ROBERT SMITH - Born As Today

Tuesday, 21 April 2020 17:43
Published in Αρθρογραφία

Ένας «άτυχος» ευλογημένος.


Εκ-Τιμά (τα μέγιστα) ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Ένα μουσικό αξίωμα
Τον αγαπημένο άγνωστο φίλο Robert James Smith, που γεννήθηκε στις 21 Απριλίου του 1959, δε μπορείς παρά να τον εκ-τιμάς. Τελεία. Γιατί; Όχι μόνο διότι γεννήθηκε ταυτόχρονα με την αδελφή μου, αλλά:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η απόδειξή του
Διότι απλά είναι ένας σταρ μεγατόνων, που δεν το έχει «παίξει» ποτέ τέτοιος, όπως κάθε συνειδητός άνθρωπος που αποστρέφεται κάθε είδους «δήθεν» και δεν αγωνιά να προβάλλει ο,τιδήποτε μπορεί να τον καταξιώσει πρόσκαιρα στη συνείδησή σου. Πόσο μάλλον ο συγκεκριμένος, που δεν είναι και ο κοινωνικότερος τύπος που έχεις συναντήσει. Ένας μουσικός που δεν του αρέσει καθόλου να μιλά δημόσια, αλλά μόνο να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να γράφει τραγούδια και να παίζει κιθάρα. Άντε, και να τραγουδά, αν και αρχικά δεν το επεδίωξε.
Διότι δε μας έχει απασχολήσει ποτέ με τα προσωπικά του, με πιστοποιητικά ροκοφροσύνης, με «καλοστημένα και βολικά» σκάνδαλα ή με τα αισθηματικά του.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Διότι είναι παντρεμένος από το 1988 με την childhood sweetheart Mary Theresa Poole, που της είχε ζητήσει να παίξει μαζί του σε μια θεατρική παράσταση του σχολείου όταν ήταν δεκατεσσάρων ετών. Κι αυτοί οι τύποι, αν δεν είναι βαρετοί του θανατά, μάλλον έχουν να μας πουν πολλά παραπάνω από τους «πολυταξιδεμένους».
Διότι, από την πρώτη στιγμή και ακόμα και τώρα, όπως διαπιστώσαμε και το περασμένο καλοκαίρι, σέβεται το κοινό του. Παίζει πολλές ώρες στις συναυλίες του και συμπεριλαμβάνει στα set lists τα πιο γνωστά του τραγούδια, χωρίς να λέει στο κοινό να «ξεκολλήσει» από αυτά και να ακούει μόνο τα καινούργια. Ορίστε; Πόσους τέτοιους γνωρίζετε; Πόσους;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Καλά, συνεργάστηκε και μ’ αυτούς;
Τώρα, τι να πρωτογράψω; Από τότε που «πέθανε» ο έντυπος τύπος, τέτοια θέματα θεωρούνται απαγορευτικά για το «λακωνικό» διαδίκτυο. Μπορώ όμως να επιλέξω κάτι λίγα, όχι για να δείξω ότι γνωρίζω την πορεία του, αλλά για να ξαναγελάσω, επαναλαμβάνοντας τη δήλωση μιας πάλαι ποτέ κραταιάς ζηλιάρας κυρίας.
Λοιπόν, αεικίνητος πάντα, έπαιξε ή συνεργάστηκε, μεταξύ πολλών άλλων, με τους Glove, And Also the Trees, Billy Corgan, Stranglers, KoRn, Cranes, Associates κλπ κλπ. Πέρασε όμως και ένα φεγγάρι, που λέγανε τότε, από τους θρυλικούς Siouxsie and the Banshees ως κιθαρίστας, κοσμώντας, αναμφίβολα, την πολύ καλή αυτή μπάντα στα άλμπουμ “Nocturne” (1983) και “Hyæna” (1984). Η διορατική όμως «ιέρεια» (έτσι την αποκαλούσαν τότε) του χώρου Siouxsie Sioux, έχοντας προβλέψει πιθανότατα το μέλλον, μασώντας ίσως φύλλα πικρο-δάφνης, σε συνέντευξή της στις 24 Μαρτίου του 1984 είχε πει: «Ο χοντρούλης ο Smith δεν έχει κάνει τίποτα για το άλμπουμ (“Hyæna”), εκτός από το ότι παίζει σε αυτό». Χα, χα. Ακόμα γελάω… «Χοντρούλης»; Λέτε να της ξέφυγε; Αυθόρμητο, ε; Χμμμ… Βλέπετε, υπήρχε κάτι «πορνογραφικό» που επί δύο χρόνια την «πονούσε» πολύ, για να το καταπιεί.

 

 

Η ιστορία των The Cure ουσιαστικά ξεκίνησε όταν ο Robert δεν ήταν καλά - καλά δεκατεσσάρων με τους Crawley Goat Band, οι οποίοι ήταν όντως οι πρώιμοι The Cure, με τον Smith να παίζει πιάνο, τους Marc Ceccagno και Michael Dempsey κιθάρα, τον Alan Hill μπάσο και τον Laurence "Lol" Tolhurst κρουστά. Οι Easy Cure που σύντομα απέβαλαν την πρώτη λέξη από το όνομά τους και έγιναν The Cure είχαν κιθαρίστα και τραγουδιστή τον Smith, ντράμερ τον Tolhurst και μπασίστα τον Dempsey.

Όποιος παραπονείται που τον λένε goth, να σηκώσει το χέρι του
Και, ναι, το σήκωσε ήδη ο Robert. Για την ακρίβεια, ξεμασχαλιάστηκε (που επίσης έλεγαν τότε) από τη δύναμη. Βρε συ, Robert, πώς να μη σε συνδέσουν με τη σκηνή αυτή; Χλώμιαζες με πούδρα το πρόσωπό σου, είχες κατάμαυρα μαλλιά, ασορτί με τα κατάμαυρα ρούχα σου, φορούσες μαύρο eye-liner και κραγιόν σα να το είχες βάλει ενώ βουτούσες στο κενό με αμαξάκι rollercoaster και για ξεκάρφωμα brothel creepers, αλλά, τι να σου κάνει και αυτό;

Κι έτσι, έχεις μείνει με τον αιώνιο καημό. Ό,τι κι αν κάνεις, θα σε λένε γκοθά, ακόμα κι αν διασκευάσεις τα «Εκατό Χρόνια» σε Italo-disco.

Μη αξιόποινο προνογραφικό υλικό
Ποιος δεν το κατέχει; Όποιος δεν το έχει στη δισκοθήκη του, καλύτερα να σπεύσει, μιας και μιλάμε για τον καλύτερο δίσκο της δεκαετίας του ’80.
Πριν από αυτόν είχαμε τα υπέροχα “Three Imaginary Boys” (1979), “Seventeen Seconds” (1980 - που έχει το καλύτερο τραγούδι τους ever, το “A Forest”) και το δίδυμο αδελφάκι του το “Faith” (1981), όλα στη Fiction Records. Κι έτσι φτάσαμε στις 4 Μαϊου του 1982, που κυκλοφόρησε το «σιχαμένο» “Pornography”. Το χαρακτήρισα έτσι, διότι έχοντας εξαντλήσει τα κοσμητικά επίθετα, από αδυναμία ξαναγύρισα στα υποτιμητικά ως υπέρτερά τους. Το μυθικό αυτό άλμπουμ, που δεν εκτιμήθηκε στο βαθμό που έπρεπε στην εποχή του, έβαλε τους The Cure σε μια τόσο περίοπτη θέση, που τους αποδέχτηκαν ακόμα και πολλοί «κολλημένοι» στα 70s. Παρακαλώ, ξαναδιαβάστε την τελευταία πρόταση, διότι έχοντας πει αυτό το «απίθανο» για την εποχή του συμβάν, τα έχω πει όλα. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το έδαφος είχε προετοιμαστεί με τα “Seventeen Seconds” και “Faith”, αλλά μάλλον ούτε και οι ίδιοι το περίμεναν τόσο αξεπέραστο. Κι επειδή η τέχνη γεννιέται μόνο μέσα από πόνο (όπως και η ευλογία, που λέγαμε στον υπότιτλο) και αδιέξοδα, έτσι και το “Pornography” γράφτηκε με τα ναρκωτικά να έχουν χαλάσει (και) τις διαπροσωπικές σχέσεις των μελών της μπάντας και την κατάθλιψη του Robert να σκοτεινιάζει την ατμόσφαιρα. Κι ήταν τέτοια, που γέννησε ένα αριστούργημα.

Μια ευλογημένη «ατυχία»
Ας μη φοβόμαστε τις λέξεις. Αυτό ήταν. Τα μαύρα σύννεφα έφυγαν μαζί με τη θλίψη του Robert και αμέσως μετά ήρθαν νέες ηλιόλουστες μουσικές μέρες, που κρατούν μέχρι σήμερα και αρχικά θεωρήθηκαν από κάποιους ως προδοτικές. Δεν υπήρξε πια χώρος για Κρύο, Περίεργες Μέρες, Κρεμαστούς Κήπους, Σιαμαία Δίδυμα, Εκατονταετίες ή Μικροπρόθεσμα Αποτελέσματα. Ο πάντοτε ποιοτικός τους ήχος έγινε πιο new wave, κάπως pop και radio-friendly. Κυρίως όμως ξόρκισε το σκοτεινό παρελθόν του κι έγινε φωτεινός. Κι έτσι, πολύ λίγοι (θέλησαν) μπόρεσαν να συνειδητοποιήσουν ότι η «μαύρες μέρες» δε θα ξανάρχονταν πια και τις ζητούν ακόμα με πάθος, όποτε βρουν ευκαιρία.

Ο Robert Smith είναι αναμφισβήτητα ευλογημένος με το μουσικό του χάρισμα, αλλά και ταυτόχρονα άτυχος που άγγιξε το απόγειο της τεράστιας καριέρας του στην πιο αδιέξοδη στιγμή της (μουσικής) ζωής του, που συνειδητά άφησε οριστικά πίσω δύο χρόνια αργότερα. Πρέπει όμως να ζήσει με αυτό. Πιστεύω πώς δεν είναι και τόσο δύσκολο. Έτσι δεν είναι, φίλε; Μην πεις όχι…

Χρόνια πολλά!

Concert shots by Chris Kissadjekian

 

Read 246 times

Leave a comment