DARKTHRONE Arctic Thunder (Peaceville)

Friday, 23 September 2016 12:34
Συντάκτης:
Published in Special Guests

Darkthrone Bloody Darkthrone

Από τον Τάσο Παλαιολόγο

Ένας φίλος μου είπε μια ιστορία πρόσφατα: Είχε πάει πριν λίγα χρόνια σε ένα μπαρ των Εξαρχείων να δει τον Marky Ramone σε ένα dj set. Οι μουσικές του επιλογές ηταν κυρίως παραγωγές του Phil Spector, surf & Beach Boys αλλα και 60s garage punk και ψυχεδέλεια. Το κοινό, ως επί το πλείστο, νεαρής ηλικίας, «κατσά-πάνκηδες» παραπονιόντουσαν συνέχεια γιατί «δεν παίζει punk», και ο Marky άλλοτε λιγότερο, και άλλοτε περισσότερο ενοχλημένος, τους εξηγούσε ότι αυτά ακούει, αυτά αποτελούσαν τις επιρροές του και ουσιαστικά τις βάσεις των Ramones.

Tο ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους Darkthrone, μόνο που δεν χρειάζεται να πάτε στο Oslo να δείτε τον Fenriz να κάνει τον dj, που τον κάνει, μπορείτε να ανατρέξετε στα πολλά online mix-tapes που κάνει κατά καιρούς για διάφορα μουσικά περιοδικά, ή στην προκείμενη να στην συλλογή “Fenriz Presents… The Best of Old-School Black Metal”, που είχε κυκλοφορήσει η δισκογραφική τους, η Peaceville, to 2004. “Old-school black metal”; Που είναι οι Enthroned και οι Gorgoroth, γκρίνιαξαν οι «αληθινοί» κατσά-black metal-οι; «Μα εδώ έχει thrash» αναφώνησαν μπερδεμένοι οι θιασώτες της τρίπατης μπότας και του make-up!!! Οι true…

Λοιπόν το “Arctic Thunder” είναι καλά νέα ακόμη ΚΑΙ γι’ αυτους. Είναι ο ψυχρότερος και στριφνότερος δίσκος τους, από τότε που απαγκιστρώθηκαν από το βάρος τους ονόματος τους και αποκτήσαν την μουσική τους ελευθερία στο όνομα του NWOBHM (New Wave Of Black Heavy Metal). Ας ξεκινήσουμε ηχητικά. Μετά από μερικούς δίσκους με «καλές παραγωγές» έχουμε έναν «κρύο», κακό ηχο που ξύνει. Μην σκεφτείτε όμως “Under A Funeral Moon”, περισσότερο “The Cult Is Alive”. Σε αντίθεση όμως με το “T.C.I.A.”, και τους δίσκους που το επακολουθήσαν ΔΕΝ έχουμε crust punk. Για την ακρίβεια δεν έχουμε σχεδόν καθόλου Motorhead και rock ‘n’ roll. Ούτε το προηγηθέν “Underground Resistance” είχε πολύ, αλλα είχε ακόμη τα «παίρνω το intro του “Gypsy” των Uriah Heep και μετά πάνω από ένα crust/Motorhead drum-beat βάζω ένα Agent Steel κουπλέ και ένα Manilla Road ρεφραίν» του Fenriz. Ε λοιπόν τέρμα οι 80s speed metal & true metal εμμονές του. Τέρμα, ευτυχώς ή δυστυχώς, όπως το δει κανείς, και τα φωνητικά του.

Παντού τραγουδά ο Nocturno, ακόμη και στα τραγούδια του Fenriz, τα οποία τωρα που δεν είναι Motorhead, rock ‘n’ roll, crust punk & 80s “real metal” κινούνται σε έναν ηχο που έχει ήδη ασχοληθεί στο παρελθόν, σε αυτό το Sabbath-ικό/Pentagram-ικό doom metal που έπαιζε και με τους Valhall αλλα και με το Red Planet project του. Με πολύ, πάρα πολύ, όπως είναι αναμενόμενο άλλωστε, από Celtic Frost. Ο Nocturno από την άλλη κάνει αυτό που κάνει ήδη την τελευταία δεκαετία, και το τελειοποιεί σταδιακά σε κάθε δίσκο: ένα δικό του, στριφνό, riff-άτο, θα το έλεγες και τεχνικό, heavy metal με πολλές Mercyful Fate αναφορές, αλλα κυρίως με πολλή 80s thrash/proto-black metal Destruction uber-riff-ολογία και ατμόσφαιρα.

Οι Darkthrone τις έχουν κάνει τις επιλογές τους. Μουσικές και μη. Το ίδιο φαντάζομαι και όσοι ασχολούνται μαζί τους. Η λέξη κλειδί είναι «ελευθερία». Και για την μπάντα και για τους ακροατές. Δεν θέλετε, καλώς. Δεν σας αρέσουν πλέον. Επίσης καλώς. Ελευθερία. Οσο όμως μια μπάντα στον 16ο της δίσκο ακούγεται τόσο απολαυστική και ακούραστη, και όσο υπάρχουν αυτοί, και οι Autopsy, και βγάζουν δίσκους, με αυτό το λογότυπο της Peaceville με το μάτι, στο οπισθόφυλλο, εγώ θα είμαι χαρούμενος.

 

 

 

 

Read 385 times

Leave a comment