TONY MARTIN - "A Tribute to an Underrated Hero"

Monday, 22 June 2020 17:30
Published in Αρθρογραφία

Όσοι δηλώνουμε οπαδοί και υπηρέτες του σκληρού ήχου και κατ’ επέκταση της μουσικής γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά ότι πέρα απ’ το να ακούμε μουσική, μία από τις αγαπημένες μας συνήθειες είναι να μιλάμε για μουσική. Να πλέκουμε το εγκώμιο στα αγαπημένα μας συγκροτήματα και στους μουσικούς που λατρεύουμε. Να αναλύουμε ακόμα και τα τεταρτημόρια στους δίσκους και τα live που μας έχουν στιγματίσει. Να μοιραζόμαστε εμπειρίες και μέσα από τις διαφωνίες μας να αναθεωρούμε κάποιες απόψεις και να εξελισσόμαστε τόσο σαν ακροατές όσο και σαν άνθρωποι.

Τιμά ο Παναγιώτης Πατσάης

Αυτές οι συζητήσεις γίνονται με μουσικούς, με μουσικόφιλους, με φιλαράκια, με συγγενείς, με γνωστούς και με άγνωστους… Αυτές οι συζητήσεις λαμβάνουν χώρα σε δισκάδικα, σε ωδεία, σε pubs πίνοντας μπύρες, στο στούντιο κατά τη διάρκεια μιας ηχογράφησης, σε υπόγεια κατά τη διάρκεια μιας πρόβας, στο αμάξι, σε παραλίες και σε φαγοπότια κρατώντας ένα ποτήρι κρασί και χαζεύοντας τη φλόγα στο τζάκι. Βασικά αυτές οι συζητήσεις μπορούν να προκύψουν παντού αρκεί να είσαι περικυκλωμένος από ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά τη μουσική. Ένα είναι το σίγουρο… Αυτές οι συζητήσεις ήταν είναι και θα είναι μία απολαυστική διαδικασία-ιεροτελεστία που πάντα θα αναζωπυρώνει το πάθος μας για την μεγάλη ερωμένη.

Αυτή η διαδικασία όμως παύει να είναι απολαυστική όταν η κουβέντα φτάνει στο επίμαχο θέμα που λέγεται «αποχωρήσεις /αντικαταστάσεις» . Κι αυτό γιατί υπάρχει η τάση οι αποχωρήσαντες να θεοποιούνται και οι αντικαταστάτες να θυσιάζονται στον βωμό της αρνητικής προκατάληψης χωρίς να παίρνουν ποτέ την ευκαιρία και το παράσημο που τους αξίζει. Η αλήθεια είναι ότι ο χρόνος και οι πράξεις κάποιες φορές έχουν δείξει ότι ορισμένοι αντικαταστάτες αποδείχτηκαν ‘’λίγοι’’. Τι θα γίνει όμως με τους άλλους που στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και αποδείχτηκαν άξιοι συνεχιστές; Για έναν τέτοιο θα μιλήσουμε σήμερα καθώς θυμώνω απίστευτα και δεν ανέχομαι σε καμία περίπτωση να φτάνει η κουβέντα στους Black Sabbath και να μην ακούγεται ούτε ένας καλός λόγος για τον εκπληκτικό τραγουδιστή/ερμηνευτή και εξαιρετικό άνθρωπο που κλήθηκε να γεμίσει τα παπούτσια του Ozzy Osbourne και του τρισμέγιστου Ronnie James Dio! Εξοργίζομαι όταν διαπιστώνω ότι πολλές φορές δεν γίνεται καμία αναφορά στο έργο και την προσφορά του, πόσο μάλλον όταν ακούω σχόλια χλεύης εις βάρος του. ‘Ήμαρτον! Μα είναι δυνατόν; Ο τύπος όχι απλά μπήκε στα παπούτσια δύο ιερών τεράτων αλλά κατόρθωσε να αφήσει το στίγμα του μια για πάντα τόσο στους Βlack Sabbath όσο και στον σκληρό ήχο γενικότερα. Σήμερα θα τον τιμήσουμε όπως του αξίζει! Φίλοι και φίλες νομίζω πως ήρθε πλέον η κατάλληλη στιγμή να σας παρουσιάσουμε έναν απ’ τους δέκα μεγαλύτερους τραγουδιστές στη ιστορία του Hard Rock/Heavy Metal. Nαι το αξίζει και με το παραπάνω να είναι στο top-ten και ονομάζεται Τony Martin!

O Tony Martin (πραγματικό όνομα Anthony Philip Harford ) γεννήθηκε στις 19 Απριλίου του 1957 στο Birmingham ( Τυχαίο;;; Δεν νομίζω! ) και από πολύ νωρίς έγινε ευδιάκριτη η αγάπη του για τη μουσική καθώς πέρα από την ενασχόληση του με τοπικά συγκροτήματα όπως οι Οrion, οι The Alliance και οι Τobruk ο πιτσιρίκος Τony διέθετε το σπάνιο προσόν να παίζει πολύ καλά πολλά μουσικά όργανα μεταξύ των οποίων βιολί, γκάιντα και φυσαρμόνικα. Πέρα από όλα αυτά όμως ήταν ένα άκρως φιλήσυχο, ήρεμο και προσγειωμένο παιδί το οποίο έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στο ταλέντο του περίμενε την κατάλληλη ευκαιρία που θα τον εκτόξευε στα ύψη. Η ευκαιρία αυτή άργησε αλλα ήρθε το 1986 στα 29 του χρόνια όταν ο Tony Iommi του πρότεινε την θέση του τραγουδιστή στους Black Sabbath. Ο Τony Martin όμως για λόγους που γνωρίζει μόνο ο ίδιος αρνήθηκε. Την επόμενη χρονιά όμως στα μέσα των ηχογραφήσεων του ‘’The Eternal Idol ‘’ o Ray Gillen παραιτήθηκε και ο Τοny Iommi έπειτα από προτροπή του manager Albert Chapman πρότεινε για δεύτερη φορά την θέση στον Tony Martin. Ευτυχώς αυτή τη φορά είπε το ‘’Ναι’’. Αμέσως μπαίνει στο στούντιο, ηχογραφεί ολόκληρο το άλμπουμ και παρόλο που τα τραγούδια είχαν γραφτεί για την φωνή του Ray Gillen ο Τony Martin καταφέρνει να κάνει αισθητή την αξία και την παρουσία του. Το επόμενο στοίχημα για τον Τony ήταν να καταφέρει να σταθεί στο σανίδι δίπλα στον συνονόματο ογκόλιθο! Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να διαχειριστείς μια κατάσταση στην οποία ενώ είσαι συνηθισμένος να εμφανίζεσαι σε μικρά τοπικά venues,ξαφνικά να γίνεσαι ο frontman της μπάντας που εφηύρε το heavy metal και να εμφανίζεσαι στις μεγαλύτερες αρένες του πλανήτη.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να τονίσουμε ότι στην προ-διαδικτυακή εποχή όταν τα νέα δεν διαδίδονταν με τις σημερινές ταχύτητες, οι μεγάλες μπάντες συνήθιζαν να δοκιμάζουν τα νέα τους μέλη σε μέρη όπου δεν ήταν εύκολο να παραστεί τμήμα του παγκόσμιου μουσικού τύπου, ούτως ώστε να μην πάρουν έκταση τυχόν άσχημα νέα σε ενδεχόμενη κακή απόδοση των νεοφερμένων μελών. Από αυτή τη συγκυρία ευνοήθηκε η χώρα μας καθώς στις 21 Ιουλίου του 1987 οι Black Sabbath επισκέφτηκαν για πρώτη φορά την Ελλάδα και έδωσαν το πρώτο τους live με τον Τony Martin στα φωνητικά στο γήπεδο της Λεωφόρου. Παρ όλο που η συγκεκριμένη συναυλία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ ο Tony Martin τα πήγε εξαιρετικά και πλέον ο Τοny Iommi είχε βρει στο πρόσωπο του τον τραγουδιστή πάνω στον οποίο θα χτιζόταν το μέλλον των Black Sabbath.

Τον Νοέμβριο του 1987 το ‘’The Eternal Idol’’ βρίσκεται στα ράφια των δισκοπωλείων κι αν η ηχογράφηση αυτού του άλμπουμ όσο και η περιοδεία για την προώθηση του υπήρξαν το δοκιμαστικό στάδιο για τον Tony Martin, στο άλμπουμ που ακολούθησε δεν τίθεται πλέον καμία αμφιβολία για τον νέο τραγουδιστή της μπάντας και την απόδοση του. Πρόκειται για το ‘’Headless Cross’’ (Απρίλιος 1989) ένα άλμπουμ αριστούργημα-κόσμημα τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά για το heavy metal και σε αυτόν τον επικών διαστάσεων δίσκο ο εκπληκτικός τραγουδιστής ξεδιπλώνει την έκταση της φωνάρας του και το στιχουργικό του ταλέντο γράφοντας τους στίχους για όλο το άλμπουμ. Η παραγωγικότητα, η δημιουργικότητα και η απόδοση του διαλύουν κάθε είδους καχυποψία και ανασφάλεια. Όλοι πλέον ξέρουν το χωριό ‘’Headless Cross’’ που βρίσκεται γειτονικά του Birmingham και όλοι πλέον μιλάνε για τον καινούριο συγκλονιστικό τραγουδιστή καθώς δεν είναι δυνατόν να περάσουν απαρατήρητες οι θεατρικές και ανατριχιαστικές ερμηνείες του στο ομώνυμο τραγούδι και στο ΕΠΟΣ ‘’When Death Calls’’. Eπίσης στο συγκεκριμένο άλμπουμ ο χαρισματικός τραγουδιστής αποκτά την δική του προσωπικότητα και ταυτότητα, η περιοδεία που ακολούθησε πήγε πάρα πολύ καλά και αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Tony Martin να κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη του Iommi ο οποίος έπειτα από πολύ καιρό μπορούσε να χαμογελάει ξανά. Με πολύ περισσότερη αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία οι δυο Tonys ήταν θέμα χρόνου να κάνουν το επόμενο βήμα και να μεγαλουργήσουν πάλι.

Και το έκαναν σύντομα καθώς τον Αύγουστο του 1990 κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ ορόσημο για το Viking metal. Ο λόγος για το ‘’Tyr’’ ένα απίστευτα πολυδιάστατο άλμπουμ στο οποίο οι Sabs καταπιάνονται με τη Βόρεια Μυθολογία και αποτελεί τον καλύτερο δίσκο της περιόδου ’83-’95. Εδώ ο Martin δίνει τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του και συνάμα αποκαλύπτει μια λυρική πλευρά έκφρασης στην οποία είναι επίσης σε εκνευριστικό βαθμό αψεγάδιαστος. Μία ακρόαση στο ‘’Jerusalem’’ πείθει ακόμα και τον πιο δύσπιστο όσο αφορά το επίπεδο λυρικότητας του Martin, ενώ το ‘’Feels Good to Me’’ όσα χρόνια κι αν περάσουν πάντα θα προκαλεί ρίγος. Αξίζει να σημειώσουμε ότι στον συγκεκριμένο δίσκο ολόκληρη η μπάντα αγγίζει την τελειότητα όσο αφορά την μουσικότητα, τις ενορχηστρώσεις και την απόδοση καθώς το rhythm section ‘’οδοστρωτήρας’’ ( Cozy Powell / Neil Murray ) διαλύει τα πάντα στο πέρασμα του, ο Geoff Nicholls για άλλη μια φορά ζωγραφίζει, ο Ιommi σκορπάει τα πιο επικά riffs και leads της ζωής του, τα οποία βάζεις στοίχημα ότι είναι εξορυγμένα από τη Valhalla και ο Μartin μέσα από την ερμηνεία και το στιχουργικό του έργο αναγκάζει όλους τους Ευρωπαίους power metal-άδες να τον λατρέψουν.

Κι ενώ όλα έδειχναν ότι τα πράγματα για τον Martin και την μπάντα είχαν μπει σε μία καλή τροχιά και τα πρώτα demos για το ‘’Dehumanizer’’ ήταν ήδη έτοιμα, η εμπορική προοπτική της επιστροφής του Dio και της επανένωσης της Mob Rules σύνθεσης θάμπωσε τόσο τον Iommi όσο και την δισκογραφική εταιρεία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Martin να απολυθεί με τον πιο άδικο τρόπο από το γκρουπ το καλοκαίρι του 1991. Για καλή του τύχη όμως ο Dio τα ‘’έσπασε’’ γρήγορα με τον Iommi και όταν η θέση του perfomer έμεινε ξανά κενή δεν υπήρξαν δεύτερες σκέψεις για το ποιός έπρεπε να την καλύψει. Ο Μartin έχοντας πάντα την πόρτα του ανοιχτή για τους Sabbath επέστρεψε και τον Ιανουάριο του 1994 κυκλοφόρησε το επίσης εκπληκτικό ‘’Cross Purposes’’.

Σε αυτό το άλμπουμ βλέπουμε και ακούμε έναν πολύ πιο ώριμο Μartin o οποίος ως πιστός στρατιώτης δίνει για άλλη μια φορά το 110% του εαυτού του διατηρώντας την απόδοση του σε υψηλότατο επίπεδο. Το ‘’Cross of Thorns’’ αποδεικνύει για άλλη μια φορά το πόσο σπουδαίος τραγουδιστής είναι. Δυστυχώς όμως το συγκεκριμένο άλμπουμ δεν σημείωσε τις αναμενόμενες πωλήσεις, η περιοδεία πήγε μέτρια και τα σενάρια για επανασύνδεση της αρχικής σύνθεσης του γκρουπ με τον Ozzy Osbourne οργίαζαν και δημιούργησαν μια ‘’άρρωστη΄΄ και ανυπόφορη ατμόσφαιρα για τον Martin. H κυκλοφορία του μέτριου ‘’Forbidden’’ το 1995 έβαλε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της σχέσης Tony Martin / Black Sabbath και τον Δεκέμβριο του 1996 ανακοινώνεται και επίσημα πλέον η απόλυση του για δεύτερη φορά από το συγκρότημα. Ταυτόχρονα επιβεβαιώθηκαν οι φήμες για επανασύνδεση με τον Οzzy.

Αν κοιτάξει κανείς το βιογραφικό και την πορεία του Martin μετά τους Sabbath θα συναντήσει άπειρα projects και συμμετοχές είτε στον τομέα του live είτε δισκογραφικά. Συμμετοχές που έχουν να κάνουν από την πιο μικρή μπάντα της γειτονιάς μέχρι μπάντες μεγαθήρια! Η αδιαμφισβήτητη φωνάρα του , το αστείρευτο στιχουργικό του ταλέντο, η εργατικότητα του , ο αδαμάντινος χαρακτήρας του και η απουσία star quality από την οποία έπασχε τον έκαναν απολύτως προσιτό και συνεργάσιμο. Και επειδή δεν ήθελε να χαλάσει χατίρι σε κανέναν πάμε να αναφέρουμε μερικούς μουσικούς και μερικά συγκροτήματα με τα οποία συνεργάστηκε είτε ως ενεργό μέλος είτε ως guest. Παίρνουμε βαθιά ανάσα και ξεκινάμε καθώς ο κατάλογος είναι ατέλειωτος… Brian May, The Cage, Guintini Project, Bobby Rondinelli, Cozy Powell, Don Airey, Forcefield II, Empire, Neil Murray, Tony Martin & Friends, Bailey’s Comet, Herman Rarebell, Helloween, Candlemass, Arrayan Path, Geoff Nicholls, Bernie Marsden,Micky Moody,Phenomena,M3.

Και το αξιοθαύμαστο της όλης υπόθεσης είναι ότι όλοι αυτοί με τους οποίους συνεργάστηκε λένε μόνο τα καλύτερα γι αυτόν τόσο για την απόδοση όσο και για τον χαρακτήρα του και δεν έχει ακουστεί ποτέ από κανέναν ούτε ένας άσχημος λόγος. Αυτό το γεγονός από μόνο του λέει πάρα πολλά. Επειδή η γνώμη κάποιων ανθρώπων όμως έχει ιδιαίτερο βάρος θα πρέπει να τονίσουμε ότι ο Tony Iommi το 1995 είχε δηλώσει το εξής για τον Tony Martin …« Eίναι ο καλύτερος τραγουδιστής που είχαμε ποτέ(!!!) και δεν με περιορίζει στην σύνθεση καθώς μπορεί να τραγουδήσει τα πάντα με μεγάλη άνεση » . Επίσης το 1989 ο Brian May είχε δηλώσει πως « Ο Tony Martin είναι η επιτομή του Hard Rock / Heavy Metal τραγουδιστή» και ο Cozy Powell σε κάθε του συνέντευξη μιλούσε με τα καλύτερα για το φιλαράκι του. Βάλε και το γεγονός ότι ο δικός μας Gus G το 2009 δήλωσε χωρίς κανέναν ενδοιασμό και με περίσσιο θάρρος μπροστά στον Ozzy και την Sharon Osbourne ότι « Ο Tony Martin είναι ο αγαπημένος μου Sabbath τραγουδιστής» και είμαστε εντάξει.

Άρα λοιπόν με τέτοιο έργο και με τέτοιο ήθος μου φαίνεται αδιανόητο να αναρωτιέσαι «ποιός είναι αυτός;» όταν ακούς το όνομα του. Επίσης μου φαίνεται αδιανόητο να έχεις στη δισκοθήκη σου το ‘’Technical Ecstasy’’ και να μην έχεις τα ‘’Headless Cross’’, ‘’Tyr’’, και ‘’Cross Purposes’’. Kρίμα δε είναι; Δεν ξέρω τι θα κάνεις… Κάνε οικονομία, δανείσου, κλέψε, κάνε κάτι τέλος πάντων προκειμένου να αποκτήσεις αυτά τα τρία albums. Aκόμη βάλε καλά στο μυαλό σου ότι ο Τony Martin είναι ο δεύτερος μακροβιότερος τραγουδιστής που είχαν ποτέ οι Sabbath ο οποίος κατάφερε το ακατόρθωτο… Έγινε ο frontman των Black Sabbath META τον Οzzy και τον Dio και κατάφερε να μεγαλουργήσει! Το διανοείσαι ;;;

Κι αν μετά από όλα αυτά εξακολουθείς να μην τον συμπαθείς οφείλεις να τον σεβαστείς θές δε θές και ξέρεις γιατί;;;

Γιατί πάντα σήκωνε το τηλέφωνο του όταν προέκυπταν τα δύσκολα…

Ακόμα κι όταν ένιωθε πικραμένος.

 

υ.γ. Χρήστου Κισατζεκιάν:

Όσοι δεν έχετε πέσει πάνω στο "Back Where I Belong" που κυκλοφόρησε τούτος ο αγνός καλλιτέχνης το 1992, ακούστε το και θα ανακαλύψτε επίσης πόσο καλός κιθαρίστας είναι ο προικισμένος Tony!

Read 514 times

Leave a comment