Monuments on Facebook

“ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ BLUES ROCK FESTIVAL ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΜΑΣ” / BLUES WIRE, ΠΙΛΑΛΙ και ΣΟΥΦΡΑ BAND, VAVOURA BAND,SIMOS KOKAVESIS & CO - Κύτταρο, Αθήνα, 8 Απριλίου 2017

Tuesday, 11 April 2017 13:36
Published in Special Guests

This was NOT only a Blues Festival!

Γράφει ο Φώτης Λαμπρόπουλος

Μπορεί το Φεστιβάλ αυτό να αποτελούσε ένα “best of” της εγχώριας σκηνής στο χώρου του Blues Rock, όμως με το επίπεδο και την ποικιλομορφία του κάλλιστα θα μπορούσες να πεις ότι απολαύσαμε ένα μουσικό γαϊτανάκι που πάντρεψε το hard rockin’ blues, το proto-metal & heavy blues, την ανυπέρβλητη σατιρικά πειραματική διάθεση του αείμνηστου Frank Zappa και ναι, τα ευθυτενή ηλεκτρικά blues! Όσοι παραβρέθηκαν άλλωστε, το έζησαν παρέα. Συ που δεν έδωσες το παρών, βάλε σε αντιστοιχία στην παραπάνω καταγεγραμμένη φράση τους Κοκαβέση, Vavoura Band, Ζώρζ Πιλαλί και Blues Wire και αντιλαμβάνεσαι αυτομάτως τα τεκταινόμενα! Ένα θα καταθέσω μονάχα: με το τελευταίο κομμάτι των Blues Wire να τελειώνει γύρω στις τρείς παρά ξημερώματα, κάθιδρος και εκστασιασμένος, προσπαθούσα να χωνέψω τι είχα μόλις παρακολουθήσει. Χωρίς καμία δόση υπερβολής, αυτή η σύναξη είναι ότι καλύτερο έχω παρακολουθήσει συναυλιακά τον τελευταίο καιρό, μακράν!

Eμπειρία χορταστικότατη, από αυτές που σε μετατρέπουν σε Live Junkie.

 

Σίμος Κοκαβέσης για αρχή λοιπόν και τι καλύτερο ξεκίνημα από Rory Gallagher και τα μυαλά στα κάγκελα. Το τρίο επί σκηνής έσπαγε κόκκαλα. Η λεπτή μαυροντυμένη φιγούρα του Κοκαβέση δέσποζε στη σκηνή αποδίδοντας ιδρωμένα αυτό που ο φίλτατος Κισατζεκιαν βάπτισε πριν δεκαετίες Hard Rockin' Blues. Με ένα set γεμάτο από κομματάρες, μας πήρε από το μανίκι και μας άρχισε τις σβούρες από πολύ νωρίς. Το κιθαριστικό του επίπεδο είναι αξιοπρόσεκτο σε διεθνή επίπεδα και καθώς ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα ζωντανά, είχα μείνει άφωνος. Κορυφαία στιγμή του set κατ’ εμέ, το “I Just Got Paid” των ZZ TOP που το απέδωσε συγκλονιστικά με τον ανάλογο τσαμπουκά. Τελειώνοντας πάλι με Gallagher και “Moonchild”, με άφησε να κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα αδημονώντας για τη συνέχεια...

 

...Που ήρθε λίγη αργότερα με τον όμορφα θεότρελο Johnny Vavoura επι σκηνής να μας υποδέχεται λέγοντας μας πώς, 40 χρόνια νωρίτερα, άνοιξαν για τους Socrates, την σημαντικότερη Ελληνικά μπάντα σκληρού rock, στα ίδια ιερά χώματα που πατούσανε και πάλι. Με τον Γιάννη Δρόλαπα στην κιθάρα να κεντάει κυριολεκτικά, το τρίο αποτέλεσε την πιο heavy νότα του Φεστιβάλ! Το “Vana Tzivana” με βρήκε να χορεύω σαν τρελός. Ο ήχος που έβγαζαν ήταν απόλυτα Sabbath-ικός, σύμφωνα με τον φίλτατο συνδαιτημόνα μου Παναγίωτη, που είχε απόλυτο δίκιο. Το “Burning My Bridges” ήταν η κορυφαία στιγμή του set που με το γνωστό πάθος που διακρίνει τον μεγάλο Johnny να ξεχειλίζει, δεν σε άφηνε λεπτό να χαλαρώσεις. Κλείνοντας πανηγυρικά με Hendrix, παρέδωσαν τη σκυτάλη στον μεγάλο Πιλάλα.

 

Με μια οπτικοακουστική εισαγωγή ala παλιό Horror Movie που εξήγησε ενδελεχώς στη συνέχεια, ο κροταλίας της ασφάλτου Ζώρζ ανέβηκε στη σκηνή με τις γνωστές άναρθρες κραυγές και τις ιαχές «ΘΑΝΑΤΟΣ» να κυριαρχούν σε ολάκερο το μαγαζί καλωσορίζοντάς τον. Ο Pilali είχε κέφια και μας απήγγειλε ξανά αρκετά ποιήματά του ανάμεσα στα καυστικά τραγούδια του. Ο Χαράλαμπος Παρίτσης στο βιολί πραγματικά ζωγράφισε επί σκηνής και έδωσε κείνο τον progressive χαρακτήρα στα σατιρικά τραγούδια του Ζώρζ. Με την «Μετανάστευση» ανατρίχιασα, αφού οι στίχοι του ήταν πιο επίκαιροι από ποτέ... Βέβαια οι Πιλαλικές στιγμές δεν έλειψαν, καθώς βρέθηκε και πάλι καταγής, να παίζει κιθάρα με αυτό το ολοδικό του στυλ, που είναι πραγματικά μοναδικό. Θεωρώ ότι αποτελεί μουσική κληρονομιά για τη χώρα μας πλέον, καθώς οι μουσικές -και όχι μόνο- γνώσεις είναι ατελείωτες. Επέλεξε για κλείσιμο της δικής του αυλαίας με το γνωστό μόριο του Μηλιώνη και εμάς στα πλάγια να ουρλιάζουμε.

 

Όταν ανέβηκαν στη σκηνή οι Blues Wire, λίγο μετά τις μία, η φωνή μου είχε κλείσει τελείως. «Δεν περιγράφω άλλο» που θα έλεγε και ο Γιώργος Χελάκης… Αυτό που ζήσαμε ήταν από άλλο πλανήτη. Οι Blues Wire είναι φαινόμενο, απλά! Μουσικοί παγκόσμιας κλάσης, καθαρά και ξάστερα. Ο Ηλιάς Ζαίκος πρέπει να αποτελεί μετενσάρκωση κάποιου μουσικού από τα βαθύ Νότο, δεν εξηγείται αλλιώς. Ο Σωτήρης Ζήσης στο μπάσο δεν έπαιζε…χόρευε! Και συ χόρευες μαζί του. Η Νίκη Γκουρζουλίδου στα τύμπανα καίρια και απολαυστική – τραίνο! Τα τραγούδια διαδέχονταν το ένα το άλλο ακατάπαυστα και τα επίπεδα πώρωσης είχαν φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ. Ανάμεσά τους η εκτέλεση του “Turn the Page” του Bob Seger ήταν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ. Εν τω μεταξύ στις παρυφές τις σκηνής έκανε την εμφάνιση του ένας μεσήλικας τυπάκος με λευκό αμάνικο t-shirt που χτυπιόταν μανιακά στους ρυθμούς του Ζάικου. Σε κάποια φάση τσάκωσα μάλιστα τον εαυτό μου να παρακολουθεί αυτόν και όχι τα επί σκηνής τεκταινόμενα!… Όμως όταν ανέβηκε στη σκηνή ο Γιάννης Παχύδης στη φυσαρμόνικα και ο Σίμος Κοκαβέσης στην κιθάρα, έδεσε το γλυκό. Με την τριάδα τραγουδιών “Sweet Home Chicago,” “Got my Mojo Workin,” “Johny be Good” με έστειλαν στο νοσοκομείο για γενικό Check Up.

Well, as Zaikos Says, "I hear the Blues running through my veins"

 

Kokavesis & Vavoura Band photos by George Stergiou

Pilali & Blues Wire photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

 

Read 599 times

Leave a comment