Πανός.

Φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

 

Read 602 times

Leave a comment