Στην ενότητα αυτή θα παρουσιάζονται δίσκοι που για κάποιο λόγο δεν έχουν λάβει ευρεία αναγνωρισιμότητα, παρόλο που η αξία τους επιβάλλει το αντίθετο. Καλά κρυμμένα διαμάντια του σκληρού ήχου, cult και underground κυκλοφορίες, ξεχασμένοι, παραγνωρισμένοι αλλά εξαιρετικοί δίσκοι μεγάλων και γνωστών καλλιτεχνών…

One Small but Graceful Voice - A Tribute to Heir Apparent

Thursday, 06 April 2017 13:11
Συντάκτης:
Published in Underrated Gems

Εγκληματικά υποτιμημένοι. Σε ένα δίκαιο σύμπαν, θα έπρεπε να μιλά σύσσωμη η μεταλλική κοινότητα για αυτή τη μπάντα, χρησιμοποιώντας μόνο επαίνους και διθυραμβικά σχόλια.

Γράφει ο Δημήτρης Τσέλλος

Αντ’ αυτού, οι Heir Apparent είναι γνωστοί σε λίγους. Έχουν όμως στον αντίποδα ένα χαρακτηριστικό που δεν το συναντάς εύκολα: όσοι τους γνωρίζουν, τόσοι τους παραδέχονται. Δεν γίνεται να συναντήσεις κάποιον που να αρέσκεται σε αυτό που λέμε μελωδικό, τεχνικό power metal και να μη σου πει καλά λόγια για τούτο δω το συγκρότημα. Αρκεί βέβαια, να το ξέρει! Επειδή λοιπόν εμένα τέτοιου είδους κατάφορες αδικίες δεν μου αρέσουν και επειδή τυχαίνει να τους γνωρίζω, αναλαμβάνω τον ρόλο ιεροκήρυκα, ιεραπόστολου ή όπως θες πες το, ώστε να βάλω το δικό μου λιθαράκι στην ευρύτερη αναγνωρισιμότητα των Αμερικανών.

 

Ξεκίνησαν το 1984 με δύο demos, τα οποία ακολούθησε ένα ακόμη το 1985, για να έρθει το ντεμπούτο τους ένα χρόνο αργότερα μέσω της Black Dragon Records. Η μπάντα συστήθηκε δισκογραφικά με την παρακάτω σύνθεση: Paul Davidson στη φωνή, Terry Gorle στις κιθάρες, Derek Peace στο μπάσο, Raymond Schwartz στα τύμπανα. Το “Graceful Inheritance” αποτελεί ένα από τα καλύτερα δείγματα βέρου, αμερικάνικου τεχνικού power metal. Τα πάντα είναι αρμονικά ταιριασμένα μεταξύ τους. Η φωνή του Davidson, ενώ υπήρχαν εκεί έξω συνάδελφοί του με σαφώς περισσότερες ικανότητες, δεν δείχνει να υστερεί και ακούγεται ιδανική για τη μπάντα, όντας πολύ κοντά σε αυτές των Lennie Rizzo (Exxplorer) και Andy Michaud (Liege Lord). Όσα χάνει σε τεχνική, τα κερδίζει σε συναίσθημα. Ο Terry Gorle στις κιθάρες είναι άψογος. Τεχνικός όσο πρέπει ώστε να μην είναι κουραστικός αλλά συνάμα πολύ μακριά από το να χαρακτηριστεί «λίγος», είναι μάλλον το πρώτο βιολί της μπάντας. Και λέω μάλλον, γιατί με μια λίγο πιο προσεκτική ακρόαση του δίσκου, ανακαλύπτεις πως ο Derek Peace το δένει κόμπο το άμοιρο το μπάσο. Γεμίσματα, εξάρσεις, πότε βγαίνει μπροστά στον ήχο και πότε τον υποστηρίζει ιδανικά. Από τους πιο υποτιμημένους (τι άλλο θα ήταν άλλωστε;) παίκτες στη πιάτσα, φορμάρει ένα πολύ δυνατό δίδυμο με τον drummer Raymond Schwartz, ο οποίος δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους «γίγαντες» συναδέλφους του.

 

Δίσκος με χαρακτηριστικό ηχητικό στίγμα το “Graceful…”, χαρίζει απλόχερα λυρικό metal (“Another Candle”, “Hands of Destiny”), το οποίο γίνεται είτε πιο ευθύβολο (“The Servant”, “Tear Down The Walls”), είτε ακόμη επικότερο (“Keeper of the Reign”), και που καταπιάνεται με φανταστικά, περίπου “sword and sorcery” θέματα σαν αυτά που εξιστορούσε ο μεγάλος παραμυθάς Ronnie James Dio. Ιδανικό και απαραίτητο για όσους δεν ψάχνουν βαθυστόχαστα νοήματα και κυρίως σε όσους δεν μπορούν ακόμη να χωνέψουν το γεγονός πως δεν τραγουδά στους Fates Warning o John Arch.

Album:

“Graceful Inheritance” (Black Dragon)

Track List:

1. Entrance
2. Another Candle
3. The Servant
4. Tear Down The Walls
5. Running From The Thunder
6. The Cloak
7. R.I.P
8. Hands Of Destiny
9. Keeper Of The Reign
10. Dragon’s Lair
11. Masters Of Invasion
12. Nightmare
13. A.N.D …”Dogro Lived On”

Line Up:

Paul Davidson - Φωνητικά
Terry Gorle - Κιθάρα και Β’ φωνητικά
Derek Peace - Μπάσο
Raymond Schwartz - Τύμπανα


Year:

1986

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δύο demos ακόμη, ήταν ικανά να πείσουν το «λαγωνικό» που ονομάζεται Brian Slagel για την αναμφισβήτητη αξία τους. Έτσι, ήρθε η πολυπόθητη μεταγραφή σε μια μεγάλη εταιρεία (Metal Blade), η οποία συνοδεύτηκε και από μερικές ακόμη αλλαγές. Επιτρέψτε μου μια κάπως …εκτός μουσικού πνεύματος παρομοίωση. Το να είσαι στη κορυφή της Β’ Εθνικής, είναι όπως και να το κάνουμε τιμή. Κάθε πρωτιά, εφόσον είναι καλή, αποτελεί τίτλο τιμής. Αλλά όταν ανεβαίνεις στην Α’ και έχεις βλέψεις ακόμη και για το Champions League, πρέπει να σκέπτεσαι και να ενεργείς ανάλογα. Αυτό έκαναν και οι Heir Apparent. Άλλαξαν μουσικό προσανατολισμό κατά ένα ποσοστό, αφού μπορεί να έμειναν στο γνώριμό τους ύφος, αλλά το μπόλιασαν με progressive στοιχεία, ενισχύθηκαν με τη προσθήκη του πληκτρά Mike Jackson και άλλαξαν τον Paul Davidson με τον Steve Benito. Ο πρώτος έδωσε πολλά στη μουσική, καθώς τα πλήκτρα του μόνο δευτεραγωνιστές δεν μπορούν να θεωρηθούν. Αλλά ο δεύτερος, ήταν Η αποκάλυψη. Σε μια υποθετική ερώτηση προς τον γράφοντα περί κορυφαίων τραγουδιστών, ο Benito καπαρώνει περίοπτη θέση. Και όταν υπήρχαν και υπάρχουν όλες αυτές οι θρυλικές φωνές, που ξεκινούν από τον Byron και τον Dio, περνούν στον Bruce, στον Rob, στον Tate και καταλήγουν σε περιπτώσεις όπως αυτές του Lione και του Khan (να δούμε ποιοι θα είναι οι επόμενοι θρύλοι - εμπιστοσύνη υπάρχει), αν αυτό δεν αποτελεί credit, τότε πραγματικά δεν ξέρω τι άλλο να γράψω. Άπαξ και τον ακούσεις, η φωνάρα του χαράζεται στη μνήμη σου όπως χάραζαν οι πρωτόγονοι τους βράχους σχεδιάζοντας κυνηγετικές παραστάσεις. Μπορεί η περίπτωσή του να φωνάζει από μίλια μακριά “Geoff Tate” ως επιρροή, αλλά ο Benito δεν αντιγράφει, έχει δική ταυτότητα και προσωπικότητα.

Το “…Voice” είναι πιο κοντά στον μετά-power, προ-progressive ήχο των Queensryche, κάτι μεταξύ “The Warning” και “Rage for Order” (ανατρίχιασα ρε φίλε!) και κανονικά (είπαμε, σε έναν δίκαιο κόσμο) θα έπρεπε να έχει παρουσιαστεί από τον Χρήστο στα Monuments. Συμφωνήσαμε όμως να αναλάβω τούτο το δίσκο και να τον παρουσιάσω εγώ, όπως και το ντεμπούτο, ως «υποτιμημένο πολύτιμο λίθο» ολάκερου του rock. Τι να πιάσω και τι να αφήσω… Βάλτε το δίσκο να παίζει, και βρείτε εσείς τις αγαπημένες σας στιγμές. Από το εντελώς Queensryche “Just Imagine” που ξεκινά ιδανικά την πρώτη πλευρά, στον δυναμίτη που ονομάζεται “Crossing the Borders” (με την θεόρατη ερμηνεία του Benito) και από τη καταπληκτική διασκευή στο πολυτραγουδισμένο “The Sound of Silence” των Simon & Garfunkel ως το μεγάλο φινάλε του “The Fifth Season”, το άλμπουμ αυτό δεν έχει μία (1) μέτρια έστω στιγμή. Μόνο κορυφές! Η αυθεντική έκδοση της Metal Blade περιείχε έντεκα συνθέσεις, η επανέκδοση της ελληνικής Arkeyn Steel Records που βρίσκεται και πιο εύκολα, είναι άκρως περιποιημένη με τρεις επιπλέον καθώς και bonus live DVD concert. Το μοναδικό ψεγάδι που μπορώ να βρω, είναι η αδικαιολόγητη απουσία του καταπληκτικού, λυρικού υπερ-έπους “Cry for Rome”, το οποίο όμως μπορεί να βρεθεί στο “Triad” που κυκλοφόρησε το 1999 και περιέχει σπάνιες εκδοχές και διαφορετικά mix ήδη γνωστών τραγουδιών, ή στην ανάλογου κύματος συλλογή “Foundations”.

Album:

“One Small Voice” (Metal Blade)

Track List:

1. Just Imagine
2. Crossing The Border
3. Screaming
4. Alone Again
5. Cacophony Of Anger
6. The Sound Of Silence
7. We The People
8. Young Forever
9. One Small Voice
10. Decorated
11. The Fifth Season

Line Up:

Steve Benito - Φωνητικά
Terry Gorle - Κιθάρα και Β’ φωνητικά
Derek Peace - Μπάσο
Raymond Schwartz - Τύμπανα
Mike Jackson - Πλήκτρα

 

Year:

1989


O δρόμος δείχνει να ανοίγει, μεγάλες αρένες τους υποδέχονται ως support του David Lee Roth, υπογράφεται νέο συμβόλαιο επτά (!) δίσκων, αλλά εκεί που η μπάντα θα έπρεπε να είναι έτοιμη για το μεγάλο βήμα, αυτό της καθιέρωσης, έρχεται η αποχώρηση του κιθαρίστα Terry Gorle και η αναπροσαρμογή των όποιων σχεδίων. Τη θέση του καλύπτει το δίδυμο McCormick-Derendorf και το “Demo 1990” απαρτίζεται από τέσσερις κομματάρες που, ακούγοντάς τες, αφήνουν τον ακροατή με ένα τεράστιο ερωτηματικό να αιωρείται πάνω απ’ το κεφάλι του. Για ποιον ακριβώς λόγο αυτή η μπάντα δεν συνέχισε; Γιατί; ΓΙΑΤΙ; Η απάντηση βρίσκεται στο ότι εκείνη τη περίοδο ξεκινούσε η άνοδος του grunge που σάρωσε τα πάντα, και μάλιστα από την πόλη των Heir Apparent, το Seattle. Δεν είναι τυχαίο πως οι μόνοι από την άλλοτε κραταιά σκηνή της πόλης που «επέζησαν» της αυτής της λαίλαπας κακογουστιάς και παρακμής, ήταν οι ήδη πλατινένιοι Queensryche και οι Metal Church. Από την άλλη, το metal άλλαζε όψη και έδειχνε προς τα έξω ένα πιο «βάρβαρο» πρόσωπο, μέσω της άνθισης του death metal. Οπότε, πού χώρος για να ευδοκιμήσει μια μπάντα που ξεκίνησε να παίζει υψίφωνο, μελωδικό power-progressive εκείνη τη περίοδο;

Υπάρχουν φορές όμως, το Σύμπαν ενεργεί ώστε να αποκαθιστά τις ισορροπίες, έτσι οι Heir Apparent είναι ξανά εδώ, με νέα, ανανεωμένη (μερικώς) σύνθεση και τον βασικό πυρήνα Gorle - Peace ως κινητήρια δύναμη. Και απέδειξαν, στη πρόσφατη συναυλία τους στη χώρα μας, πως ήρθαν για να πιάσουν το νήμα από εκεί που τ ’άφησαν. Μη χρονοτριβείτε λοιπόν.

Ακούστε τους, ειδικά στο “One Small Voice”, και θα δείτε πως τούτο το πάρε-δώσε με αυτή τη στήλη όλο και κάτι έχει να σας δώσει!

 

Read 659 times

Leave a comment