Monuments on Facebook

DESERTFEST ATHENS: RED FANG, KARMA TO BURN, PENTAGRAM, MY SLEEPING KARMA e.t.c. - Παρασκευή 7 / Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2016 Ιερά Οδός, Αθήνα

Monday, 10 October 2016 18:44
Published in Special Guests

A.K.A. Pentagram Overload

Τέταρτη στάση του γνωστού stoner,doom και psych φεστιβάλ, που από τον Βορρά μετακόμισε στα μέρη μας, με ένα ιδιαίτερα γεμάτο line up που πραγματικά είχε όλες τις προθέσεις να μην αφήσει κανέναν παραπονεμένο! Κατανεμημένο στα δυο γνωστά, αντικριστά κτίρια στην Ιερά Οδό που κάθε τόσο μεταμορφώνονται από σκυλάδικα σε ναούς του κιθαριστικού Σύμπαντος έδωσε άφθονη τροφή σε αμετανόητους fan & μη. Ανεβαίνοντας στο χώρο της δεύτερης σκηνής δεν μπορούσα να μην προσέξω την τρομερή θέα από τα παράθυρα του 4ου ορόφου την Ακρόπολη να λαμπιρίζει απέναντι μας, η θέα της οποίας όλο και σε μαγνήτιζε καθώς βράδιαζε. Στα δικά μας τώρα...

Ανταπόκριση: Φώτης Λαμπρόπουλος


Παρασκευή 7 Οκτωβρίου


House of Broken Promises

Με τσαμπουκά περίσσιο το χορό ξεκίνησαν ένα τέταρτο μετά την ώρα τους οι Καλιφορνέζοι. Λες και έπαιζε στο κατάμεστο Roadburn βγήκε το τρίο κι ας έπαιξε μπρος σε καμιά εκατοστή Ελλαδίτες!... Κρίμα μονάχα που η κιθάρα του Seay ήταν «λεπτή» αντί «βαρβάτη» από το P.A., αφού τούτο έκοψε μέρος της επιθετικότητας του πρώην μέλους των Unida…


Beggars

Μεταφορά στη μεγάλη σκηνή για πρώτη φορά στο διήμερο για να τσεκάρω το φοβερό Αθηναϊκό power trio Beggars που με ένα ολοκαίνουριο γαμάτο logo, έκανε τούτο το διάλειμμα από τις ηχογραφήσεις του καινούριου του δίσκου. Μας βούτηξαν μονομιάς από το σβέρκο! Αυτό το φίλτρο που πρεσβεύουν είναι κάργα rock n roll, παντρεύοντας τον Jerry Lee Lewis με τον αείμνηστο Lemmy. Ξεκίνησαν την περιοδεία τους λοιπόν στην Ελλάδα με τον καλύτερο τρόπο, ως Φεστιβαλικοί. Το set list αναγκαία μικρό, μα περιεκτικό, έκανε τους όχι και τόσους πολλούς παρευρισκόμενους να κουνάνε τα κεφάλια τους ρυθμικά. Δεν άργησαν καθόλου, όπως καταλαβαίνετε, να δημιουργήσουν χάος και ένταση και να προϊδεάσουν για τη φοβερή συνέχεια… Hell Yeah!


Sadhus

Ξανά πίσω στα ύψη με τα ακραία φωνητικά του Veldamor των επίσης Αθηναίων Sadhus να δονούν τον χώρο και ένα αρκετά υπολογίσιμο κοινό να χτυπιέται με μανία ακούγοντας το υβριδικό τους sludge. Με τρεις δίσκους στο ενεργητικό τους είχαν άφθονο υλικό ώστε να μας προσφέρουν το πρώτο ακραίο headbanging του διήμερου. Ο φοβερός και τρομερός St(r)eve, ο μηχανικός ήχου τους ήταν πανταχού πάρων δίνοντας την απαραίτητη δόση παράνοιας. Μια επιθετικότητα που πολλές φορές θυμίζει τους Bongzilla ήταν έκδηλη έως και καταιγιστική. Είναι φανερό ότι οι τύποι όντως ξεπετάχτηκαν από κομήτη όπως αναφέρουν στο info τους!...


Torche

Το πρώτο ξένο σχήμα του διημέρου για τη μεγάλη σκηνή είχε σειρά. Οι Αμερικάνοι Torche και το υπέροχο hard rock
/ stoner blend τους δονεί την ατμόσφαιρα της αρένας μπροστά σε ένα ολοένα και αυξανόμενο κοινό που έχει αρχίσει φανερά να γουστάρει με την όλη φάση. Έχοντας στα μπαγκάζια τους το τελευταίο τους album “Restarter” - τσεκάρετε το, είναι τρομερό!- και έχοντας αφήσει τις αγροτικές ασχολίες, παρέσυρε και εμένα σε ένα ατελείωτο και απρόσμενα έντονο κοπάνημα!... Η αίσθηση να τους βλέπεις live είναι (όπως άλλωστε ισχύει στις περιπτώσεις αυθεντικών σχημάτων!) πολύ ανώτερη από αυτό που ακούς στον δίσκο.


We Own the Sky

Tι να πει κανείς για αυτή την υπέροχη μπάντα, που έκλεψε την παράσταση με την υπέροχη μελωδικότητα της μουσικής της. Οι συμπατριώτες μας απλά δεν παίζονται παίδες! ‘Οσοι τυχών δεν του γνωρίζεται ήδη, τσεκάρετε τους άμεσα γιατί πραγματικά δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε απολύτως από αντίστοιχα ηγετικά σχήματα του post rock της Υφηλίου. Η ορχηστρική μουσική τους σε ταξιδεύει σε πολυποίκιλα ηχοτόπια που άλλες φορές θυμίζουν Godspeed you Black Emperor και άλλοτε παραπέμπουν στην ανυπέρβλητη κληρονομιά των ημίθεων Pink Floyd. Πραγματικά ότι άκουσα με έκανε να τσιμπήσω άμεσα τον δίσκο τους επί τόπου για περαιτέρω ακρόαση. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, με διαφορά η πιο ευχάριστη έκπληξη του διημέρου.

Truckfighters

Βγαίνοντας από τη δεύτερη σκηνή, ήρθαμε αντιμέτωποι με ένα πρωτόγνωρο κατακλυσμό. Είχαν ανοίξει οι ουρανοί, δεν πίστευα στα μάτια μου. Δεν έχανα όμως ούτε ένα λεπτό από τους αγαπημένους μου φορτηγατζήδες! Με απίθανο τσαμπουκά και νεύρο δεν άργησαν να οργώσουν (κυριολεκτικά) την σκηνή. Ο αεικίνητος Σουηδός δεν έβαλε κώλο κάτω και φρόντισε να μας παρουσιάσει ένα τρομερό show που μου έφερε στο νου έως και τους άλλους αεικίνητους, τους Airbourne, με την απίστευτη ενέργεια του. ‘Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά και ο Κισατζεκιάν, πιο πολύ ώρα ήταν στον αέρα, παρά στο έδαφος. Τελικά, ο παμμέγιστος Angus Young έχει διαφθείρει κόσμο και κοσμάκη!... This is rock n roll - απλά.


Βlack Rainbows

Για να δούμε, το μαύρο ουράνιο τόξο, πώς φαίνεται από ψηλά; Well, έχει γεμίσει όλο τον ορίζοντα. Το τρίο από την Ιταλία, με εμφάνιση που θύμιζε τα τιμημένα 80's - ναι, και τον Lemmy βεβαίως βεβαίως- με ένα γερό μείγμα hard rock & ψυχεδέλειας που πολλές φορές μου έφερνε στον νου τους τρελάρες από το Detroit, τους MC5, ξετίναξαν ότι είχα απομείνει όρθιο στο ρετιρέ του 4ου ορόφου. Ο Dave Brock έλειπε από την παρέα μας κείνη την ώρα μονάχα. Να κι άλλη μιοα περίπτωση μπάντας που επί σκηνής είναι πολύ καλύτερη από τις ηχογραφήσεις. Και δεν το λέω μόνο ως προσωπική εκτίμηση. Κρίνω και από τις αλαφιασμένες εκδηλώσεις του κόσμου!...

1000Mods

Όμως είχε φτάσει η ώρα για τους τέσσερεις από το Χιλιομόδι! Σε ένα πραγματικά κατάμεστοo πλέον Stage 1, δεν άργησαν να μπουρλοτιάσουν το σύμπαν και να αρχίσει να επικρατεί πανζουρλισμός. Ο κόσμος φαινόταν λες και είχε έρθει μονάχα για αυτούς σε στιγμές! Με το “Vultures” να κατέχει την πρωτοκαθεδρία του πλούσιου set list, μας συνεπήραν σε ένα ξέφρενο πανηγύρι παρά την όποια προσθετική κούραση της ημέρας (ώρες ορθοστασίας μετά από εργάσιμη μέρα!) και με ήθελαν παρέα σας να ανεβάσω στροφές στα κόκκινα, να θέλω να πηδήξω από τον εξώστη στην πλατεία για το καθιερωμένο mosh pit. Τελικά δεν έχει μόνο ο Χαρούλης το momentum σε αυτή την χώρα!...


Red Fang

Πρωταγωνιστές της πρώτης βραδιάς οι χαβαλέδες από τις Η.Π.Α., κι ως τέτοιοι, ήξεραν πολύ καλά τι έπρεπε να κάνουν. “We are Red Fang from Portland” αναφώνησε ο Aaron Beam και έχοντας αφήσει τον εξώστη βρέθηκα στην πρώτη γραμμή για να τους απολαύσω. Χαρίζοντάς μας ένα best of εμπλουτισμένο με στιγμές από το επερχόμενο πόνημά τους, κέρδισαν μονομιάς τον κόσμο. Αυτή η μαγκιά τους να τραγουδούν με διπλά φωνητικά μια ο Ααρών, μια ο Bryan Giles είναι που τους κάνει τόσο ιδιαίτερους τελικά. Απλά να σας πω ότι το πάρτι έληξε γύρω στις δύο πάρα είκοσι με τον David Sullivan να αβαντζάρει τον κόσμο να σηκώσει τα χέρια και να τους ζητά να κάνουν devil horns. Έτσι μάλιστα! Τώρα μπορούσα και εγώ να αποχωρήσω σαν άνθρωπος…

 

Σάββατο 8 Οκτωβρίου


To επόμενο πρωινό ξεκίνησε με μία άσχημη εξέλιξη για το φεστιβάλ. Δυστυχώς δεν μπόρεσαν να έρθουν λόγω Πανελλήνιας απεργίας των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας οι Colour Haze, οι Elder και οι Cough!... Πλήγμα απρόσμενο και σοβαρότατο για τη συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών τις εν λόγω σκηνής. Οι Omega Monolith ήταν η μετάκληση της τελευταίας στιγμής, μα από ότι μάθαμε υπήρξε πρόθεση από μέρους της διοργανώτριας να παίξουν εκτάκτως και οι πάλιουρες Nightstalker, απλά η μπάντα δεν ήταν «αρτιμελής» κείνο το βράδυ δυστυχώς... Ήταν πολλοί αυτοί που είχαν έρθει για τους Colour Haze!


Omega Monolith

Η αιφνίδια πρόσκληση αυτού του dynamic duo μόνο στενοχώρια δεν μπορούσε να μου φέρει. Με αυτό το instrumental χαρμάνι τους και με περάσματα που άλλοτε θυμίζουν Floyd και άλλοτε οδηγούν σε εξάρσεις δεν άφησαν τους λίγους «γενναίους» που είχαμε έρθει από νωρίς, παραπονεμένους. Οι συμπατριώτες μας είναι απλά μοναδικοί, με ένα ολόδικό τους προφίλ που είναι άκρως τερματικά μονολιθικό, όσο και το τελευταίο γράμμα της Ελληνικής αλφαβήτου.
Η ορχηστρική τους προσέγγιση καταντά massive, και ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν για να ζεσταθώ.


Black Hat Bones

H δεύτερη ευχάριστη έκπληξη του διημέρου λοιπόν για τον υπογράφοντα δεν ήταν άλλη από τους πατριώτες μας που με αυτό το καθαρόαιμο μίγμα στιβαρού rock n roll που παίζουν σε κάνουν να αναρωτιέσαι που είσαι, στην Αθήνα ή σε κανένα καταγώγιο στα βάθη της Αμερικής;;; Οι τύποι μοιράζουν αδρεναλίνη 100 οκτανίων, racing, έτσι το νιώθω εγώ. Ο ιδρώτας άρχιζε να ρέει πάλι στην αίθουσα και δεν με άφησαν στιγμή να ξαποστάσω. Το set τους ήταν ιλιγγιώδες, τραχύ και βαρβάτο και πραγματικά άξιζε τον κόπο να έρθει κάποιος από νωρίς για να τους δει.

Relentless Ghouls

Μην απορείτε. Περί τίνος πρόκειται; Οι Relentless Ghouls δεν είναι άλλοι από τους Pentagram, που βγήκαν στη σκηνή δυο φορές τούτη τη φορά ώστε να αντικαταστήσουν τους Elder. Μία εμφάνιση αποκλειστικά για τα μάτια μας και μόνο, kinder έκπληξη!!! Υποκλίνομαι στον τεράστιο Bobby και την υπόλοιπη μπάντα, που σαν αληθινοί επαγγελματίες βγήκαν για να μας χαρίσουν ένα Pentagram overdose. «Είμαστε οι Relentless Ghouls και θα αποτίσουμε φόρο τιμής στην αγαπημένη μας μπάντα τους Pentagram» είπε ο αστείρευτος, τσαλακωμένος ζωντανός νεκρός Bobby Liebling χαρίζοντας διαρκώς χαμόγελα δώθε κείθε. Δεν σταμάτησε λεπτό να παίζει με τον Victor Griffin, κάνοντας διαρκώς φιγούρες ως μαριονέτα. Με μια εμφάνιση που θύμιζε Αrthur Brown, ο μάστορας βγήκε μακιγιαρισμένος παρέα με τους τρεις συνεργάτες του προσφέροντας σαράντα επιπλέον λεπτά πρωτομεταλλικής απόλαυσης.


Steak

Η αγαπημένη μπάντα του Κισατζεκιάν;;; Εσωτερικός αστεϊσμός, συγχωρήστε με.
Οι Λονδρέζοι με το τρίχορδο μπάσο σήμα-κατατεθέν, με τα riff και τις μελωδίες τους δεν έκρυψαν καθόλου την τεράστια επιρροή που έχουν πάνω τους οι προπάτορες του είδους, ναι, οι Kyuss, μπολιάζοντας το δικό τους φίλτρο με ολίγη από φωνητικά Pantera. Αφού τσούγκρισαν τα ποτήρια τους, διαπιστώσαμε πόσο “Viva Zapata” ήταν το set list τους. Οκ, ένα album έχουν όλο κι όλο ("Slab City" - 2014) και δύο EP. Όμως κατάφεραν να με κρατήσουν ως το τέλος στη μικρή σκηνή, παρότι απέναντι με περίμεναν οι My Sleeping Karma.


My Sleeping Karma

Μπήκα στο Stage 1 αργοπορημένος λόγω Steak το λοιπόν. Μονομιάς, μου έκανε εντύπωση ο ήχος που έβγαινε από τα keyboards. Κι όμως. Δεν ήταν ο Norman χειριστής ως είθισται. Ήταν ο ηχολήπτης του σχήματος, ονόματι Rene, που γέμιζε άρτια τα παπούτσια του απουσιάζοντα παρακαλώ!... Έτσι οι Γερμανοί παιχταράδες είχαν αρχίσει να κεντάνε με τις υπέροχες instrumental μελωδίες τους. Και με βρήκε συνεπαρμένο να παρακολουθώ τη συναυλία τους χωρίς να υπολογίζω κούραση, όπως και λοιπά ιπτάμενα αντικείμενα. Οι πολυεπίπεδες ενορχηστρώσεις δε, με άφησαν με ανοικτό το στόμα να τους παρακολουθώ υπνωτισμένος.


Pentagram

Δεύτερη δόση λοιπόν τούτη εδώ, η «κανονική», η προγραμματισμένη. Ντυμένος στα μωβ λαμέ τούτη τη φορά ο Bobby, σαν άλλος Sky Saxon, μα χωρίς μακιγιάζ αυτή τη φορά. Sabbath Bloody Sabbath το σκηνικό, μην λέμε τα αυτονόητα. Κλασικό old school heavy metal party με τα όλα του. Τίποτα λιγότερο! O Griffin αυτή τη φορά εμφανίστηκε με γυαλάκια ηλίου, με matcho εμφάνιση μας χόρτασε όλους μοιράζοντας απλόχερα θεόρατα riffs. Για εβδομήντα λεπτά ακούσαμε μεταξύ άλλων τα αγαπημένα μας “Relentless”, "Sign Of The Wolf" & "Death Row", με το επικολυρικό "20 Buck Spin" να κλείνει μεγαλοπρεπώς την αυλαία για τους Αμερικάνους πουρόκερς και τον θεόθεο να κείται για αρκετά λεπτά της ώρας ως νεκρός, ξάπλα, στη σκηνή, και τον μπασίστα να τον σέρνει πέρα-δώθε…Έπος! Τρομερά μεστή εμφάνιση, απλά δεν υπάρχουν, μετά από τη διπλή τους αυτή εμφάνιση τους λάτρεψα, end of story.


Κarma to Burn

Και ενώ έχω αράξει λίγο να ξαποστάσω ακούγεται το “Fever” μεγάλο και τρανό από το P.A. . Peggy Lee. Όλο. Γαμώ τις εισαγωγές; «Πυρετός» σκεφτόμουν καθώς έβγαιναν στα σανίδια οι Karma to Burn. Οι Αμερικανοί είναι απόλυτοι hillbillιes εμφανισιακά. Με μια καταιγιστική εμφάνιση γεμάτη riff & σπιντάτο hard rock ala AC/DC, έκαναν τον κόσμο να παραληρεί και να γίνεται πραγματικά της κακομοίρας με ένα βαρβάτο mosh pit να παρασέρνει όλους τους βρισκόμενους στις παρυφές του…ναι, κι εμένα. Περιττό λοιπόν να καταγράψω ότι έφαγα αρκετά κιλά μαλλί, μπουνιές, κλωτσιές, λούστηκα μπύρες και αλλά λοιπά παρελκόμενα, όμως άξιζε με το παραπάνω. “I like your attitude” μας είπε ο Will Mecum μνημονεύοντας μάλιστα μεταξύ άλλων και το An Club.
Στην αρχή έμοιαζε πως θα έπαιζαν στα μισά άτομα των Pentagram, όμως εν τέλει η αρένα ήταν μια χαρά γεμάτη μετά από ένα μικρό διάλειμμα για λίγο φρέσκο αέρα, κάνα hot dog κ.λ.π. Το φρέσκο "Mountain Czar" δεν έλειπε φυσικά από το ωριαίο, αφηνιασμένο set list.

Δεν πρέπει να ήταν πολλοί αυτοί που όντας όλο το διήμερο απίκο έμειναν έως τις τρεις τα ξημερώματα ώστε να τιμήσουν τους Automaton, παρότι ο Dr. Space και η θρυλική γεννήτρια ήχου αποτελούσαν διόλου ευκαταφρόνητο πόλο έλξης… Προσωπικά, το ομολογώ, τσάκισα στην ιδέα και μόνο του πρωινού ξυπνήματος στις 07:00 π.μ. και ζήτησα από μέσα μου κατανόηση.

Φωτογραφίες; Χρήστος Κισατζεκιάν /www.livephotographs.com 

 

Read 391 times

Leave a comment