Monuments on Facebook

DROPKICK MURPHYS, SLAPSHOT - Piraeus Academy, Αθήνα, 11 Φεβρουαρίου 2017

Wednesday, 15 February 2017 09:48
Published in Special Guests

Αλλού περιμέναμε να εκραγεί η βόμβα και αλλού τελικά κάηκε το σύμπαν.

Έτσι, αρκετά χιλιόμετρα κάτω από το Κορδελιό, στο γνωστό μαυροφορεμένο στέκι της Οδού Πειραιώς, έλαβε χώρα μία από τις πιο εκρηκτικές συναυλίες που έχω ποτέ παρευρεθεί. Έχοντας παρακολουθήσει από κοντά τους Flogging Molly, είχα πάρει μια ιδέα γι αυτό που εγώ αποκαλώ Κέλτικο Punk, καθώς τους είχα λατρέψει από την πρώτη στιγμή που τους είδα ζωντανά. Όμως τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό που ζήσαμε μέσα στην Ακαδημία το βράδυ του Σαββάτου! Η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι από πολύ νωρίς, καθώς ο κόσμος ήταν ήδη πολύς αρκετή ώρα πριν εμφανιστεί το support..

 

...οι Slapshot δηλαδή, οι οποίοι κάτω από τους ήχους εμβατηρίων και από το βλοσυρό βλέμμα ενός Βοστωνέζικου bulldog, προσέφεραν γερές δόσεις αδρεναλίνης από την αρχή. Υπάρχοντας από το 1985, και έχοντας αρκετές αλλαγές στη σύνθεση τους, αποτελούν σήμερα μια από τις τυπικότερες Hardcore μπάντες της Ανατολικής Ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών. Κάποια προβληματάκια στον ήχο και στο μπάσο του Ryan Packer, δεν στάθηκαν ικανά να ενοχλήσουν ούτε τους ίδιους, αλλά ούτε και τους αλλαλάζοντες θεατές από κάτω να έχουν αρχίσει ήδη τα διάφορα moshpit. Η μπάντα από τη Βοστόνη, έπαιξε με σπασμένα φρένα σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του ωριαίου τους set. Μετέδωσαν απλόχερα σε όλους μας τη φοβερή ενέργεια που τους χαρακτηρίζει. Ο Jack “Choke” Kelly στα φωνητικά ήταν φοβερά επικοινωνιακός με το κοινό, αφού βέβαια μας είπε κάτι «Κινέζικα” για το Αμερικάνικο ποδόσφαιρο και τους “New England Patriots”. Το τέλος με άφησε hungry for more...

 

… και οι Dropkick Murphys, με το κυρίως πιάτο τους, κατάφεραν να κάνουν την Ακαδημία να δονείται συθέμελα χορταίνοντάς μας τα μάλα. Από την πρώτη στιγμή που κατέβηκε η κουρτίνα και εμφανίστηκαν μέχρι το τέλος, με άφησαν με πολλές στιγμές να θυμάμαι μια για πάντα. Το πολυπληθές συγκρότημα από την Βοστόνη, δεν άφησε κυριολεκτικά τίποτα όρθιο στο πέρασμα του. Καθώς δεν τους είχα δει κατά την προηγούμενη επίσκεψη τους στη Μαλακάσα, δεν είχα ιδία άποψη για το τι «λένε» ζωντανά. Ε…δεν λένε, φωνάζουν, μάλλον πιο σωστά, ωρύονται! Τα καπνογόνα άναψαν, ο χαμός από κάτω έδινε και έπαιρνε καθώς η γκάιντα του Lee Forshner έδινε ρυθμό. Ο Ken Casey στο μπάσο, μας ενημέρωσε ότι αυτή ήταν η τελευταία συναυλία του Ευρωπαϊκού σκέλους της συναυλίας τους. Και όπως σωστά υποθέτετε, του έδωσαν και κατάλαβε για τα καλά. Παίζοντας αρκετά κομμάτια από το καινούριο τους Άλμπουμ “11 Short Stories of Pain and Glory,” έδιναν διαρκώς το έναυσμα για τρελό πανηγύρι στο γεμάτο, όσο δεν πάει Piraeus Academy. To Banjo του Jeff Da Rosa, ήταν καταιγιστικό, που με έκανε να τιναχτώ όρθιος και να ουρλιάζω. Που έγινε στριγκλιά καθώς τελείωναν και έπαιξαν το πολυαγαπημένο και σε εμένα “Shipping up to Boston,” με ένα μεγάλο μέρος του κοινού μαζί τους πάνω στη σκηνή.

Κάθιδρος και συγκλονισμένος, έψαχνα εναγωνίως λίγο νεράκι για να δροσιστώ. Ήταν τέτοια η κάψα αυτού του live, που όλος ο Μόρνος δεν θα με ξεδίψαγε. Μαζεύοντας τα κομμάτια μου (καθώς δεν είμαι πιτσιρίκος πλέον), έφτασα στο αυτοκίνητο και έβαλα να παίζει στη διαπασών το καινούριο album. Ένα χαμόγελο διαγραφόταν στα χείλη μου και ένα σαρδόνιο γέλιο. AYTO λέγεται live παίδες!...

 

Φωτογραφίες: Γιάννης Νέγρης

 

Read 266 times

Leave a comment