CHRIS CORNELL - “The King is gone, but he's not forgotten”

Monday, 22 May 2017 06:52
Published in Αρθρογραφία

Δυσκολεύομαι πάρα πολύ να γράψω την οποιαδήποτε λέξη. Είναι ένα από τα κείμενα που δεν ήθελα ποτέ να χρειαστεί να γράψω. Δεν μπορώ να βρω τα κατάλληλα λόγια να περιγράψω τα συναισθήματα μου το τελευταίο εικοσιτετράωρο. Όσοι με ξέρουν καλά, καταλαβαίνουν πως δεν υπερβάλλω.

Τιμά ο Αντώνης Αντωνιάδης

Όταν είδα την είδηση για τον θάνατο του Chris Cornell, η πρώτη μου αντίδραση ήταν να μην πιστέψω αυτό που διάβαζα. Κυριολεκτώ. Μου πήρε κάποια ώρα να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς διάβαζα. Σαν να ήταν το μυαλό μου σε μια άρνηση να επεξεργαστεί τις λέξεις. Όταν κατάλαβα αρνήθηκα να το δεχτώ. ”Είναι ακόμα μια φάρσα του Internet” σκέφτηκα. Εξάλλου λίγες ώρες πιο πριν είχε ποστάρει μέρος από το video clip του “By Crooked Steps”. Λίγες ώρες πριν έπαιζε με τους Soundgarden στο Detroit και είχε τουιτάρει μετά το τέλος της συναυλίας. Άσε που υπήρχαν κανονισμένα σόου για τις ερχόμενες ήμερες. Τα δημοσιεύματα όμως άρχισαν να πληθαίνουν και από εφημερίδες που είναι έγκυρες. Telegraph, Guardian, Independent... Κατέρρευσα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Για μένα ο Cornell είναι ένας άνθρωπος στον οποίο χρωστάω σε μεγάλο βαθμό το ποιος είμαι σήμερα σε ηλικία 30 χρονών. Τα τραγούδια του διαμόρφωσαν την προσωπικότητα μου, οι στίχοι του με έκαναν να προβληματιστώ, οι μουσικές του μου έμαθαν να ανακαλύπτω και να εξωτερικεύω συναισθήματα που δεν ήξερα καν ότι βρίσκονταν εκεί, μέσα, βαθιά. Και αυτή είναι μόνο η άμεση επιρροή που είχε στην ζωή μου. Με ελάχιστη συνδυαστική σκέψη εύκολα μπορώ να καταλάβω ότι του χρωστάω πολλά παραπάνω. Ο Cornell είναι από αυτούς τους μουσικούς που δεν αναδείχτηκαν λόγω του ότι εκμεταλλεύτηκαν μια μουσική σκηνή και ένα μουσικό κίνημα που ήταν στα φόρτε του. Ο Chris Cornell είναι από τους μουσικούς που χάρη σε αυτόν στήθηκε (τουλάχιστον) μια ολόκληρη μουσική σκηνή. Που γενιές ολόκληρες νεαρών παιδιών αποφάσισαν να πιάσουν μια κιθάρα, ένα μπάσο, ένα ζευγάρι μπαγκέτες, μα πάνω απ' όλα, ένα μικρόφωνο.. Είναι αδιαμφισβήτητα ο πατέρας της μουσικής σκηνής του Seattle που άκμασε την δεκαετία του 90, αν και ο ίδιος είχε δώσει το έναυσμα από τα μέσα της δεκαετίας του 80'. Είναι αυτός που έδειξε τον δρόμο σε όλα εκείνα τα νέα παιδιά, που δίδαξε πως το να παίζεις σε διαφορετικές μπάντες δεν σημαίνει ότι έχεις κάτι να χωρίσεις, αλλά να μοιραστείς. Είναι αυτός που όταν έχασε τον συγκάτοικο και φίλο του, Andy Wood, τραγουδιστή των Mother Love Bone, έδειξε πως η απώλεια δεν πρέπει να σημαίνει τέλος, αλλά προσπάθεια για συνέχεια, βγάζοντας το album “Temple Of The Dog”, φόρο τιμής στην μνήμη του. Σκέφτομαι λοιπόν πόσοι άλλοι παιδικοί μου ήρωες υπάρχουν χάρη στον Cornell και πόσο επηρέασε και εμένα στο να παίξω και να γράψω μουσική και στίχους

Γνώρισα τον Cornell μέσα από τους Soundgarden, εκεί στα τέλη του γυμνασίου. Φυσικά μιλάμε για ένα συγκρότημα με πολύ δυνατές συνθέσεις, όμως αυτό που με τράβηξε όταν τους πρωτάκουσα ήταν η φωνή του. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως την πρώτη φορά που άκουσα τραγούδι τους πίστευα πως έχουν δύο τραγουδιστές γιατί μου φαινότανε αδιανόητο ένας άνθρωπος όχι απλά να έχει τέτοιο εύρος φωνής, αλλά να είναι τέλειος ερμηνευτικά τόσο στις μπάσες ο και στις ψηλές του. Και μετά ήταν αυτή η κραυγή. Σήμα κατατεθέν. Μια ανατριχίλα κάθε φορά. Αν και το πρώτο κόλλημα όπως ήταν λογικό υπήρξε το “Superunknown”, το “Badmotorfinger” και λίγο αργότερα το “Down on the Upside” μπήκαν εύκολα στο δισκογραφικό μου πάνθεον. Κάπου εκεί είχε χωθεί και το “Temple Of The Dog” αν και για αρκετά χρόνια άκουγα συγκεκριμένα τραγούδια και άργησα να το εκτιμήσω συνολικά ως άλμπουμ. Βέβαια η ερμηνεία του “Call Me A Dog” παραμένει από την πρώτη στιγμή που το άκουσα μέχρι και σήμερα μία από της αγαπημένες μου όχι απλά του Cornell, αλλά όλων των ακουσμάτων μου γενικότερα. Κάπου εκεί ήρθαν οι Audioslave. Ομολογώ πως ως στενόμυαλος πιτσιρικάς, αν και φαν και των RATM, ήμουν στους επιφυλακτικούς όταν άκουσα γι αυτήν την συνεργασία. Μέχρι την μέρα που πήγα στα Metropolis στην Ομόνοια και αγόρασα το ντεμπούτο album τους. Θυμάμαι εκείνη την εποχή είχα πάντα μαζί μου το discman (οι νεότεροι γκουγκλάρετε για να δείτε τι είναι αυτό) και έκανα την πρώτη ακρόαση των CD που αγόραζα στον δρόμο προς το σπίτι. Ω Θεέ μου!!! Τι ήταν αυτό;; Ακόμα πιστεύω πως από τύχη δεν έχασα την στάση του μετρό. Το CD ήταν στο repeat για πολύ καιρό. Δεν πίστευα στα αυτιά μου. Μια ατελείωτη έκρηξη από το “Cochise” μέχρι το “The Last Remaining Light”. Σίγουρα ο πήχη μπήκε τόσο ψηλά από την αρχή που ήταν σχεδόν αδύνατον η συνέχεια να είναι αντίστοιχη, ωστόσο οι δύο διάδοχοι “Out of Exile” και “Revelations” ήταν δύο πολύ ωραία άλμπουμ με κάποιες αξιομνημόνευτες και πολύ δυνατές συνθέσεις.

 

Τα βήματα της καριέρας του είναι τόσα πολλά που δύσκολα καταγράφονται με λεπτομέρειες. Διάλεξε να πετάξει από νωρίς την όποια ταμπέλα μουσικού είδους από πάνω του και δεν φοβήθηκε να πειραματιστεί σε συνεργασίες και στιλ τραγουδιών. Εξάλλου δεν είχε να αποδείξει ποτέ σε κανέναν τίποτα. Επίσης σκέφτομαι ότι ακόμα και σε ανθρώπους που δεν τους λέει κάτι το όνομα του, θα υπάρχει ένα τραγούδι του που το ξέρουν και πιθανότατα τους αρέσει. Θες το “You Know My Name” που έπαιζε στο James Bond “Casino Royal” (το έχω στην κορυφή της προσωπικής άτυπης λίστας μου “καλύτερα James Band Soundtrack”); Θες την αξεπέραστη διασκευή του Billie Jean που είχε κάνει με την ακουστική κιθάρα του; Κάτι θα βρει ο οποιοσδήποτε.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο αγαπητός ήταν στους γύρω του, είναι η σχέση του με τα υπόλοιπα μέλη των Audioslave. Αν και η μπάντα ήταν ένα μανατζερικό πείραμα, δεν άργησαν να δεθούν. Ο Tom Morello μίλαγε πάντα με τα καλύτερα λόγια και δήλωνε πως τον αγαπούσε σαν αδερφό του, ο Tim Commerford τον αποκαλούσε έναν τεράστιο καλλιτέχνη που έγραφε τους καλύτερους στίχους που έχει δει, ενώ ο Brad Wilk έλεγε πως δεν είναι απλά ο καλύτερος τραγουδιστής που έχει παίξει ποτέ μαζί, αλλά ένας από τους καλύτερους συνεργάτες που είχε ποτέ, γενικότερα.
Το μέγεθος του Chris Cornell φάνηκε ακόμα και στην αντίδραση του μουσικού κόσμου στην είδηση του θανάτου του. Αντιδράσεις ακόμα και από ανθρώπους που είναι παλιότεροι και μεγαλύτερα ονόματα, όπως ο Jimmy Page ή από διαφορετικές σκηνές όπως ο Dave Mustaine, οι Opeth και οι Dillinger. Κι όμως οι πιο κοντινοί του αυτή την στιγμή ου γράφονται αυτές οι γραμμές ακόμα δεν έχουν αντιδράσει. Τόσο οι Soundgarden με τους οποίους βρίσκονταν σε περιοδεία όσο και οι Pearl Jam με τους οποίους ήταν δεμένος σαν οικογένεια τηρούν σιγήν ιχθύος. Ίσως μούδιασμα, ίσως κάτι παραπάνω. Ποιος ξέρει.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το σοκ δεν είναι απλά ότι έφυγε ένας μεγάλος μουσικός. Το σοκ δεν είναι απλά ότι έφυγε νέος. Το σοκ είναι πως ήταν τελείως αναπάντεχο. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που φαινομενικά είχε νικήσει την μάχη με το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, είχε περάσει την καμπή της καριέρας του και είχε κάνει μια πολύ δυνατή επανεκκίνηση. Τους τελευταίους δέκα μήνες μάλιστα όλα φαίνονταν να μπαίνουν σε σειρά πάλι, έχοντας κάνει reunion tour με τους Temple Of The Dog για τα 25 χρόνια της κυκλοφορίας του δίσκου, one off εμφάνιση μ τους Aduioslave, solo εμφανίσεις και tour με τους Soundgarden. Είχε ακόμα να δώσει και αυτό είναι που πονάει πιο πολύ. Όσο για αυτό που ακούγονται περί αυτοκτονίας εμένα μου ακούγονται βερεσέ. Δεν έχω καν το κουράγιο να σκεφτώ το πως, αν και γιατί. Θα κρατήσω την επίσημη δήλωση της οικογένειας του πως πήρε παραπάνω χάπια από τα συνταγογραφημένα Αtivan που έπαιρνε για το άγχος και τον οδήγησαν σε μη ελεγχόμενες ενέργειες. Από την άλλη βέβαια τα παραπάνω γεγονότα μπορεί να δείχνουν και ότι έκλεινε κεφάλαια και αν τα συνδυάσει κάποιος με τους στίχους του “In My Time Of Dying” που είχε επιλέξει να τραγουδάει κλείνοντας τα live του τελευταία, δημιουργούν σκέψεις. Πιθανότατα δεν θα μάθουμε ποτέ.

Είχα την τύχη να τον δω μια φορά live. Έκανα το λάθος και δεν κυνήγησα να δω κάπου στην Ευρώπη τους Soundgarden τα προηγούμενα χρόνια λέγοντας στον εαυτό μου πως όλο και κάπου θα τους πετύχω. Η ζωή απέδειξε για άλλη μια φορά πως τα σχέδια δεν πρέπει να αναβάλλονται. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πως δεν θα ξαναμπώ ποτέ να δω αν έρχονται για live οι Soundgarden κάπου κοντά μου ή αν υπάρχει περίπτωση να γίνει κάποιο reunion tour των Audioslave. Ξέρω όμως πως η φωνή του, οι στίχοι του και οι μελωδίες του θα συνοδεύουν όχι μόνο εμένα, αλλά εκατομμύρια κόσμο, για όλη την υπόλοιπη ζωή μας.

“To be yourself is all that you can do”


Υ.Γ. 1: Μιλάμε για έναν άνθρωπο με τόσο μεγάλη προσωπικότητα που παρ’ όλη την καριέρα του είχε αρνηθεί ανοιχτά τον τίτλο “καλύτερης μπάντας του Seattle” λόγο του ότι διαλύθηκαν πρόωρα. Επίσης έχει δηλώσει πως ο ίδιος δεν είναι καλός τραγουδοποιός και χωρίς τους κατά καιρούς συνεργάτες του δεν θα είχε καταφέρει τίποτα. Και βλέπεις τον κάθε τελευταίο που βγάζει μισή επιτυχία να καβαλάει το καλάμι.

Υ.Γ. 2: Ο Χρήστος Κισατζεκιάν μας εκμυστηρεύτηκε σε μία από τις άπειρες ιστορίες του, πως το 1997 είχε ρωτήσει το Bruce Dickinson αν υπάρχει κάποιος τραγουδιστής που τον κάνει να ιδρώνει. Σύμφωνα με τον Χρήστο, απάντησε χωρίς να το σκεφτεί ούτε δευτερόλεπτο “O Chris Cornell! Είναι μοναδικό φαινόμενο"

Αποκλειστικές φωτογραφίες από το private photo session @ Lagonissi Grand Resort που μου ζήτησε η γυναίκα του Vicky και μας ανέθεσε η Universal Records (2007): Olga K 

(σημ. Χρήστου Κισατζεκιάν: θα επανέλθω μια τελευταία φορά με την εξιστόρηση της καίριας αυτής ανάθεσης!)  

Read 515 times

Leave a comment