13 ODD RECORDS (to love!)

Wednesday, 07 December 2022 20:44
Published in Αρθρογραφία

"Καλά, τι το ήθελες τώρα αυτό;"

Παλιά τη μουσική την παίρναμε προσωπικά. Κι όταν βλέπαμε να κυκλοφορούν δίσκοι που τους θεωρούσαμε προδοτικούς της εικόνας που είχαμε σχηματίσει για ένα συγκρότημα, ξενερώναμε. Μόνο που κάποιες φορές, όπως εκ των υστέρων αποδείχτηκε, κάναμε λάθος.

Θυμάται ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Ο διαδραστικός κόσμος της μουσικής

Τόσα και τόσα πράγματα στη ζωή είναι αμφίδρομα. Πόσο μάλλον η κάθε μορφής τέχνη, που είναι εξορισμού μια μορφή επι-κοινωνίας, με μακράν σημαντικότερη από όλες τη μουσική. Έτσι είχαν τα πράγματα, έτσι μοιάζουν να έχουν και κάπως έτσι ίσως θα έχουν στο μέλλον. Μόνο που πριν κάμποσα χρόνια, η διαδραστική αυτή παθιασμένη σχέση βιωνόταν πολύ πιο έντονα. Ήταν σαφώς ερωτική και μάλιστα από εκείνες που μπορούσαν να καθορίσουν κάποιες παραμέτρους της προσωπικότητάς σου. Είναι δύσκολο να το εξηγήσω με λόγια και σαφώς ευκολότερο να επιχειρήσω να το περιγράψω όπως το θυμάμαι, για να έχουν κάποια δεδομένα οι ερευνητές του μέλλοντος να αντιληφθούν κάτι που, εκ πρώτης όψεως, πιθανότατα θα μοιάζει ακατανόητο. Τελείως.

Μια απολύτως προσωπική υπόθεση..

… για κάθε φίλο ενός συγκροτήματος κατέληγε να είναι το τι δίσκους ένας μουσικός ή ένα συγκρότημα θα κυκλοφορήσει. Παράλογο; Μη βιαστείτε να απαντήσετε καταφατικά. Τω καιρώ εκείνω επέλεγες τους αγαπημένους σου μουσικούς και, συνειδητά ή ασυνείδητα, τους άνοιγες την πόρτα της καρδιάς σου. Έτσι η μουσική τους έμοιαζε και δική σου, ενώ οι στίχοι τους πίστευες άνετα πως μπορούσαν να είχαν γραφτεί από εσένα, αφού τους είχες νιώσει πρώτος, μόνο που… σε πρόλαβαν αυτοί! Και τώρα ξαναρωτάω; Παράλογο; Εντάξει, τώρα μπορείτε να απαντήσετε «ναι». Συνέβαινε όμως συχνά; Ουυυυυ, θα μπορούσα να πω, μέχρι να με περάσετε για κογιότ. Για μια στιγμή. Μη γελάτε, όσοι δεν το ζήσατε. Έχετε δει να υπάρχει καμία λογική στον έρωτα; Άλλωστε, τι έλεγαν οι παλιοί ότι ερωτευόμαστε; Τον άλλο; Λάθος! Ερωτευόμαστε την εικόνα (του εαυτού μας) που νομίζουμε ότι έχει ο άλλος. Άρα, ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα; Ότι καλώς παρεξηγηθήκαμε (βλέπετε; Τώρα μπήκα κι εγώ μέσα) με κάποιες «προδοτικές» κυκλοφορίες, που έριχναν τη μέχρι τότε ποιότητα ή άλλαζαν το δεδομένο είδος της μουσικής τους. Καλά, το έκαναν χωρίς να μας ρωτήσουν; Αλήθεια;

Στερνή μου γνώση, να σ’ είχα πρώτα

Αυτό έλεγαν οι ακόμα πιο παλιοί από τους παλιούς που ένιωθαν δισκο-προδομένοι και κάτι ήξεραν, διότι, στο πέρασμα του χρόνου, μερικές φορές αποδείχτηκε ότι μόνο κακές δεν ήταν ορισμένες από τις «καταραμένες» κυκλοφορίες. Αυτά που ο έρωτας δε σε άφηνε να δεις ήταν ότι υπήρχε το ενδεχόμενο να έχει στερέψει η έμπνευση (-ναι, τότε γιατί δε σταματούσαν;), ότι πράγματι επιθυμούσαν να εξερευνήσουν άλλα μουσικά είδη (-ε, τότε να άλλαζαν όνομα, πριν το πάρουν αλλιώς) ή ότι είχαν συμβατική υποχρέωση με παντοδύναμη πολυεθνική εταιρεία για μια ακόμα πάση θυσία κυκλοφορία εντός ορισμένου χρόνου (-γιατί δεν πίεζαν να ιδρυθούν από τότε οι ανεξάρτητες δισκογραφικές; ε;)

Τελικά, για ποια ακριβώς άλμπουμ μιλάμε;

Μιλάμε για αυτά που παρέκκλιναν λιγότερο ή περισσότερο αισθητά από τη μέχρι τότε πορεία μιας μπάντας, άσχετα με τη θέση που κατέκτησαν στους καταλόγους επιτυχιών ή με τις πωλήσεις τους. Μερικά από αυτά μπορεί να εκτόξευσαν τη φήμη ενός μουσικού ή μιας μπάντας ή ακόμα και να συνέβαλαν στο να παραμένουν αυτοί ενεργοί ακόμα και μέχρι τις μέρες μας. Όμως, πρόκειται για άλμπουμ που απογοήτευσαν τον σκληρό πυρήνα των πιστών φίλων τους, οι οποίοι, με το έτσι θέλω δικαίωμα που σου δίνει ο έρωτας, δε θα συναινούσαν ποτέ στις συγκεκριμένες κυκλοφορίες. Τα είπαμε αυτά. Μην τα ξαναλέμε. Ορίστε μας! Σηκώθηκαν τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι!

Και, πώς μιλάμε για αυτά τα άλμπουμ;

Το πλάνο είναι απλό. Καταρχάς, επέλεξα δεκατρείς δίσκους, αφήνοντας έξω τον πρωταθλητή του είδους και αγαπημένο Neil Young, λόγω του ότι δεν ήξερα ποιο άλμπουμ του να πρωτοδιαλέξω. Η παρουσίασή τους χωρίζεται σε τρία μέρη: στο «Θυμάμαι ότι…», όπου μεταφέρω το σχετικό προσωπικό γεγονός, στο «Εν θερμώ», όπου καταγράφω την ευρύτερη εντύπωση που προκάλεσε στους φανατικούς φίλους την εποχή που κυκλοφόρησε, τουλάχιστον έτσι όπως εγώ την εισέπραξα, και στο «Εν ψυχρώ», όπου αξιολογείται η κυκλοφορία με όσα μεσολάβησαν ύστερα από τόσα χρόνια. Τι λέτε, λοιπόν; Ξεκινάμε; Τότε είχε διαμαρτυρία και απογοήτευση, αλλά τώρα μάλλον έχει πλάκα.  

Pink Floyd - “The Wall” (1979)

«Θυμάμαι ότι…»
Το ραδιόφωνο έπαιζε συνέχεια το "Another Brick in the Wall, Part 2" και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Παρόλα αυτά, έκανα την καρδιά μου πέτρα και έπεισα την αδελφή μου να αγοράσουμε από μισό την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του το διπλό αυτό άλμπουμ, με την κρυφή ελπίδα ότι τα "Comfortably Numb" θα ήταν περισσότερα από τα… χορευτικά. Να θυμίσω ότι τότε δεν υπήρχε ίντερνετ και πως ό,τι γνωρίζαμε το οφείλαμε κυρίως στις προηχογραφημένες εκπομπές του κρατικού ραδιοφώνου, που κατά κανόνα επαναλαμβάνονταν τουλάχιστον για ένα μήνα και είχαν το προνόμιο να έχουν τις όποιες αποκλειστικότητες. Στην προκειμένη περίπτωση, αν θυμάμαι καλά, αρχικά μόνο αυτά τα δύο τραγούδια είχαν γίνει γνωστά.  
 
«Εν θερμώ»
Οι περισσότεροι που έγιναν πιστοί φίλοι τους από το κορυφαίο “The Dark Side of the Moon” σοκαρίστηκαν. Εκείνοι που ήταν κολλημένοι με τον Syd Barrett ήταν πιθανό ακόμα και να αυτοκτόνησαν. Να χάθηκαν όπως ο στίχος για τον μπαμπά που έχει “flown across the ocean / leaving just a memory”. Για να καταλάβετε τι λέω, τότε πολλοί θεώρησαν ότι το "Another Brick in the Wall, Part 2" ήταν disco. Αμέσως πριν έβαλα τελεία, σεβόμενος την τότε επικρατούσα κατάσταση, ενώ αν την αγνοούσα θα έβαζα θαυμαστικό. «Και κλάμα η κυρία», που έλεγε την εποχή εκείνη ο πατέρας Τριανταφυλλίδης. Ακριβώς έτσι.   

«Εν ψυχρώ»
Ο ρους των πραγμάτων (α, ρε Ηράκλειτε) ανέδειξε μια από τις μεγαλύτερες κωλοτούμπες ever. Μιλάω γενικά και όχι προσωπικά, αν με εννοείτε. Ο Τοίχος αποδείχτηκε «σοφός», κυριαρχικός και ανέδειξε το απόγειο της στιχουργικής ιδιοφυίας του Ρογήρου Νερού. Κι άλλη τελεία. Ελάχιστοι ήταν αυτοί που επέμειναν στην άποψη ότι (και) στιχουργικά Η Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού ήταν ανώτερη. Χμ, μπορείτε να σκεφτείτε κάποιον; Το άλμπουμ ουσιαστικά δεν είχε τίποτα παραπάνω από ένα (αναγκαίο;) μουσικό twist της εποχής και ένα σφιχτοδεμένο στιχουργικό κόνσεπτ σενάριο με ενδιάμεσα κύρια ιντερλούδια, που έγιναν κατανοητά κυρίως μετά την ταινία του Alan Parker και την ερμηνεία του Bob Geldof (“Tik Tok, Tik Tok…”). Εδώ μέσα υπήρχαν εξαιρετικά τραγούδια όπως τα "Vera", "Nobody Home", "Hey You", "Mother" και "One of My Turns". Υπήρχε όμως διάχυτη και η αίσθηση πως κάτι άλλαξε και, ίσως, αυτό ήταν το δύσκολο να αποδεχτεί κανείς.
 
Led Zeppelin - “In Through the Out Door” (1979)

«Θυμάμαι ότι…»
Η Τ. μου το έδωσε στο σχολείο σε κασέτα εισαγωγής από τη Γερμανία. Την άκουσα το ίδιο απόγευμα και γλίτωσα στο τσακ το εγκεφαλικό. Τι να της έλεγα τώρα; Αφού ήταν από τις λίγες κοπέλες στην παρέα μας που άκουγε Steppenwolf, Supertramp και The Beatles και όχι το ολόφρεσκο “Boogie Wonderland”, που είχε τρομερή απήχηση στα κορίτσια… Καλά βρε, πάλι πονηρά σκέφτεστε; Ε, λοιπόν, δε θα σας πω τι της είπα, όταν της επέστρεψα την κασέτα. Πάντως, «προδότης» δεν υπήρξα ποτέ. Τι “All My Love" μας έλεγαν τώρα; Το “Whole Lotta Love” δεν τους θύμιζε κάτι;   
    
«Εν θερμώ»
Η κατακραυγή ξεκίνησε συγκρατημένα, αλλά κατέληξε να είναι μεγάλη. Το άλμπουμ έφτασε στην κορυφή του Billboard 200, ο John Paul Jones καμάρωνε για το επίτευγμά του μαζί με τον Robert Plant, με τους αποσυντονισμένους από το αλκοόλ και την ηρωίνη John Bonham και Jimmy Page να έχουν ηχογραφήσει τα μέρη τους κατά μόνας. Όχι, αυτός δεν άξιζε με τίποτα για επίλογος των Led Zeppelin. "Good Times Bad Times" σημειώσατε… δύο! Ύστερα από μια τόσο φορτισμένα ερωτική σχέση, οι περισσότεροι άρχισαν να τραγουδούν με νόημα το "Babe I'm Gonna Leave You". Τι τραγουδάρα κι αυτή. Κλαψ…  

«Εν ψυχρώ»
Δεν άλλαξε κάτι ιδιαίτερα. Απλά, μάθαμε να συμπαθούμε το “All My Love", κυρίως όταν μάθαμε ποιον αφορούσε, και να ανεχόμαστε τα τραγούδια του υπόλοιπου δίσκου. Βλέπετε, όταν αποδεχτείς πράγματι ότι δεν είναι καλά, τότε ακούγονται κάπως συμπαθητικά.

The Rolling Stones - “Some Girls” (1978)

 

«Θυμάμαι ότι…»
Όταν οδηγούσε το σχολικό μας ο Χρύσανθος, πάντα κάτι καλό μαθαίναμε. Μέχρι που έβαλε μια κασέτα με το "Miss You" και μας αποκάλυψε ποιοι το έλεγαν. Δε μπορούσα να τον πιστέψω. Τότε ήταν που ο ροκαναθρεμμένος Κ. γύρισε και μου είπε: «Είναι το καλύτερο τραγούδι των Stones που έχω ακούσει». Μπαμ. Πήγα να του απαντήσω: «Κουφός είσαι», αλλά δε μπορούσα να βγάλω λέξη…

«Εν θερμώ»
Πολλοί το “Some Girls” εμίσησαν κι ακόμα περισσότεροι οργίστηκαν με το «Ooh ooh ooh ooh ooh» και το disco beat του "Miss You". Έχασαν αυτοί τον ύπνο τους, αν και ο Mick ήταν εκείνος που τραγουδούσε “Well, I've been haunted in my sleep”. Έμοιαζε να είχε έρθει η ώρα για Exile, αλλά όχι on Main St. Αιδώς, Αργείοι!

«Εν ψυχρώ»
Τα χρόνια πέρασαν και το άλμπουμ εκτιμήθηκε από όλο και περισσότερους. Ο κόσμος συμβιβάστηκε με το «νέο» ήχο των Stones και, ιδίως μετά το δρόμο χωρίς επιστροφή που έμοιαζε να οριστικοποιείται με το “Undercover”,  γύρισε και είδε με άλλο μάτι το “Some Girls”, ανακαλύπτοντας το "Beast of Burden" και το "Respectable".

Genesis - “…And Then There Were Three…” (1978)

«Θυμάμαι ότι…»
Το πρωτοάκουσα σε μια κάθετη στην Περικλέους οδό στο σπίτι του Γ. και η πρώτη μου εντύπωση ήταν συγκεχυμένη. Όταν το άκουσα και πάλι, μια πίκρα ήρθε να με επισκεφτεί απρόσκλητα. Λίγες μέρες πριν είχα αγοράσει το “Nursery Cryme” και η διαφορά ήταν αληθινά σοκαριστική. Δύσκολες εποχές για να βρεις αφίσες συγκροτημάτων κι έτσι βολεύτηκα με τη μοναδική διαθέσιμη, που όμως είχε μόνο τους τρεις. Μέσα μου σκεφτόμουν τη θεία Άγκαθα και το “And Then There Were None” που είχα στη βιβλιοθήκη ως «Δέκα Μικροί Νέγροι», αλλά έδωσα τόπο στην οργή.

«Εν θερμώ»
Χωρίς Steve Hackett και ιδίως Peter Gabriel δεν υπάρχουν Genesis, βροντοφώναζαν οι πολλοί φίλοι τους. Και δεν είχαν άδικο. Βέβαια, μαζεύτηκαν αρκετά, όταν είδαν τι κυκλοφορούσε ο Peter στην προσωπική του καριέρα, αλλά.. δεν το έκαναν και θέμα. Η τρομερή αυτή μπάντα με το “…And Then There Were Three…” δήλωνε έμμεσα ότι είχε εξαντλήσει την έμπνευση του ένδοξου παρελθόντος και ξεκινούσε για νέες περιπλανήσεις. Οι παλιοί όμως απλά δεν ήταν διατεθειμένοι να γίνουν συνοδοιπόροι τους σε τέτοια ταξίδια.

«Εν ψυχρώ»
Το “…And Then There Were Three…” ήταν το σταυροδρόμι των Genesis, που άφησε ανεπιστρεπτί πίσω την πρώτη φάση με επίλογο το “Wind & Wuthering” και σήμανε τη δεύτερη με το “Duke”. Στην πορεία απενοχοποιήθηκε αρκετά, λόγω του ύφους των άλμπουμ που ακολούθησαν, αλλά ποτέ δε βρήκε μια θέση στην καρδιά των φίλων τους, παρά μόνο μια θέση στη δισκοθήκη λίγων από αυτούς. Το μόνο τραγούδι που διασώθηκε ήταν το “Snowbound”, που θύμιζε, απειροελάχιστα όμως το ομολογώ, ότι ο Phil Collins είχε τη δυνατότητα να ερμηνεύσει κι άλλα τραγούδια σαν το “More Fool Me”.
 

Supertramp - “...Famous Last Words...” (1982)

«Θυμάμαι ότι…»
Όντως έβρεχε όταν άκουσα για πρώτη φορά το "It's Raining Again", βλέποντας από ψηλά τη Ροτόντα. Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι είναι ένα συμπαθητικό τραγουδάκι, αλλά πολύ pop για την προϊστορία τους, που δεν είχε τίποτα από την ποιοτική μεταστροφή του “Breakfast in America”. Σε λίγο καιρό άκουσα και τα υπόλοιπα τραγούδια και απογοητεύτηκα περισσότερο.
 
«Εν θερμώ»
Κανείς δε μπόρεσε να το αποδεχτεί. Κατά βάθος, ούτε και η ίδια η μπάντα, που ένωσε τελευταία στιγμή δυνάμεις για να το κυκλοφορήσει. Μόνο που αυτό δεν έφτασε για να πείσει ούτε το κοινό, ούτε τους κριτικούς. Μα πώς να το χώνευες, μετά από τα “Crime of the Century”, “Crisis? What Crisis?”, “Even in the Quietest Moments...” και “Breakfast in America”, για να μην αναφερθώ και στα επίσης λατρεμένα δύο πρώτα… Κόμπος στο λαιμό.

«Εν ψυχρώ»
Τις ημέρες εκείνες δε μπορούσες να κάνεις την πιο απλή σκέψη: ότι δεν είναι δυνατό να υπάρχει ένα εντελώς κακό άλμπουμ των Supertramp. Μετά, οι πιο ανοιχτόμυαλοι διαπίστωσαν ότι κάποια τραγούδια του είχαν ύπουλα τρυπώσει στο σάουντρακ των αναμνήσεών τους από τη συγκεκριμένη χρονιά. Όπως τα "Don't Leave Me Now" και "My Kind of Lady". Ο δίσκος δεν προοριζόταν για επίλογος, αλλά έγινε, τουλάχιστον για την αρχική σύνθεση του συγκροτήματος, αφού αμέσως μετά ο Roger Hodgson αποχώρησε. Κι όλα αυτά δε σε κάνουν να αλλάζεις ουσιαστικά την αρχική σου γνώμη, αλλά να νιώθεις όλο και περισσότερη τη γλυκύτητα που αναδύει ο δίσκος.

Steve Miller Band - “Abracadabra” (1982)

«Θυμάμαι ότι…»
Άκουσα το φερώνυμο τραγούδι για πρώτη φορά φτιάχνοντας ένα τοστ στη σκοτεινή κουζίνα του χαρούμενου σπιτιού που νοίκιαζα. Ύστερα παρήγγειλα να μου το γράψουν στο δισκάδικο «Νόρα» στην Εθνικής Αμύνης (έχει κλείσει, γι’ αυτό το λέω ονομαστικά), σε μια ενενηντάρα κασέτα που ξεκινούσε με το “Stuffed Aubergine”. Τι να ακούσεις μετά από αυτό και να σου αρέσει; Λέτε γι’ αυτό να μη με τρέλανε ποτέ; Όταν βρήκα μια άκρη να ακούσω τα υπόλοιπα γνωστότερα (καλύτερα δε λέω) τραγούδια του "Cool Magic", "Keeps Me Wondering Why" και "Give It Up", ένιωσα χαρούμενος που δεν είχα αγοράσει το δίσκο. «Το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξα ουδείς», ενώ και τα δύο απολύτως ουδείς, θα προσέθετα εγώ.

«Εν θερμώ»
Όσο κι αν μας είχε δείξει το δρόμο ο συμπαθέστατος Steve με το “The Joker” και ιδίως το πολύ όμορφο “Fly Like an Eagle”, δε μπορούσες να διαγράψεις τα τέλεια τρία πρώτα άλμπουμ και περισσότερο το “Sailor”. Είχε πλέον ξεπεράσει κάθε ανεκτό όριο, προφανώς για να γίνει ευρύτερα γνωστός, όπως και τελικά έγινε και με το παραπάνω. Οι φίλοι όμως από τα παλιά είχαν ανοίξει τα μαύρα κατάστιχα και σημείωναν ασέβεια στα “Song for Our Ancestors”, “Dear Mary” κλπ κλπ.

«Εν ψυχρώ»
Όχι, ούτε τώρα δεν είναι δυνατό να σου αρέσει το άλμπουμ. Τουλάχιστον δε γίνεται αν σου άρεσαν τα πρώτα. Από το ψυχεδελικό The Beatles “Dear Mary / Thank you for the day / We shared together” περάσαμε στο “I feel the magic in your caress / I feel magic when I touch your dress”. Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, Steve, Καταλαβαίνεις, νομίζω. No hard feelings…

Deep Purple - “Stormbringer” (1974)

«Θυμάμαι ότι…»
Μια φορά κι έναν καιρό, μερικά χρόνια μετά την κυκλοφορία του δίσκου, ήταν μια ορχήστρα που έπαιζε διασκευές δίπλα στο κύμα, την ώρα που εμείς αγωνιούσαμε για να χορέψουμε με την κοπέλα που θέλαμε τον επόμενο χορό. Ανάμεσα στα τραγούδια ήταν το “Jumpin’ Jack Flash”, το “Sunshine of Your Love”, το “Fire” (τότε ήμουν πάρα πολύ νέος για να ξέρω ότι ήταν δικό σου Jimi, sorry) και το “Smoke on the Water”. Υπήρχε ένα ακόμα άγνωστο τραγούδι που μου άρεσε πολύ και ακόμα περισσότερο όταν έμαθα ότι ήταν κι αυτό των Deep Purple. Λεγόταν “Soldier of Fortune”. Καλά, σε ποιο άλμπουμ υπήρχε και δεν το είχα πετύχει κάπου;

«Εν θερμώ»
Όπως καταλάβατε, εδώ κινήθηκα αντίθετα στο ρεύμα της γενικότερης κατάκρισης. Η πλειοψηφία δε μπόρεσε να συμβιβαστεί με το ότι τα τραγούδια του “Stormbringer” έρχονταν δύο χρόνια μετά το θρυλικό “Machine Head” και εννέα μήνες μετά το “Burn”. Για να μην πω και για τα παλιότερα. Ακόμα και ο Ritchie Blackmore δυσανασχέτησε και μάζεψε τα μπογαλάκια του, σε αντίθεση με τον Glenn Hughes που δήλωσε ενθουσιασμένος από τις funky προσθήκες στον ήχο τους. Ζημιά μεγάλη για όσους είχαν δει τους καπνούς της φωτιάς να βγαίνουν «μέσα» από τη λίμνη της Γενεύης.  
 
«Εν ψυχρώ»
Δηλαδή εμένα που με τρελαίνουν ακόμα και τα “Shades of Deep Purple” και “The Book of Taliesyn”, έπρεπε να έχω συγκεντρώσει όλα τα αντίτυπα του “Stormbringer” και να τα έχω κάψει στην πυρά; Αφού μου αρέσουν (σχεδόν) όλα τα τραγούδια του! Δε μιλάω μόνο για το συναφές προς το παρελθόν "Lady Double Dealer", αλλά και για το "Holy Man". Πάμε όλοι μαζί: “Called to Madonna / To give me a line…”

Rainbow - “Down to Earth” (1979)

«Θυμάμαι ότι…»
Εκδρομή με το σχολείο στην Κύπρο. Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου περιμένουμε μαζί με τον Κ. (ναι, αυτόν που γούσταρε το "Miss You") να περάσουν η Ι. και η Σ. να μας πάρουν για να βγούμε. Έχω στο κασετόφωνο μια κασέτα που έχω γράψει από δίσκους φίλων και την ώρα που μπαίνουν τα κορίτσια ακούγεται το "Since You Been Gone". Η Ι. λέει «Τι ωραίο τραγούδι είναι αυτό;» κι εγώ αμέσως της απαντώ «Κάτσε λίγο, αμέσως μετά έχει το “5705” των City Boy που είναι καλύτερο». Ναι, παρά τις επίμονες ερωτήσεις της, δεν της είπα το συγκρότημα. Έτσι για να μάθει…

«Εν θερμώ»
Ομολογουμένως, η όλη κατάσταση ήταν εντελώς “Difficult to Cure”. Τι είχαν κάνει οι τύποι; Μετά τον κολοσσό “Long Live Rock 'n' Roll”, αλλά και τα δύο προηγούμενα, ό,τι και να κυκλοφορούσαν θα φαινόταν μικρό. “Kill the King” αφού! Αλλά, ποιος Graham Bonnet, βρε παιδιά; Dio και ξερό ψωμί! Όταν κατάλαβε ο Cozy Powell τι έκανε, την εποίησε με ελαφρά πηδηματάκια. Άργησες φίλε. Όλοι δεν πίστευαν στ’ αυτιά τους ότι ο Ριχάρδος εξακολουθούσε να παίζει στη μπάντα αυτή, κι ας ήταν ο ιδρυτής της. Και η πίκρα ολοκληρωνόταν με την εμπορική επιτυχία του άλμπουμ. Από το “Gates of Babylon” πήγαμε στο “Rivers of Babylon”…

«Εν ψυχρώ»
Πολλά μπορεί να είμαι, αλλά ψεύτης πολύ σπάνια. Ναι (κοκκινίζω τώρα) τα έχω όλα τα άλμπουμ τους. Ναι, ακόμα και αυτά τα προδοτικά. Είναι ελαφρυντικό, αν πω ότι δεν τα αγόρασα, αλλά τα απέκτησα πριν μερικά χρόνια για ένα αφιέρωμα στη δισκογραφία τους; Και τώρα που δε μας ακούει κανείς: έγραψα ελάχιστα γι’ αυτά και σελίδες για τα άλλα.

Dire Straits - “Brothers in Arms” (1985)

«Θυμάμαι ότι…»
Ακούγοντας για πρώτη φορά το "Sultans of Swing" να βγαίνει από το ηχείο του Grundig 2320 σταμάτησα από αμηχανία. Τι ήταν αυτό; Ακούγοντας όμως για πρώτη φορά το "Money for Nothing" για κάμποση ώρα δεν έπαψα να αναρωτιέμαι ποιοι είναι αυτοί που μιμούνται τόσο αισχρά τους Dire Straits…    

«Εν θερμώ»
Μπορεί από το "Sultans of Swing" να είχαμε φτάσει στο υπέροχο "Where Do You Think You're Going?" και να είχαμε προετοιμαστεί για μια μικρή αλλαγή με το "Private Investigations", αλλά όχι και τέτοια αλλαγή. Το "Money for Nothing" δεν το άντεχες με τίποτα, ιδιαίτερα με στίχους σαν το “get chicks for free”, κι ας πήρε το Grammy βραβείο Best Rock Performance. Δακρύσατε; Εγώ να δείτε… Ο κόσμος δε μπορούσε τότε να γνωρίζει την εξαιρετική επερχόμενη προσωπική καριέρα του Mark Knopfler, για να έρθει στα ίσα του. Το ότι το άλμπουμ πούλησε τριάντα εκατομμύρια αντίτυπα και κατέκτησε για πολλές εβδομάδες τις ψηλότερες θέσεις των τσαρτ, απλά έκανε τα πράγματα χειρότερα στην καρδιά των πιστών οπαδών του παρελθόντος.
 
«Εν ψυχρώ»
Ο πανδαμάτωρ χρόνος (με την καθαρεύουσα η οργή κρύβεται ευκολότερα), σε βοηθούσε να δεις ότι το "So Far Away" δεν ήταν και τόσο κακό τραγούδι, όπως ίσως και το "Your Latest Trick". Μέχρις εκεί. Εκτός κι αν ήσουν Έλληνας που άκουγε «Πωλείται και το δίνω όσο κι όσο / Φθάνει Θεέ μου από ’κείνη να γλιτώσω» και ήθελες να λες ότι ακούς και κάποια «ξένα», οπότε έβλεπες για τραγουδάρες και όλα τα υπόλοιπα. Sorry Mark, ελπίζω να θυμάσαι ότι έχω έμπρακτα αποδείξει το πόσο εκτιμώ την (άλλη) δουλειά σου.  

Queen - “The Game” (1980)

«Θυμάμαι ότι…»
Το πιο αγαπημένο (προσέξτε, δεν είπα καλύτερο) άλμπουμ των Queen μου το έκαναν δώρο σε κασέτα, αφού είχα ακούσει το τρομερό “A Night at the Opera”. Ήταν -και είναι, βέβαια- το “Sheer Heart Attack”, ενώ το πιο αγαπημένο τραγούδι τους για μένα ήταν επίσης το φερώνυμο (τρέμετε Sex Pistols) που δεν υπήρχε στο “The Game”, αλλά στο “News of the World”. Άκουσα το "Another One Bites the Dust" ένα μεσημέρι που έτρωγα σε γνωστό ταχυφαγείο και κόλλησα με τη μπασογραμμή και αμέσως μετά το "Crazy Little Thing Called Love" και χάρηκα με το φρέσκο αέρα Elvis που απέπνεε.  

«Εν θερμώ»
Οι περισσότεροι φανατικοί φίλοι τους δεν αποδείχτηκε ότι ήταν και τόσο έτοιμοι για synths. Ήθελαν κάτι ανάλογο του μεγαλείου του “A Night at the Opera”, μη μπορώντας να αποδεχτούν ότι αυτό ανήκε στις ένδοξες σελίδες του παρελθόντος, που δεν ήταν δυνατό να επαναληφθούν. Κι έτσι πολλοί ακραιφνείς ροκάδες φάνηκαν να τους απαρνούνται χωρίς δεύτερες σκέψεις.
 
«Εν ψυχρώ»
Μόνο που οι Queen δεν ένιωσαν μοναξιά, αφού ήρθαν πολλαπλάσιοι φίλοι εκείνων που τους εγκατέλειψαν. Το άλμπουμ αποδείχτηκε καλό ή τουλάχιστον καλύτερο από κάποια επόμενα, με τραγούδια που νιώθεις όμορφα να τα ακούς όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Camel - “Breathless” (1978)

«Θυμάμαι ότι…»
Λίγους μήνες πριν ο Ν. μου φέρει το νέο στην κατασκήνωση, είχα αγοράσει τον τρίτο μου δίσκο, το “The Snow Goose”, και ήδη τον είχα λιώσει στα απανωτά ακούσματα. Είχε βρει το “Breathless” και μου είχε πει ότι είχε πιο ωραία τραγούδια από τα προηγούμενα. Καλά, αυτό είναι φύσει αδύνατον, σκέφτηκα, αλλά δεν του το είπα, για να μην τον στενοχωρήσω. Βλέπετε, ήταν καλό παιδί και άκουγε Caravan και Genesis.

«Εν θερμώ»
Δεν ήταν καθόλου λίγοι εκείνοι που έκλαψαν, βλέποντας το progressive rock να δίνει έδαφος σε «παραδοσιακές» pop φόρμες. Οι Camel έχοντας μέχρι τότε κυκλοφορήσει αριστουργηματικούς δίσκους που κάλυπταν διάφορα είδη μουσικής, έμοιαζαν να αγωνιούν για το μέλλον τους και αποφάσιζαν να διεκδικήσουν το ραδιοφωνικό χρόνο, που θα τους εξασφάλιζε τη μακροβιότητα. Πολλοί δεν ήταν έτοιμοι να δεχτούν τέτοιο συμβιβασμό και γι’ αυτό τους κατέκριναν.

«Εν ψυχρώ»
Μέσα στους πολλούς βάλτε με κι εμένα. Για λίγο όμως καιρό. Τι να κάνω; Ήμουν μικρός και δεν ήξερα. Όμως, “I’ve always known love…” και γύρισα να ξανακούσω το δίσκο μετανιωμένος. Ήταν ο τελευταίος με τον Peter Bardens και είχε ένα μεγαλείο που άργησα να ανακαλύψω. “Every time we meet, (she) it takes my breath away”, που λέει κι ο στίχος. Μέχρι και το "Down on the Farm" που κυριολεκτικά χλεύαζα στην αρχή, το ακούω συχνά ακόμα και σήμερα. Τι να πω για το “Summer Lightning”, στο οποίο ο Andy Latimer παίζει ένα από τα καλύτερα (και συγκεκριμένα το δεύτερο - ξέρετε όλοι ποιο είναι το πρώτο) σόλο, μοιάζοντας να έχει τόσα δάχτυλα όσο ο Morgan Freeman στο «Θεός για μια Εβδομάδα» και ο Richard Sinclair διδάσκει το γιατί το μπάσο είναι το καλύτερο μουσικό όργανο. Τι να πω για το φερώνυμο τραγούδι, αλλά και το "Echoes" (εντάξει, και των Pink Floyd καλό είναι - αστειεύομαι) που αποδείκνυε σε όλους τους δύσπιστους ότι οι Camel -ό,τι κι αν έκαναν- δεν ήταν δυνατό να μην είναι μια καθαρόαιμη jazz rock μπάντα.   


Jean Michele Jarre - “Zoolook” (1984)

«Θυμάμαι ότι…»
Μετά από μια ταινία που είδα στο Σινέ Άστυ, ανέβηκα στη στοά και αγόρασα από το Dacapo το αριστουργηματικό “Oxygène”. Ένα άλμπουμ που ο Ιωάννης Μιχαήλ δεν ξαναπροσέγγισε ποτέ, παρά τις αναμφισβήτητες ικανότητές του. Το “Zoolook” το αγόρασα χωρίς πολλή σκέψη. Τιμής ένεκεν.

«Εν θερμώ»
Καλή η ιδέα να χτίσεις τη μουσική σου πάνω σε στίχους τραγουδισμένους σε εικοσιπέντε γλώσσες, αλλά όχι επαρκής για να συντηρήσεις την αίγλη του παρελθόντος, που ήθελε κάποιους μάλλον αδαείς (όχι λίγους, περιέργως) να τον συγκρίνουν με τον Βαγγέλη. Αν το single “Zoolook” άφησε αμήχανους τους φανατικούς του φίλους, το "Zoolookologie" τους τελείωσε.

«Εν ψυχρώ»
Τι εν ψυχρώ και τι εν θερμώ. Μία από τα ίδια. Η πρώτη εντύπωση αποδείχτηκε ορθή. Μπορεί ο Jarre να εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την τεχνολογία, αλλά του έλλειπε κάτι που κινούσε μαγικά τα δάχτυλα του Βαγγέλη: το συναίσθημα.


Mike Oldfield - “Crises” (1983)

«Θυμάμαι ότι…»
Η Ε. είχε την άποψη ότι «ο,τιδήποτε δεν είναι funk, είναι για πέταμα…». Γιατί όμως απολάμβανε το “Moonlight Shadow” στην Convoy; Ούτε οι αναφορές στους Jon Anderson (Yes) και Roger Chapman (Family) μπόρεσαν να σώσουν την παρτίδα. Κι εσύ τέκνον Mike; Έρεβος…

«Εν θερμώ»
Ο πρώτος συμβιβασμός ήταν το ότι  έχοντας ακούσει το “Tubular Bells” (ε, ρε εξορκισμός που σας χρειάζεται…), το “Ommadawn” και το “QE2”, δε βγήκαμε στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούμε. Εντάξει, η Maggie Reilly είχε μια πεντακάθαρη φωνή, που όμως απλά προσέγγιζε την τελειότητα της φωνής εκείνης που το ονοματεπώνυμό της άρχιζε από Karen και τελείωνε σε Carpenter. Τα "Moonlight Shadow", “Foreign Affair” και “Shadow on the Wall” δεν ήταν και άσχημα, αλλά όχι κι απ’ το Μιχάλη μας… Έλεος…

«Εν ψυχρώ»
Εδώ και αν έχουμε σχήμα οξύμωρο. Ο Μιχάλης γνώρισε εμπορική επιτυχία, αλλά επανήλθε με μια σειρά δίσκων που ναι μεν δεν ήταν progressive friendly, αλλά δεν ήταν και τόσο… “Crises”. Πώς τη λέμε; Η κρίση της μέσης ηλικίας; Μπα, πάλι δεν κολλάει… Τριάντα χρονών ήταν. Τελικά, αν παίζαμε το “what if”, θα έβαζα ως σενάριο να έχει κάνει την παραγωγή ο William Friedkin. Creepy, isn’t it?

Read 132 times

Leave a comment