AGATUS The Eternalist (Hells Headbangers)

Tuesday, 11 October 2016 12:39
Συντάκτης:
Published in Special Guests

Infernal Eternal

Από τον Τάσο Παλαιολόγο

Τρέφω ιδιαιτερο σεβασμό σε αυτό που κάνουν οι αδελφοί Dorian, και με τους Agatus αλλα και με τους Zemial, εδώ και πάνω από 25 χρόνια, και νιώθω ότι με τα χρόνια γίνονται όλα και καλύτεροι καθώς οι «εμμονές» τους μεστώνουν.

Βοηθά και το γεγονός ότι αυτές οι «εμμονές» τους συνάδουν βέβαια με την δική μου αισθητική. Και ποιες είναι αυτές; Κατά αρχάς πάντα προτιμούσαν έναν ζωντανό, φυσικό οργανικό ηχο, vintage θα πείτε, ακόμη και πολύ πριν το vintage γίνει της «μοδός», και το ίδιο ισχύει για την φυσικότητα και την αληθινότητα στο παίξιμο τους. Και αυτή η φυσικότητα προέρχεται τόσο από τις 80s metal, αλλα ακόμη περισσότερο από τις 70s prog, και όχι μόνο, rock επιρροές τους. Επίσης η κλασσική heavy metal μελωδικότητα που χαρακτήριζε το riffing των Agatus, όχι των Zemial, αυτοί είναι άλλη ιστορία που θα φροντίσουμε την πούμε και αυτή με την έλευση του επερχόμενου νέου E.P. τους, δεν είχε την «τυρίλα» άλλων γκρουπ του «μεσογειακού black metal ήχου». Αντιθέτως είχε μια άλλη ποιότητα. Μια φινέτσα. Και τέλος ταυτίζομαι με την απόλυτα αυτονομημένη underground προσέγγιση τους. Τους έχω στο μυαλό μου σαν ένα είδος εκκεντρικών ερημιτών/αλχημιστών οι οποίοι κάνουν τα δικά τους απομονωμένοι στο δικό τους στούντιο, μακριά από εξωγενείς επιρροές και διασπάσεις. Είναι λες και με κάποιο τρόπο έχουν καταφέρει και διατηρήσει αυτό το μυστήριο που χαρακτήριζε παλιότερα το underground metal πριν την εποχή των κοινωνικών δικτύων και της υπέρ-πληροφόρησης.

Όλα τα παραπάνω χαρακτηρίζουν το φετινό “The Eternalist”: Ζεστό, ανθρώπινο, ειλικρινές, προσωπικό, λυρικό, ρομαντικό, επικό, progressive, 70s, 80s heavy metal. Τελικά πρέπει για ακόμη μια φορά μουσικοί που έρχονται από το «ακραίο φάσμα» του metal ήχου να διδάξουν πως πρέπει να παίζεται το «αληθινό» HEAVY METAL; Απ’ότι φαίνεται μάλλον ναι!

Σε μια πρόσφατη μπαρ-ο-κουβέντα ένας καλός φίλος μου είπε ότι περισσότερο απ’ οτιδήποτε ο δίσκος του έφερνε στο μυαλό τους Omen, και όπως γίνεται πάντα, σαν και αυτές τις εικόνες με τις οπτικές παραισθήσεις που αν τις δεις μια φορά με τον ένα τρόπο δεν μπορείς να τις ξαναδείς αλλιώς, από τότε που μου το είπε δεν μπορώ να ξανά ακούσω το δίσκο χωρίς να σκεφτώ Omen. Και αυτό είναι τελείως προσωπική παρατήρηση αν μου επιτρέπετε, από μικρό οι Omen μου έβγαζαν μια μελαγχολία. Και με αυτό ακριβώς τι αίσθημα μοναξιάς και μελαγχολίας σε αφήνει το “The Eternalist” μετά το πέρας τις ακρόασης του. Και αυτό το “Flight Into Forever” είναι τόσο Uli Jon Roth era Scorpions που είναι συγκινητικό. Και η μέσα-ανατολίτικη διάθεση του, υπέροχα ενορχηστρωμένου με αυτά τα αναλογικά synths, “Gilgamesh”, με κάνει να σκεφτώ, νιώσω μάλλον είναι καταλληλότερη λέξη, Warlord! Υπέροχος δίσκος από την αρχή του μέχρι το συγκινητικό τέλος του “To Last”.

 

Read 257 times

Leave a comment