Πάνε κάμποσα χρόνια από τότε που ψάχναμε με λαχτάρα να δούμε αν ένας δίσκος βινυλίου είχε ένθετο με τους στίχους ή, έστω, τους εμφάνιζε στο οπισθόφυλλο. Κι αυτό ήταν -τουλάχιστον για μένα και τους φίλους μου- ένα από τα σημαντικά κριτήρια, για να αποφασίσεις να τον αγοράσεις.


Νοσταλγεί ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

 

Αλήθεια, μέρες σαν κι αυτές που ζούμε, έχουν χώρο για τραγούδια αγάπης;

Συνειδητοποιεί ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Εκνευρίζομαι πάρα πολύ και ο θυμός μου είναι απερίγραπτος όταν διαβάζω διάφορα κιθαριστικά αφιερώματα που αφορούν το σκληρό ήχο, είτε έντυπα  είτε διαδικτυακά, και δε βλέπω πουθενά το όνομα του John Norum. Μα είναι δυνατόν; Ξέρω ,εμείς οι Έλληνες με το που ακούμε το όνομά του και το όνομα του συγκροτήματός του, η σκέψη μας κατευθύνεται με την ταχύτητα του φωτός στο Ευρωμπάσκετ του 1987, στο έπος της εθνικής μας ομάδας και στο λεγόμενο ‘’τιρινίνι’’. Το να σκεφτόμαστε όμως μόνο αυτό αποτελεί μία κατάφορη αδικία απέναντι σε αυτόν τον ΤΕΡΑΣΤΙΟ κιθαρίστα (ναι με κεφαλαία!) καθώς αυτά που έχει πράξει μέχρι και σήμερα, κάποιοι άλλοι θα χρειαζόντουσαν δέκα ζωές για να τα πετύχουν, ενώ το έργο του για κάποιους άλλους συναδέλφους του μοιάζει απλά με άπιαστο όνειρο!

Τιμά ο Παναγιώτης Πατσάης


Με αλάθητο και μοναδικό κριτήριο το ότι άντεξαν στο πέρασμα του χρόνου, το προσωπικό γούστο σίγουρα έρχεται σε δεύτερη μοίρα.  

Αρθρογραφεί ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι… Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που όταν ακούνε τη φράση «rock συγκρότημα», το πρώτο πράγμα που σκέφτονται είναι μία ομάδα ανθρώπων που γράφουν και παίζουν μαζί μουσική. Απόλυτα κατανοητό. Όμως η συγκεκριμένη φράση σημαίνει πολλά περισσότερα. Σημαίνει οικογένεια! Σημαίνει συμμορία! Ο όρος συγκρότημα αποκτά την πραγματική του υπόσταση όταν οι άνθρωποι που το αποτελούν παρά τα σκαμπανεβάσματα και τα χτυπήματα της μοίρας, καταφέρνουν να χορέψουν στο φτερό του καρχαρία και να πραγματοποιήσουν το ανέφικτο.

Τιμά ο Παναγιώτης Πατσάης