Στην ενότητα αυτή θα παρουσιάζονται δίσκοι που για κάποιο λόγο δεν έχουν λάβει ευρεία αναγνωρισιμότητα, παρόλο που η αξία τους επιβάλλει το αντίθετο. Καλά κρυμμένα διαμάντια του σκληρού ήχου, cult και underground κυκλοφορίες, ξεχασμένοι, παραγνωρισμένοι αλλά εξαιρετικοί δίσκοι μεγάλων και γνωστών καλλιτεχνών…

BATHORY – “Blood On Ice” (Black Mark Productions - 1996)

Thursday, 07 September 2017 06:00
Συντάκτης:
Published in Underrated Gems

Cry, old crow, cry!

Προσφέρει στους θεούς ο Δημήτρης Τσέλλος

Το 1990 ήταν μια χρονιά - σταθμός για το επικό, ανεξαρτήτου υποείδους, metal.

Ήταν η χρονιά που ένας μουσικός ο οποίος είχε προσδιορίσει τον όρο “Black Metal”, o Σουηδός Thomas Börje Forsberg ή αλλιώς Quorthon, αποφάσιζε να κάνει στροφή στον ήχο του και να ακολουθήσει πιο κλασσικές και άκρως επικές οδούς. Το επικό συναίσθημα το οποίο υπήρχε στο ομότιτλο κομμάτι του “Blood, Fire, Death” και στο “A Fine Day To Die” είχε ίσως βάλει σε σκέψεις τους οπαδούς, αλλά κανείς δεν περίμενε πως ο Quorthon θα κυκλοφορούσε ποτέ μια σειρά από τους πιο υμνικούς δίσκους που θα είχαν ακουστεί ποτέ, αρχής γενομένης με το “Hammerheart” (ρίγος…).

 

Πριν όμως αυτό συμβεί, εκεί κάπου μεταξύ 1988 και 1989, ο μεγάλος Σουηδός αμφιταλαντευόταν αν έπρεπε να τολμήσει αυτή την αλλαγή. Έτσι, κάποια κομμάτια που είχαν ήδη ηχογραφηθεί, έμειναν στο συρτάρι. Φυσικά η συνέχεια είναι γνωστή, ο Quorthon πήρε τη σωστότερη απόφαση της δυστυχώς σύντομης ζωής του και το τοπίο του επικού heavy metal άλλαξε, αλλάζοντας εν τω συνόλω το χάρτη του σκληρού ήχου και τις ζωές μας.

Τι απέγιναν όμως τα τραγούδια αυτά; Όταν πια οι Bathory είχαν δημιουργήσει τεράστιο status μεταξύ των epic warriors, όπως προηγουμένως σε αυτές των blacksters και μαθεύτηκε πως υπήρχε αναξιοποίητο υλικό, τα γράμματα (ποιο internet, ποια mails…) έπεφταν βροχή ζητώντας από τον Quorthon να αναλάβει δράση. Ο ψηλός πια δεν είχε λόγο να αμφιταλαντεύεται. Η τριλογία “Blood, Fire, Death” - “Hammerheart” (ξανά ρίγος…) - “Twilight of the Gods” (ανατριχίλα…) έδειχνε το δρόμο, οι μπούρδες τύπου “Octagon” έπρεπε να ριχτούν στον Καιάδα.

 

To “Blood On Ice” είναι ο δίσκος που θα έπρεπε να έχει κυκλοφορήσει τότε, αλλά η μοίρα του επιφύλαξε διαφορετικό ρόλο. Θα ήταν αυτός που θα έβαζε ξανά τους Bathory στο παιχνίδι, που θα γεφύρωνε το επικό παρελθόν με το εξίσου επικό μέλλον. Ακριβώς όμως επειδή κυκλοφόρησε όπως κυκλοφόρησε, ακριβώς επειδή η εποχή εκείνη δεν ήταν και η καλύτερη για τέτοιου είδους ακούσματα, το “Blood…” δεν έλαβε τους επαίνους που έπρεπε να λάβει. Αλλά τώρα πια, μετά από όλα όσα έχουν καταγραφεί στην ιστορία, μπορώ να γράψω εμφατικά και με σιγουριά πως εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα θαυμαστό άλμπουμ! Με ενιαίο στιχουργικό περιεχόμενο, εμφανώς επηρεασμένο από τον λογοτεχνικό ήρωα Conan και «ακουμπώντας» στη σκανδιναβική μυθολογία, ακούμε για την ιστορία ενός δεκάχρονου παιδιού, που γίνεται μάρτυρας της σφαγής της οικογένειάς του και της καταστροφής του χωριού του, από είκοσι μαυροφορεμένους καβαλάρηδες (“Blood On Ice”). Οι ιππείς αυτοί έφεραν το λάβαρο του «Δικέφαλου Θηρίου». Ο μικρός ανώνυμος ήρωας περιπλανιέται για 15 χρόνια στα δάση, όπως ακούμε στο πανέμορφο “Man Of Iron”, αποκτώντας δυνάμεις πέραν των ανθρωπίνων.

“I have paced these forests for so long I don't know if I am man or I am beast.
I, though, hold deep within me a quest for revenge.
Then I must be a man as much as I can be.

I have learned to speak the tongue of the animal
I have learned to read the signs in bark and snow.
I have taken within myself the spirits of my fathers,
long time gone.
In this short time, far from home, a man of Iron I've grown.”

 

Στις ατελείωτες περιπλανήσεις του, συναντά τον Odin, με τη μορφή ενός μονόφθαλμου γέρου (“One Eyed Old Man”), ο οποίος του λέει πως οι θεοί περίμεναν εδώ και χίλια χρόνια την έλευσή του, ώστε να τον κάνουν τον πρωταθλητή που θα κερδίσει στη μάχη με το Κακό, πέρα από αυτό τον κόσμο. Ο Odin δίνει στον ήρωα το σπαθί Tyrfing (“The Sword”), έναν επιβήτορα με οκτώ πόδια, τον Sleipnir (“The Stallion”) και δύο κοράκια, τον Huginn και τον Muninn, που θα ανιχνεύουν για αυτόν και θα βλέπουν τα πάντα (“The Ravens”). Ακόμη τον στέλνει σε μια μάγισσα, η οποία με αντάλλαγμα τη καρδιά του τον κάνει άτρωτο (“The Woodwoman”) και σε μια λίμνη (“The Lake”), όπου τον προτρέπει να πετάξει το ένα του μάτι ώστε να αποκτήσει υπερφυσική όραση και γνώση. Ο ήρωας πετά και τα δύο του μάτια και έτσι αποκτά την όραση και τη γνώση όλου του κόσμου, αλλά πλέον όντας τυφλός δεν θα επηρεαστεί από τη τρομερή ματιά του Θηρίου στη τελική μάχη. Συνοδευόμενος από τους θεούς (“Gods of Thunder, of Wind and of Rain”) φτάνει στη κόλαση Hel, όπου μάχεται το Θηρίο, το νικά και ελευθερώνει τις ψυχές όλων όσων ήταν παγιδευμένοι εκεί, οδηγώντας τες στη Valhalla (“The Revenge Of The Blood On Ice”).

Απλό μα ωραίο concept, με πανέμορφους και ενίοτε ποιητικούς στίχους, ντυμένο με τον κλασσικό Bathory ήχο: «Ξερή» παραγωγή, ακουστικά θέματα, «απλωτές» κιθάρες, πληθώρα ηχητικών εφέ. Θα ακούσεις τη φύση την ίδια, άλογα να καλπάζουν, νερά να τρέχουν, τη φωτιά να καίει, το μέταλλο να «δουλεύεται». Οι επιρροές πολλές. Ο βάρβαρος ήχος των πολύ πρώιμων Manowar. Το πομπώδες, Wagner-ικό στυλ. Το «αποσταγμένο black», του οποίου μόνο το επικό συναίσθημα απαντάται εδώ. Μια μουσική πρόταση περασμένη από το προσωπικό πρίσμα του Quorthon και ηχογραφημένη σε λίγα κανάλια έδωσε τελικά ένα νέο μεταλλικό είδος, το “Viking Metal”, το οποίο τα τελευταία χρόνια ζει στιγμές δόξας.

Οι όποιοι πολέμιοι, αναμασούν συνεχώς τα ίδια και τα ίδια. Ναι, οι Bathory δεν είναι κάτι το σπουδαίο τεχνικά. Ναι, Quorthon είναι σχεδόν φάλτσος. Είναι όμως τόσο μοναδικός όταν τραγουδά τα έπη του, που δεν δίνεις σημασία. Κάποτε, είχα θέσει ως προβληματισμό σε μια συζήτηση σχετικά με το πως θα ήταν τα τραγούδια των Bathory, αν τα ερμήνευε μια φωνή σαν αυτή του Eric Adams για παράδειγμα. Πιθανότατα να ξέφευγαν σε άγνωστη διάσταση, αλλά από την άλλη…μπορεί και να χανόταν αυτή η πρωτόλεια μαγεία που φέρει μαζί της η φωνή του Quorthon.

Επικοί παιάνες σαν το “Blood On Ice”, το “The Sword”, το “The Stallion”. Πομπώδη αριστουργήματα σαν το “The Lake” και το “The Woodwoman”. Μαγευτικές, μεσαιωνικές συνθέσεις σαν το “Man Of Iron”. Όλα συνυπάρχουν εδώ, σε έναν δίσκο που το μεγαλύτερό του προτέρημα τελικά είναι άλλο, και το ξέρω από προσωπική εμπειρία: ΕΝΩΝΕΙ. Από hard rockers οπαδούς των Rainbow, ως blacksters φίλους των Emperor. Στα συν και το εκπληκτικό εξώφυλλο του Kristian Wåhlin.

Όσοι έλκονται από καλογυαλισμένες, υπερσύγχρονες παραγωγές, όσοι θέλουν να ακούν άκρως μελετημένα και σπουδαγμένα φωνητικά, δεν θα κάνουν στάση εδώ. Εμείς οι υπόλοιποι, που ανέκαθεν μαγευόμασταν από το πνεύμα ανάτασης της μουσικής του Σουηδού, έχουμε το δίσκο αυτό ψηλά. Ώρα να τον σηκώσουμε ακόμη ψηλότερα, για όσους έχουν «επαναπαυτεί» στα δοξασμένα έργα των early 90s. Το βούκινο έχει ήδη σημάνει το κάλεσμα στα όπλα. Το σπαθί έχει βγει από το θηκάρι.

Choose well your colors and follow The Sign!


Album:

Blood On Ice


Track List:

1. Intro
2. Blood On Ice
3. Man Of Iron
4. One Eyed Old Man
5. The Sword
6. The Stallion
7. The Woodwoman
8. The Lake
9. Gods Of Thunder Of Wind And Of Rain
10. The Ravens
11. The Revenge Of The Blood On Ice


Line Up:

Quorthon - Vocals, guitars
Kothaar - Bass
Vvornth - Drums

Year:

1996

Read 643 times

Leave a comment