JOHN NORUM: Ο πιο γνήσιος συνεχιστής του Gary Moore

Monday, 22 February 2021 19:41
Published in Αρθρογραφία

Εκνευρίζομαι πάρα πολύ και ο θυμός μου είναι απερίγραπτος όταν διαβάζω διάφορα κιθαριστικά αφιερώματα που αφορούν το σκληρό ήχο, είτε έντυπα  είτε διαδικτυακά, και δε βλέπω πουθενά το όνομα του John Norum. Μα είναι δυνατόν; Ξέρω ,εμείς οι Έλληνες με το που ακούμε το όνομά του και το όνομα του συγκροτήματός του, η σκέψη μας κατευθύνεται με την ταχύτητα του φωτός στο Ευρωμπάσκετ του 1987, στο έπος της εθνικής μας ομάδας και στο λεγόμενο ‘’τιρινίνι’’. Το να σκεφτόμαστε όμως μόνο αυτό αποτελεί μία κατάφορη αδικία απέναντι σε αυτόν τον ΤΕΡΑΣΤΙΟ κιθαρίστα (ναι με κεφαλαία!) καθώς αυτά που έχει πράξει μέχρι και σήμερα, κάποιοι άλλοι θα χρειαζόντουσαν δέκα ζωές για να τα πετύχουν, ενώ το έργο του για κάποιους άλλους συναδέλφους του μοιάζει απλά με άπιαστο όνειρο!

Τιμά ο Παναγιώτης Πατσάης

Και δεν είναι μόνο το γεγονός ότι είναι πολυπράγμων. Δεν είναι μόνο η πορεία του με τους Europe. Απ’όπου κι αν το πιάσεις, ο τύπος είναι ο ορισμός  του ‘’Τα κάνω όλα στο δέκα!’’.  Είναι ένας από τους λίγους που κατάφερε να συνδυάσει την ασύλληπτη κιθαριστική τεχνική με τη συνθετική δεινότητα, υπηρετώντας επάξια την τραγουδοποιία και βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τη ζογκλερική κιθαριστική μουσική που απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε επιδειξιομανείς κιθαρίστες. Επίσης, ο ήχος του και το συναίσθημα που αναβλύζει μέσα από το παίξιμό του σε παίρνουν και σε σηκώνουν, κι αν προσθέσεις και το γεγονός ότι τραγουδάει εξαιρετικά, τότε εύκολα μπορείς να διαπιστώσεις ότι είναι από τις μεγαλύτερες περιπτωσάρες στο χώρο μας. Οι έννοιες ταλαντούχος, εργασιομανής και τελειομανής βρίσκουν τον απόλυτο ορισμό τους στο πρόσωπο και τις πράξεις του και γι αυτόν τον λόγο δεν προκαλεί καμία εντύπωση η ικανότητά του να κινείται σε blues μονοπάτια και hard rock δρόμους με την ίδια εκνευριστική ευκολία! Άσε που αυτό το γεγονός από μόνο του αποτελεί περίτρανη απόδειξη ότι ασπάζεται και σέβεται με θρησκευτική ευλάβεια την κληρονομιά, τα πεπραγμένα και την πορεία που χάραξε ένας από τους μεγαλύτερούς του μέντορες. Ποιος είναι αυτός; Εννοείται ο τρισμέγιστος και αείμνηστος Gary Moore!

Ξέρεις πολλούς, λοιπόν, στην πιάτσα μας που να συνδυάζουν όλα τα παραπάνω χαρίσματα στο έπακρο; Δε νομίζω! Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως στο παρελθόν, όταν οι αλλόκοτες συμπεριφορές των George Lynch και Michael Schenker δημιουργούσαν μπελάδες στις τάξεις των Dokken και UFO αντίστοιχα, το όνομα του John Norum ήταν το πρώτο και το επικρατέστερο προκειμένου να έρθει και να σώσει την κατάσταση.

Αλλά τι περιμένεις; Στην ηλικία των οκτώ ετών, ο πιτσιρίκος John ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη μουσική του Elvis και του Cliff Richard και μαγεύτηκε για τα καλά. Στην ηλικία των δέκα ετών, άρπαξε μία ακουστική κιθάρα που ήταν κρεμασμένη στον τοίχο του σπιτιού του και με την καθοδήγηση της μητέρας του ξεκίνησε να γρατζουνάει τα πρώτα του riffs. Το πρώτο σοκ ήρθε όμως όταν, την ίδια περίοδο και σε αυτή την τρυφερή ηλικία, άκουσε για πρώτη φορά το ‘’Strange Kind of Woman’’ των Deep Purple. Από εκείνη τη στιγμή σταμάτησε να είναι ένα φιλήσυχο παιδί. Και η μπάλα χάθηκε εντελώς όταν ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη μουσική των Kiss! Aμέσως παράτησε την ακουστική κιθάρα, απέκτησε την πρώτη του ηλεκτρική και έπειτα από δύο χρόνια, στην ηλικία των δώδεκα ετών, σχημάτισε το πρώτο του συγκρότημα, τους Dragonfly! Μάλιστα, το πρώτο τους live έλαβε χώρα στο παιδικό δωμάτιο του John παρακαλώ, και, σαν σκληροπυρηνικός οπαδός των Kiss, επέβαλε στον εαυτό του και στους υπόλοιπους το make up του αγαπημένου του συγκροτήματος! Και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, επειδή ήθελε να αντιγράψει και το stage show των Κiss, γέμισε όλο το υπνοδωμάτιο με αλουμινόχαρτο και επινόησε δικές του πατέντες, προκειμένου να δημιουργήσει εφέ με καπνό!

Δύο χρόνια αργότερα, στην ηλικία των δεκατεσσάρων ετών κι έπειτα από προτροπή του πατριού του Thomas Witt, o Νοrum μπήκε για πρώτη φορά σε στούντιο και ηχογράφησε ένα σόλο για τον Σουηδό rocker Eddie Meduza, μία συνεργασία που συνεχίστηκε σποραδικά και τα επόμενα χρόνια και η οποία του άνοιξε πόρτες, όσον αφορά την καταξίωση και την δικτύωση στο μουσικό κύκλωμα της Σουηδίας. Σε αυτό το χρονικό σημείο ο ανήσυχος, πλέον έφηβος, John ανακάλυψε την punk, και επηρεάστηκε τόσο πολύ από τους Sex Pistols που αμέσως υιοθέτησε το ψευδώνυμο Johnny Fuckfaster και δημιούργησε το πρώτο του punk rock συγκρότημα, Dog Wayst.

Ταυτόχρονα με την punk σε αυτή τη φάση της ζωής του, ξεκίνησε και η αγάπη του για τις μηχανές, κι αν τον ρωτήσεις για ποιό λόγο δεν παρέμεινε τότε σε αυτά τα δύο πάθη, θα σου απαντήσει πως οι λόγοι είναι δύο: Οι Thin Lizzy και ο Gary Moore! Η συνέχεια της ένδοξης πορείας του τον βρίσκει να συμμετέχει στους WC band, οι οποίοι προκειμένου να εμφανιστούν σε ένα τηλεοπτικό show μετονομάστηκαν για ευνόητους λόγους σε Force και σημείωσαν αρκετά μεγάλη επιτυχία στη Στοκχόλμη, παίζοντας τόσο διασκευές σε UFO, Rainbow, Thin Lizzy, Status Quo όσο και δικό τους υλικό.

Kάπου εδώ εντοπίζεται χρονικά η γνωριμία του Norum με τον Joey Tempest και τον John Leven,  κι όσον αφορά τον τελευταίο, έχει μείνει στην ιστορία η επίσκεψη που δέχτηκε από τον Norum μία νύχτα που έβρεχε καταρρακτωδώς, προκειμένου να τον πείσει να παρατήσει τη ρυθμική κιθάρα και να ασχοληθεί με το μπάσο. Κι έτσι κι έγινε, κι αφού προηγήθηκαν πρόβες και συμμετοχές σε διαγωνισμούς συγκροτημάτων, φτάνουμε αισίως στη δημιουργία των Europe και το πρώτο δισκογραφικό συμβόλαιο. Ήδη από το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ, που κυκλοφόρησε το 1983, ο χαρισματικός κιθαρίστας ξεδιπλώνει το κιθαριστικό και συνθετικό του ταλέντο και, παρόλο που η παραγωγή δεν ήταν η ιδανική και η πρέπουσα, το άλμπουμ  προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση και σημείωσε ενθαρρυντικές πωλήσεις. Το επόμενο άλμπουμ, ‘’Wings of Tomorrow’’, ήταν σαφώς πιο βελτιωμένο όσον αφορά το θέμα της παραγωγής και σημείωσε περισσότερες πωλήσεις. Κι αν με αυτό το άλμπουμ έσπασαν τα δεσμά της Σουηδίας, με το επόμενο, το“Final Countdown” που κυκλοφόρησε το 1986, έγιναν superstars!

Tόσο σε αυτά τα τρία albums όσο και σε αυτά που χαρακτηρίζουν την δεύτερή τους νιότη, η οποία ξεκίνησε το 2004 με το δίσκο ‘’Start from the Dark’’ και κρατάει καλά μέχρι και σήμερα, υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής, ο οποίος είναι ο εξής: Σε κάθε άλμπουμ βλέπουμε και ακούμε έναν Norum  ο οποίος βελτιώνεται και εξελίσσεται, τόσο συνθετικά όσο και κιθαριστικά! Συνθετικά, σε κάθε άλμπουμ γράφει ή συνυπογράφει τον έναν ύμνο μετά τον άλλον, ενώ κιθαριστικά, κάθε φορά ανακαλύπτουμε και μία καινούρια έκπληξη! Μία νέα πλευρά του εαυτού του, καθώς στην κιθαριστική του τέχνη συναντάμε από blues και classic rock στοιχεία μέχρι hard rock-heavy metal-power metal ξεσπάσματα! Και πώς να του βάλεις ταμπέλα και να τον χαρακτηρίσεις σαν κιθαρίστα, όταν τη μία στιγμή κλείνεις τα μάτια και χαμογελάς από ευτυχία με τις φωτεινές μελωδίες του και την άλλη στιγμή έχεις να αντιμετωπίσεις τα σκοτεινά αργόσυρτα riffs του που χαρακτηρίζονται από τον βαρύ κι ασήκωτο ήχο του; Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τον χαρακτηρίσεις ως ανοιχτόμυαλο, προοδευτικό, πολυδιάστατο, και ολοκληρωμένο μουσικό!

Κι αν οι blues επιρροές του έκαναν τις πρώτες δειλές τους εμφανίσεις στα albums των Europe, στα προσωπικά του albums μας προκάλεσαν ανατριχίλες, που όμοιές τους δύσκολα συναντάς. Μία προσωπική καριέρα την οποία ο Norum ξεκίνησε έχοντας ως συνοδοιπόρο το φιλαράκι του και μπασισταρά Marcel Jacob (RIP). Στη συγκεκριμένη προσωπική πορεία ο Norum μας έδειξε με ιδανικό τρόπο ότι είναι τεράστιος γνώστης και λάτρης του γενεαλογικού δέντρου των Thin Lizzy. Ακόμα, αυτή η προσωπική διαδρομή μόνο μοναχική δεν ήταν, καθώς ο ταλαντούχος κιθαρίστας συνεργάστηκε με μία πληθώρα μουσικών, οι οποίοι όχι μόνο δεν ήταν τυχαίοι… Ήταν η αφρόκρεμα! Glenn Hughes, Don Dokken, Yngwie Malmsteen, Peter Baltes, Mikkey Dee, Tom Lilly, Gary Ferguson, Carmine Appice, Brian Robertson και Fredrik Akesson είναι μόνο κάποιοι από τους μουσικούς με τους οποίους συνεργάστηκε σε αυτήν την προσωπική πορεία. Κι επειδή αυτός ο Σουηδός έχει τον αμάζευτο ταυτόχρονα με την προσωπική του καριέρα, συμμετείχε σε δουλειές άλλων καλλιτεχνών, είτε συναυλιακά είτε στο στούντιο.

Αν λάβουμε υπόψιν και τα tribute albums στα οποία έχει συμμετάσχει (Phil Lynott, Ace Frehley, Deep Purple, Alice Cooper, Frank Marino) τότε εύκολα μπορούμε να κατανοήσουμε ότι η φλόγα του οπαδού και του σεβασμού προς τους ήρωές του δεν έσβησε ποτέ!

Επίσης, σε αντίθεση με πολλούς συνομήλικους συναδέλφους του οι οποίοι επαναπαύονται στις δάφνες τους και μας προσφέρουν ξαναζεσταμένο φαγητό, ο Νorum παραμένει μέχρι και σήμερα άκρως παραγωγικός, δημιουργικός και απρόβλεπτος! Και το κυριότερο; Μέχρι και σήμερα χωρίς καμία έπαρση παραμένει ταπεινόφρων και χαμογελαστός! Κι ας βίωσε στο πετσί του τη σφαλιάρα της απώλειας εις διπλούν το 2008 και το 2009 χάνοντας τη σύζυγο (Michelle Meldrum) και το κολλητάρι του (Μarcel Jacob).

Ακούστε λοιπόν οποιοδήποτε δισκογράφημά του και δε θα χάσετε καθώς, όπου κι αν έχει βάλει τα χέρια του αυτός ο παιχταράς, κάνει κατάθεση ψυχής! Η εξάχορδη ερωμένη του είναι η προέκταση του εαυτού του κι αυτό φαίνεται και ακούγεται σε κάθε ηχογράφημα και σε κάθε συναυλία. Και, τώρα που το σκέφτομαι ξανά, λίγο υποτιμητικό και λίγο κρίμα δεν είναι αυτός ο κιθαρισταράς να βρίσκεται σε ένα αφιέρωμα δίπλα σε κάποιους οι οποίοι το μοναδικό που ξέρουν να κάνουν είναι ασκήσεις ύφους και ανούσιες ασκήσεις ταχύτητας πάνω στην ταστιέρα; Άλλωστε, η ιστορία δεν γράφεται με ασκήσεις. Δεν γράφεται σε αφιερώματα. Γράφεται με ανεξίτηλο μελάνι και πυρωμένο σίδερο στο χρόνο, στις ψυχές και στις ζωές μας! Κι αυτός το έπραξε και με το παραπάνω!

Κι επειδή σβήνει κεράκια σήμερα, το μοναδικό που μας μένει να κάνουμε είναι να του ευχηθούμε χρόνια πολλά, για να συνεχίσει να το κάνει πράξη και στο μέλλον!

Keep on thrilling us Mr Norum!

concert & backstage shots at Athens & Sweden copyright by Chris Kissadjekian

Read 442 times

Leave a comment