ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ROCKOMANOYΣ (ΣΕΛ. 5768)

Thursday, 04 February 2016 15:48
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

Ξεκίνησα ν' αρθρογραφώ το 1978. Όλο αυτό το διάστημα είχα τη τύχη (ή την ατυχία) να συμμετέχω στη συντακτική ομάδα των περισσότερων μουσικών εντύπων της χώρας.

Δεν άργησα να καταλάβω το κοινό παρονομαστή όλων αυτών των εντύπων. Υπήρχε ένας κοινός παράγοντας που καθόριζε τη μοίρα τους, ούτως ώστε η ημερομηνία λήξης τους να είναι αυστηρά προκαθορισμένη. Ο παράγοντας αυτός ήταν οι εκδότες. Ούτε ένας απ’ αυτούς δεν είχε τη παραμικρή σχέση με τη λεγόμενη rockνοοτροπία. Τόσο στα περιοδικά που συνεργάστηκα (όσο και σε κάποια άλλα που δεν έτυχε ) οι εκδότες δεν είχαν καμία σχέση με το rock. Όλοι τους ήταν κλασσικοί επιχειρηματίες που πρώτα σκεφτόντουσαν το τιράζ, τις διαφημίσεις, τα ποσοστά κέρδους, τη δική τους καταξίωση, να τα έχουν καλά με τις πολυεθνικές δισκογραφικές και χίλια δυο άλλα πράγματα παρά τη rockιδεολογία. Όπως αντιλαμβάνεστε κάθε προσπάθεια συνεννόησης μαζί τους ήταν μάταιη.

 

Στο πρώτο περιοδικό που δούλεψα το είχαν δύο φίλοι, που μόνιμα έπαιζαν τους ρόλους των μπάτσων. Ο ένας παρίστανε τον αδιάλλακτο ξερόλα που αρνιόταν να συζητήσει τις αποφάσεις του και ο δεύτερος το έπαιζε πιο συγκαταβατικός και πιο συζητήσιμος.

Αφού για ένα διάστημα δούλευα free time, μου πρότειναν να δουλέψω μισθωτός, με ασφάλιση και σταθερό ωράριο. Δέχτηκα και από το πρωί μέχρι το απόγευμα έτρεχα για συνεντεύξεις, ανταποκρίσεις συναυλιών, σε διάφορες διοργανώσεις των δισκογραφικών (πολυεθνικών κυρίως) εταιρειών, σε press conferences κλπ.  Όταν είχε έρθει η ώρα να πληρωθώ, μου ανακοίνωσαν ότι δεν είχα καταλάβει καλά. Εννοούσαν ότι θα δούλευα αμισθί ένα διάστημα για ν ’αποκτήσω δήθεν πείρα και άλλες τέτοιες παπαριές. Μου είχαν κάνει και άλλη μία ατιμία. Είχα αποπειραθεί να γράψω μία τρίτομη rock εγκυκλοπαίδεια. Δυστυχώς τους είχα εμπιστευθεί την έκδοσή της. Αφού καθυστέρησαν δύο χρόνια και καταπάτησαν όλους τους όρους του συμβολαίου, βγήκε ο πρώτος τόμος. Ήταν μία άθλια έκδοση όπου δεν είχε γίνει ούτε η στοιχειώδης πρώτη διόρθωση με αποτέλεσμα να έχει τραγικά λάθη. Το όνομά μου δεν φαινόταν πουθενά   και ο αδιάλλακτος μαλακοπίτουρας διατυμπάνιζε πως την είχε γράψει αυτός. Η σχέση του με το rock ήταν τέτοια που γι’ αυτόν   οιBeatles ήταν 5 Αμερικάνοι  που έπαιζαν jazz. Φυσικά έσπασα το συμβόλαιο, τους έβρισα και συνέχισα στο επόμενο περιοδικό.

Εδώ  εκδότης ήταν ένας συνταξιούχος πρώην γυμνασιάρχης. Έβγαζε και περιοδικά με σταυρόλεξα και κάποια άλλα με καουμπόικες ιστορίες.  Τρέλλα. Μία μέρα με κάλεσε για να συζητήσουμε ένα θέμα.  Όπως κουβεντιάζαμε, χτυπάει το τηλέφωνο, μιλάει για λίγο και λέει «Μισό λεπτό να ρωτήσω». Φωνάζει στη γραμματέα του «Στείλε μου τον χαζομαλάκα που τον θέλω». Μετά από λίγο ανοίγει η πόρτα και εμφανίζονται δύο ψαρωμένοι τύποι. Τους κατσάδιασε και αυτοί έφυγαν άρον-άρον.

«Καλά, έναν δεν φωνάξατε; Γιατί ήρθαν και οι δυο;»

«Χαζομαλάκας είναι το κοινό όνομα και των δύο, γιατί ο ένας είναι μόνιμα χαζός και ο άλλος μόνιμα μαλάκας».

Μετά από μερικά χρόνια ο γέρος αποσύρθηκε, οι «χαζομαλάκας» αγόρασαν τις μετοχές του στην εταιρεία και….καλά μαντέψατε…..ήταν οι επόμενοι εκδότες  του περιοδικού που αρθρογραφούσα.

Το πόσο καλά τα κατάφεραν δεν λέγεται. Το ένα λάθος μετά το άλλο και το ένα χειρότερο του άλλου. Συνεννόηση μηδέν. Σε κάθε συμβούλιο  συμφωνούσαμε ομαδικά για τα θέματα του περιοδικού. Όταν όμως κυκλοφορούσε το τεύχος βλέπαμε άλλα αντί άλλων. Εν τω μεταξύ   όλα αυτά τα χρόνια η αμοιβή μου ήταν τόσο ελεεινή, που ποτέ δεν αποκάλυψα σε κανένα πόσο πληρωνόμουν , γιατί πραγματικά ντρεπόμουν να το πω.

Με τον τελευταίο εκδότη που συνεργάστηκα τα πράγματα ήταν κυριολεκτικά για γέλια. Κανείς από τους συντάκτες δεν τον γνώρισε προσωπικά. Ποτέ δεν έγινε κάποιο συμβούλιο για να γνωριστούμε μεταξύ μας και να καθορίσουμε τη πορεία του περιοδικού. Εγραφα τα κείμενα, τα παραλάμβανε η γραμματέας του και μετά από λίγο τα έβλεπα δημοσιευμένα, να βρίθουν λαθών. Εν τω μεταξύ υπήρχαν τερατώδεις και αδιανόητες κριτικές δίσκων  αλλά κανείς από τους συντάκτες δεν τις υπόγραφε. Έτσι μία μέρα ρώτησα τη γραμματέα ποιος  γράφει τις κριτικές. Η απάντησή της ήταν σοκαριστική:

«Ο ίδιος, ο εκδότης».

«Σίγουρα πλάκα μου κάνεις» της είπα. «Όχι, αλήθεια σου λέω. Όλες τις γράφει ο ίδιος για να κρατάει τους δίσκους και τα CD’s που μας φέρνουν για κριτική».

Πιστεύω να καταλάβατε πόσο γύφτος ήταν ο άνθρωπος. Κανένας μα κανένας συντάκτης σε όλο τον κόσμο δεν μπορεί να γράψει ταυτόχρονα για όλα τα είδη της μουσικής. Εδώ, αυτός ο τύπος έγραφε για rock, jazz,  blues,country, soul, ethnic, easy listening, soundtracks, ελληνικό (έντεχνο και λαϊκό), κλασσική, heavy metal, experimental και ότι άλλο μπορεί να διανοηθεί κανείς. Έτσι ενημέρωνε το αγοραστικό κοινό.

Πριν από 12 περίπου χρόνια, όλοι οι γνωστοί συντάκτες μαζευτήκαμε σ’ ένα σπίτι για να συζητήσουμε για τη μοίρα των ελληνικών ροκ περιοδικών. Όλοι συμφωνήσαμε από κοινού να μη δουλέψουμε ξανά σε περιοδικό του οποίου ο εκδότης θα είναι άσχετος με το αντικείμενο.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν γιατί τις τελευταίες δεκαετίες απουσιάζουν εντελώς ροκ περιοδικά απ’ αυτή τη χώρα.

Θα τα ξαναπούμε……

Read 1795 times

4 comments

  • Comment Link Κωστας Αθανασιαδης
    Κωστας Αθανασιαδης Posted 03.05.2016 in 13:58
  • Comment Link haris kavadias
    haris kavadias Posted 13.03.2016 in 19:49
  • Comment Link Γεώργιος Καρακώστας
    Γεώργιος Καρακώστας Posted 03.03.2016 in 18:26
  • Comment Link Λευτέρης Μούτσος
    Λευτέρης Μούτσος Posted 11.02.2016 in 13:37

Leave a comment