BATTLEME, DRUNKEN GRAMOPHONE - Κύτταρο, Αθήνα, Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2016

Monday, 07 November 2016 09:37
Published in Special Guests

Πρώτο δείγμα, θετικότατο...

Ακούγοντας τον τελευταίο τους δίσκο και έχοντας νωπές τις μνήμες μου από την σειρά (Sons of Anarchy), οδηγούσα προς το Κύτταρο, έχοντας μεγάλη περιέργεια να δω από κοντά αυτούς τους cool τύπους από το Portland. Μπαίνοντας με ένα φιλαράκι, όμως, διαπιστώσαμε ότι ο χώρος ήταν σχεδόν άδειος προς μεγάλη μου απογοήτευση… Λίγες παρέες 20 something και κάποιοι μεγαλύτεροι bikers, να περιμένουν ανυπόμονα τον σαματά των headlines της βραδιάς.

Λίγο μετά τις δέκα λοιπόν, βγήκαν μπροστά σε ένα στενάχωρα ευρύχωρο από κόσμο Κύτταρο οι δικοί μας Drunken Gramophone. Μετρώντας δυο χρόνια μαζί ως μπάντα και με ήχο που παραπέμπει ευθέως σε rockabilly και καθαρόαιμο Rock ‘N’ Roll, με έκαναν να ψάχνω εναγωνίως να πιώ δυο γουλιές bourbon. Με ένα set από δικά τους κυρίως τραγούδια από ένα ep που πρόκειται να κυκλοφορήσουν πολύ σύντομα, το τρίο βάλθηκε να μας ζεστάνει για τα καλά. Παίδες, ο Θοδωρής Ταλαμάγκας έχει τρομερό γρέζι στη φωνή του λες και έχει βγει από τους βάλτους της Νέας Ορλεάνης. Η μεγάλη έκπληξη για εμένα ήρθε όταν έπαιξαν το “Αin't no Grave”, προσωπικό αγαπημένο από τον Θεό μου Johnny Cash και τα American Recordings. Το “Hate Song” είναι τραγουδάρα: με τράβηξε από τα μανίκια και με πήγε μπροστά μπροστά. Βέβαια, εκεί έβλεπα πόσο διάσπαρτα λίγοι ήμασταν, ακόμη, και μου έδινε στα νεύρα… Ο Ορέστης Πετικός στα τύμπανα ήταν όσο μεστός έπρεπε, προσπαθώντας να ζεστάνει ένα μάλλον υποτονικό κοινό. Προσωπικά, θα ήθελα, όμως επίσης λίγο περισσότερο ενέργεια και νεύρο και από σκηνής, προσόν που θα τους εκτόξευε! Αφού μας είπαν ότι οι Battleme είναι κάτι περισσότερο από Soundtrack,άφησαν τη σκηνή για το κυρίως πιάτο της βραδιάς...

...που μας σερβιρίστηκε αχνιστό και νοστιμότατο. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω αυτό που ακολούθησε. “This is Rock N Roll” βροντοφώναξε ο ηγέτης και frontman Matt Drenik, δίνοντας το σύνθημα για ένα ξέφρενο πάρτι. Αεικίνητος, εκφραστικότατος, μεταδοτικός, με έκανε να παρατήσω τα ορεινά του χώρου και να βρεθώ μπροστά μπροστά να κοπανιέμαι. Ο JJ Eliott στην κιθάρα να κεντάει, το rhythm section να οργιάζει, παρέδωσαν ένα καθαρόαιμο, εκστατικό live. Πρώτη τους φορά στην Ευρώπη γαρ... Ευτυχώς, ο κόσμος ήταν αισθητά περισσότερος πλέον και είχε αρχίσει να κουνιέται ρυθμικά. Οι τύποι είναι απίστευτα cool και προσιτοί, ο ήχος ήταν σούπερ, τι άλλο να ζητήσω Παρασκευή βράδυ;;;...
Οι West Coasters επέλεξαν πολλά κομμάτια από την καινούρια τους δουλειά, που αιφνιδίασε λίγο τους πιτσιρικάδες, κυρίως, του κοινού που δεν ήξεραν κάποια από τα τραγούδια. Το κλου της βραδιάς, όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε, ήταν το “Hey Hey My My” που βρήκε τον Μatt μόνο του στη σκηνή με μια κιθάρα, να μας εξηγεί πώς επιλέχθηκε για την σειρά και πώς το ηχογράφησε.

Κάθιδρος μετά το live, βγήκα να πάρω αέρα, σκεφτόμενος ετυμηγορία σαν άλλος ένορκος.

Οι τύποι δεν παίζονται, απλά.

Έχουν όσα με έχουν κάνει να λατρέψω αυτή τη μουσική. Ακούτε να ακούσετε;;; Την επομένη φορά, μην τους χάσετε!

Φωτογραφίες: Ανδρέας Πανόπουλος - whentimefreezes.com

 

 

 

 

Read 316 times

Leave a comment