Monuments on Facebook

FROM MARS TO S(E)RI(O)S #3 - “Φιλαράκι, κάνα Slayer θα παίξεις;”

Sunday, 08 October 2017 08:08
Published in Αρθρογραφία

Έκανα το λάθος να (ξανά)αρχίσω γυμναστήριο. Δεν είμαι κανένας fit τύπος.

Γράφει ο Αντώνης Αντωνιάδης

Το αγαπημένο μου άθλημα να φανταστείς είναι το beer pong και οι παραλλαγές του (vodka pong, tequila pong κλπ). Ο βασικός λόγος που έκανα ακόμα μία προσπάθεια να ξαναβάλω αυτήν την ρουτίνα στην ζωή μου είναι για να μην πεθάνω. Τόσο απλά. Τόσο κυνικά. Από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου εκεί μέσα όμως θυμήθηκα όλους αυτούς τους λόγους που δεν την παλεύω στα γυμναστήρια. Έναν από αυτούς, που θα μπορούσε να μας απασχολήσει ως ηλεκτρονικό μουσικό έντυπο, είναι η μουσική. Ναι αυτή που είναι γνωστή και ως “μουσική γυμναστηρίου”. Η “μουσική γυμναστηρίου” μαζί με την “μουσική supermarket” και “μουσική ασανσέρ” δημιουργούν γύρω τους ένα ολόκληρο μυστήριο. Θα μπορούσα να έχω ολόκληρη υπευθυνότητα στο “Mars...” που να ασχολούμαι μόνο με αυτές και τα διάφορα παρακλάδια τους. Προσοχή! Μιλάμε για τρεις διαφορετικές μουσικές κατηγορίες με αρκετά κοινά χαρακτηριστικά ωστόσο.

 

Το βασικό χαρακτηριστικό αυτών των “ειδών”, ας πούμε “μουσικής”, είναι ότι αποκλείεται να έχουν γραφτεί για ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ άλλο λόγο, παρά μόνο για να παίξουν σε αυτούς τους χώρους. Δηλαδή μου φαίνεται αδιανόητο ότι κάποιος άνθρωπος με μουσικές γνώσεις έκατσε και έγραψε την ηλίθια μουσικούλα που ακούμε στα ασανσέρ, με σκοπό κάποια στιγμή να την παίζει live και να γεμίζει στάδια. Όχι! Την έγραψε μόνο και μόνο για να παίζει στα ασανσέρ. Και όσο πιο πολλά νευρά σπάει, τόσο πιο πετυχημένη είναι (ναι, πρόκειται για μια περίεργη μέτρηση στα charts “μουσικής ασανσέρ”). Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στα γυμναστήρια. Θεωρώ ότι υπάρχουν “καλλιτέχνες” (μεγάλη ανακάλυψη τα εισαγωγικά) που έχουν ένα τεράστιο κοινό που ξέρουν τα τραγούδια τους και πιθανότατα πείστηκαν πλέον ότι τους αρέσουν κιόλας, μόνο και μόνο επειδή τα ακούν στα γυμναστήρια. Γιατί αποκλείεται αυτά τα τραγούδια να παίζουν κάπου αλλού. ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ. Εκτός αν υπάρχουν ειδικά μέρη που μαζεύονται άνθρωποι που έχουν ως φετίχ να ακούνε πολύ κακούς ήχους μέχρι να ματώσουν τα αυτιά τους. Εκεί πάσο. Όπως την βρίσκει ο καθένας.

 

Θα μου πεις τώρα εσύ, ακουστικά δεν έχεις; Έχω. Και κοπανιέμαι και σαν τον βλαμμένος. Και με αυτόν τον τρόπο πρέπει να είμαι ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία των γυμναστηρίων που ενώ σηκώνει με διαφορά τα λιγότερα κιλά, κάνει όλους τους άλλους γύρω του να νιώθουν άβολα!! Υπάρχουν όμως και αυτές οι στιγμές που ή θα έχει αυτό το μικρό κενό μεταξύ των τραγουδιών ή θα φύγει κανένα ακουστικό και ο συνδυασμός ηχορύπανσης με τα ουρλιαχτά του σφίχττη δίπλα μου, που αποφάσισε να σηκώσει την μάνα του και τον πατέρα του περασμένους στην μπάρα, ε με κάνει και τρομάζω πως κάτι έγινε! Δεν με βλέπω να στεριώνω εκεί μέσα... Μάλλον θα επιστρέψω στο Beer Pong. ΠΕΞΤΕ ΚΑΝΕΝΑ SLAYER ΜΩΡΕ!

 

Επίσης ξεκίνησα να βλέπω και “Black Sails” (σειρά είναι αυτό). Το ξέρω ότι άργησα, αλλά το timing ποτέ δεν ήταν το δυνατό μου σημείο, κάθε άλλο θα έλεγα. Πολύ καλή σειρά, που θα ανέβαινε μερικά κλικ ακόμα αν για soundtrack είχε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΆ ΚΑΙ ΜΌΝΟ Bolt Thrower. Γιατί μην γελιόμαστε, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να πλαισιώσεις μουσικά το concept λεηλασίες-αίμα-ανταρσία στο στέμμα. “Ναι Αντώνη, θα μπορούσε να παίζει και Running Wild, όμως, που έχουν και το πειρατικό στοιχείο”, είσαι έτοιμος να πεις. Χμ, χμμμ, χμμμμμ (επιφωνήματα περισυλλογής). Δεν ξέρω. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Σίγουρα θα μπορούσαν να κάνουν ένα guest όμως, όπως έκαναν οι Mastodon στο GOT. Όπως και να χει το “Back Sails” είναι η πιο metal σειρά που έχω εντοπίσει εγώ τουλάχιστον αυτή τη στιγμή εκεί έξω.

Στα καλά νέα της εβδομάδας είναι ότι ο Steven Tyler των Aerosmith βγήκε επίσημα και είπε πως το θέμα με την υγεία του δεν είναι κάτι σοβαρό. Ούτε καρδιακό ούτε εγκεφαλικό. Αυτό σημαίνει πως ίσως έχουμε την τύχη να το απολαύσουμε λίγο ακόμα. Κακά τα ψέματα ο Tyler αυτή τη στιγμή είναι ο τελευταίος εν ενεργεία frontman της παλιάς ροκ σκηνής. Ο τελευταίος που μπορεί να φέρει ακόμα πάνω στο σανίδι αυτόν τον αυθεντικό αέρα του rock-star. Σίγουρα υπάρχει πάντα ο Jagger, αλλά για κάποιο λόγο έχω πείσει τον εαυτό μου ότι δεν είναι εν ενεργεία μουσικός, γιατί μετά θα πρέπει να αρχίσω να πιστεύω και στον Θεό και τα θαύματα και μπερδεύεται το πράγμα. Καλά για τον μπάρμπα-Ozzy δεν το κουβεντιάζουμε καν...

Τι προτείνω να ακούσετε αυτήν την εβδομάδα. Αρχικά,για τους επιστήμονες, για αυτούς που θέλουν κάτι πιο λυρικό και τεχνικό ταυτόχρονα, ασυζητητί προτείνω το καινούργιο album των Leprous. Τα αναφέρει αναλυτικά και ο Χρήστος εδώ (http://www.rocknrollmonuments.gr/magazine/album-reviews/prog-art/item/1231-leprous-malina-insideout-2017.html). Για όποιον ψάχνει κάτι λιγότερο βαρύ και περισσότερο εναλλακτικό, ο Τάκης δίνει τρεις ενδιαφέρουσες προτάσεις ( http://www.rocknrollmonuments.gr/magazine/album-reviews/check-also/item/1329-three-for-the-road.html). Διαλέγετε και παίρνετε!

Slayer (Rock of Gods 1996) & Aerosmith (Στάδιο Καραϊσκάκη 2010) photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

Read 135 times

Leave a comment