JUKEBOX

Friday, 01 July 2016 11:18
Συντάκτης:
Published in Special Guests

JUKEBOX

Σαν κάποιος να έγραψε τη μουσική για την δημιουργία των Συμπάντων. Αυτό είναι το Lucid. Έχω από καιρό ενστερνιστεί την θεωρία των παράλληλων κόσμων. Εκείνος ο διάσημος φυσικός, ο Stephen Hawking, έχει σφραγίσει τον τελευταίο καιρό την κοσμολογία με τις ενορατικές του θεωρίες. Σταδιακά όλο και πιο γενναιόδωρα δικαιώνει τους υπερβατικούς ποιητές.

Γράφει ο Φώτης Θαλασσινός

Ο Μιχάλης Μάζης (https://soundcloud.com/mmazis/) είναι ένας αστροναύτης συνθέτης , ένας λοιπόν απ’ αυτούς τους ποιητές που μέσα απ’ την τέχνη της μουσικής σύνθεσης και το συγκεκριμένο πάντα κομμάτι μας δίνει ένα κομψοτέχνημα για τους ήχους της πρωταρχικής έκρηξης, του Bing Bang, της διάχυσης του φωτός, της κατάληξης ενός αστέρα σε υπερκαινοφανή, την εκκόλαψη της μαύρης τρύπας μέσα στην μήτρα της σκοτεινής ύλης. Κι έπειτα είναι ένας σπάνιος καταδύτης που φωνογραφεί τις μονωδίες των μεγάλων θηλαστικών της θάλασσας. Σαν να έρχονται στη σκέψη μου οι εξωπραγματικές , υπερκόσμιες μυστικές γλώσσες των φαλαινών και των δελφινιών. Το Lucid είναι ένα minimal ορχηστρικό κομμάτι που απάγει τον ακροατή του με πρόθεση θετική να τον ταξιδέψει. Έντυσε μουσικά ένα μέρος της θεατρικής παράστασης Scintilla. Το έργο ήταν σκηνοθετημένο από την Ειρήνη Αδάμου και την Ευγενία Παλλήκαρη. Είχε ανέβει στην σκηνή Ακαδήμεια.

Σ’ ένα άλλο κομμάτι του Μιχάλη Μάζη, το Epitaph Part B, ο ακροατής έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται σε μια πολύβουη μητρόπολη την ώρα που οι δρόμοι ξεκουράζονται από τα αυτοκίνητα και τα σπίτια παίρνουν φωτιά απ’ τις δραστηριότητες των κατοίκων τους. Όποιος έχει στήσει το αυτί του λίγο πριν κοιμηθεί για να ακούσει ό,τι ακούγεται εκείνη την ώρα στις πόλεις θα με καταλάβει. Ο Μιχάλης κάνει μουσική απ’ τον θόρυβο που συνθέτουν οι διαφορετικές μουσικές στα δωμάτια των σπιτιών μια γειτονιάς. Απ’ τα ιδιωτικά μαστορέματα, από αποσυντονισμένα ραδιόφωνα, από τηλεοπτικές ταινίες και από πολλά παρόμοια. Όλα αυτά τα ενορχηστρωμένα ηχητικά κύματα εκβάλλουν σε μια ξεκάθαρα μελωδική δημιουργία εξομοίωσης αστικών σημάτων που ξεκινάει απ’ το δεύτερο λεπτό και μετά . Αυτή την δημιουργία του Μιχάλη Μάζη στο δεύτερο μέρος είναι σαν να την συναπαρτίζουν σειρήνες οχημάτων, λαμαρίνες που πάλλονται ή υλικά που κάποιος τα κουρταλεί.

Ομολογώ πως ψάχνοντας στις μουσικές να βρω κάποιο καλό υλικό για να ασχοληθώ μαζί του στάθηκα ιδιαίτερα στην Diamanda Galas, τον Ευστράτιο Δημητρίου (Demetrio Stratos) και τον Λουδοβίκο των Ανωγείων. Μ’ αρέσουν οι πένθιμες φωνές, που μοιάζουν να βγαίνουν από τα βάθη της ψυχής του ανθρώπου. Η φωνή του Λουδοβίκου των Ανωγείων είναι πιο μελίρρυτη. Διαφορετική απ’ της Διαμάντως και του Demetrio. Ακόμη και τα μοιρολόγια τα τραγουδάει γλυκά… όπως πρέπει. Όχι με ύφος σπαραξικάρδιο. Τα τραγούδια αυτά είναι φτιαγμένα έτσι απ’ τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη ώστε να απαλύνουν τον πόνο της απώλειας. Δεν είναι για να τον εντείνουν. Μοιάζουν με μικρές δόσεις λήθης της απουσίας του τραγουδημένου νεκρού. Οι στίχοι τους πλέκονται μεταξύ τους για να επαναφέρουν τον εκλιπόντα στη ζωή. Εξυμνούν τα κατορθώματα του, την ομορφιά του, την αφθαρσία και τον πόθο για την αθανασία του. Ο Demetrio Stratos είναι πολύ σπάνιος. Ήχοι απ’ όλες τις πηγές συνωθούνται στο λαρύγγι του και ακούγονται προς τα έξω σαν συνηχήσεις πλασμάτων της φύσης, σαν άνεμοι, σαν γόοι και σαν καλέσματα για ξύπνημα. Έχω στο νου μου και ακούω ξανά και ξανά το Flautofonie. Δεν είναι τραγούδι, είναι οι προσπάθειες του Ευστράτιου για εξομοίωση του φλάουτου με μόνο μέσο του την φωνή του. Τα καταφέρνει περίφημα και στο πιο πέρα της προσπάθειας του ο ακροατής απολαμβάνει κάτι πιο εξωτικό απ’ την απλή μίμηση του ήχου ενός μουσικού οργάνου. Στο Flautofonie ο Stratos είναι ό,τι είναι οι αρχέγονοι ήχοι. Ο κομιστής του πανάρχαιου παλμού στον σύγχρονο κόσμο. Ξυπνά μέσα μας το δέος για ολόκληρη την δημιουργία, της αίσθηση του άρρηκτου δεσίματος μας με την φύση. Ανακινεί τα πολεμοχαρή ένστικτα μας, αναμοχλεύει τις φωνές των προγόνων μας.

Συνεχίζω το ψάξιμο στο μαγικό jukebox της σκέψης μου. Ο δρόμος με βγάζει σε τελείως διαφορετικά μονοπάτια. Πιο αγαπημένα και πιο προσπελάσιμα. Αλκίνοος Ιωαννίδης, Όνειρο Ήτανε. Ένας μοναδικός τραγουδοποιός που συναριθμείται μαζί με άλλους σπουδαίους Έλληνες ομότεχνούς του. Καμμιά φορά τα αγαπημένα μας τραγούδια είναι κι αυτά που περνάει καιρός για να τα ξανακούσουμε. Τα φέρουμε μέσα μας και μινυρίζουμε τους στίχους τους σαν να είναι δικά μας. Αυτή είναι και η μεγάλη επιτυχία τους. Το Όνειρο Ήτανε συγκινεί πάρα πολύ. Μιλάει για κάποιον που έχει χάσει την αγαπημένη του. Και όλοι έχουμε χάσει αγαπημένους μας ανθρώπους. Άνθρωποι που μας επισκέπτονται στα όνειρα μας. Τα όνειρα είναι ο τόπος που ζωντανεύουν οι νεκροί μας. Ο Αλκίνοος σε πολλά του τραγούδια θυμίζει τον Πόε. O Πόε έχει γράψει ποιήματα για τα όνειρα και το φευγαλέο των παραστάσεών τους. Οι δυο δημιουργοί συναντιούνται στις αφηγήσεις των ιστοριών τους. Λες και έχουνε ζήσει κάποια κοινά βιώματα ή έχουν γευτεί τις ίδιες θλίψεις και τις ίδιες χαρές. Το Όνειρο Ήτανε δίνει πρωταγωνιστικό ρόλο στον ύπνο και δευτερεύοντα στην εγρήγορση. Δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά. Όταν πενθούμε κάποιον ζούμε μέσα του. Αναβιώνουμε τις κοινές μας αναμνήσεις, περπατάμε τους δρόμους που περπάτησε και ο εκλιπών. Χαιρόμαστε να ανακαλύπτουμε στο σώμα μας σημάδια ανεξάλειπτα του πεθαμένου. Κινήσεις που πήραμε απ’ αυτόν, χροιές δικές του στην φωνή μας. Το πένθος είναι η αποδοχή της ύπαρξης της τελευτής και συνεπακόλουθα η συνειδητοποίηση πως οι άνθρωποι κάποτε αλαργεύουν σε μια αδιάνυτη απόσταση για εμάς.

Ας πούμε λοιπόν ότι όντως υπάρχει ένα jukebox. Ένα τέτοιο μηχάνημα με την μεγαλύτερη λίστα τραγουδιών όλων των εποχών. Επιλέγω ν’ ακούσω το Τελευταίο Πάρτι του Αλέξανδρου Αλεξάνδρου. Στίχοι του Γιώργου Χρονά και μουσική δική του. Το ερμηνεύει ο ίδιος μαζί με μια εισαγωγή όπου ο μεγάλος ποιητής διαβάζει υποβλητικά ένα ποίημα του. Οι δυο φωνές σε αγαστή συνεργασία σαν μια δισυπόστατη ενιαία οντότητα δένουν και μοιάζει η μία να αναφύεται απ’ την άλλη. Αδιαλείπτως. Το τραγούδι μιλάει για την περιπέτεια μιας γυναίκας που λύγισε υπό το βάρος της καθημερινότητας και θέλησε να απελευθερωθεί απ’ τους δεσμώτες της. Δεν τα κατάφερε, οι άνθρωποι κανίβαλοι είναι η πιο οικεία μου πραγματικότητα, και αποφάσισε να αυτοκτονήσει ζητώντας απ’ τον Θεό να την βοηθήσει. Βρίσκει το αναγκαίο θάρρος και πεθαίνει, αφήνοντας ανοιχτό το γκάζι. Η φωνή του Αλέξανδρου Αλεξάνδρου είναι πολύ καλή και έχει μια εσωτερική δύναμη. Σε κάποια στιγμή του τραγουδιού, σε κάποιο στίχο, περνάει το κοράκι- και πάλι ο Πόε είναι εδώ. Το κοράκι του Αμερικανού ποιητή και πεζογράφου είναι το πιο γνωστό κοράκι στον δυτικό πολιτισμό. Έχει εμπνεύσει τραγουδιστές , συνθέτες, στιχουργούς. Και συνεχίζει την πτήση προς την αιωνιότητα.

 

Read 602 times

1 comment

Leave a comment