Τίτλοι τέλους (;) για τους Manowar

Friday, 27 May 2016 11:22
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

Η είδηση «έσκασε σαν βόμβα», πριν λίγες ώρες. Μετά από 36 χρόνια, ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα που «είδε» η μουσική μας, ανακοίνωνε πως:

Γράφει ο Δημήτρης Τσέλλος

«Η περιοδεία “Gods and Kings” ήταν μία ρηξικέλευθη στιγμή στην καριέρα μας. Τα σκηνικά, ο ήχος, τα video κι εσείς, οι fans ήσαστε καταπληκτικοί.
Ύστερα απ’ αυτή τη φανταστική περιοδεία ήταν ξεκάθαρο πως την επόμενη φορά θα έπρεπε να κάνουμε κάτι μεγαλύτερο και πέρα απ’ όλα όσα έχουμε κάνει στο παρελθόν. Κάτι που θα εκπληρώσει όλα τα όνειρα του κάθε Manowarrior. Τότε θα είναι και η ιδανική στιγμή για να πούμε ευχαριστώ και αντίο.
Η τελική μάχη θα ξεκινήσει στη Γερμανία και θα ταξιδέψουμε σ’ όλο τον κόσμο για να σας αποχαιρετήσουμε.
If you know Metal, you know Manowar
If you know Manowar, you know Metal!
Όσοι μας παρακολουθήσουν σ’ αυτή την περιοδεία θα έχουν μια παντοτινή ανάμνηση καθώς θα έχουν δει τη μπάντα που αφιέρωσε αίμα, καρδιά, ψυχή και κάθε στιγμή της καριέρας της στο αληθινό heavy metal.
Καλούμε όλους τους Manowarriors να προετοιμαστούν τώρα και να έρθουν μαζί μας για την τελική μάχη.
MANOWAR»

Το ξέραμε, αλλά δε θέλαμε να το παραδεχτούμε, κάποιες φορές τουλάχιστον. Οι Manowar των τελευταίων (αλήθεια πόσων;) ετών, δεν είχαν καμμία σχέση με το συγκρότημα που μας έδωσε στο παρελθόν ανυπέρβλητα επικά αριστουργήματα... Έφτασαν μάλιστα σε σημείο να διασκευάσουν τον εαυτό τους, και μάλιστα δύο φορές. Η πρώτη, στο “Battle Hymns MMXI”, αξιοπρεπέστατη. Τη δεύτερη, στο “Kings of Metal MMXIV”, καλύτερα να μη τη σχολιάσουμε... Είχαμε όμως μια ελπίδα μέσα μας, πως η έμπνευση θα επισκεφτεί ξανά τους μουσικούς μας ήρωες, και θα κυκλοφορήσουν ένα δίσκο αντάξιο του ονόματός τους. Και αυτή την ελπίδα, διατηρούσε ζωντανή η απόδοση της μπάντας στη σκηνή τα τελευταία 10-15 χρόνια, όπου φαινόταν να ζει μια δεύτερη νιότη. Επ’αφορμή λοιπόν αυτής της είδησης, και της γιγαντιαίας περιοδείας που θα ακολουθήσει, θα αποτυπώσω στο χαρτί λίγες σκέψεις...
Τους ακολουθώ πιστά απ’όταν θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει metal. Οι πρώτοι τους δίσκοι, με «σημάδεψαν». Ακόμη θυμάμαι την υπέρδιπλη αφίσα “Triumph of Steel” στο τοίχο του δωματίου μου. Τις ώρες που αφιέρωνα, για να «ρουφήξω» και τη τελευταία λεπτομέρεια των τραγουδιών τους. Οι Manowar ήταν κοινή συνισταμένη για όλους τους μεταλλάδες γύρω μου, φίλους και γνωστούς. Και οι ελάχιστοι, που περισσότερο ως «δήθεν και προοδευτικοί» τους έκριναν αρνητικά, έβγαιναν στο περιθώριο αυτόματα και αντιμετώπιζαν τη χλεύη και το ...φατούρο απ’όλους μας, για να αναπολήσουμε και λίγο τα σχολικά μας χρόνια.

Στο «Καθαρτήριο» του κάθε μουσικού, στη σκηνή, έχω δει τους Manowar δύο φορές από τις πέντε συνολικά που βρέθηκαν στα μέρη μας. Η πρώτη, ήταν το 1999, στο Rockwave της χρονιάς εκείνης, και η δεύτερη το 2007, στο March Metal Day. Για τις δύο προηγούμενες, το 1992 και το 1994, δε μπορώ να μιλήσω καθώς ήμουν πιτσιρικάς, ενώ το 2011 δε μπόρεσα να βρεθώ στη Θεσσαλονίκη για να τους παρακολουθήσω λόγω ανωτέρας βίας. Σε αυτές που ήμουν παρών εισέπραξα ανάμεικτα συναισθήματα. Στη πρώτη, ενώ είχε προηγηθεί ένας δίσκος που έδειχνε πως το γκρούπ ανακάμπτει (“Hell on Stage”), απογοητεύτηκα. Και δεν ήμουν ο μόνος. Απογοητεύτηκα δε, ακόμη περισσότερο, γιατί ως φανατικός και με «το αίμα να βράζει», ήμουν παρών και στο soundcheck, μες στο λιοπύρι. Ένα soundcheck που μας προδιέθετε για μεγάλα πράγματα, τα οποία δεν ήρθαν ποτέ... Στη δεύτερη, έπαθα, όπως και όλοι οι παρευρισκόμενοι, πραγματικό σοκ. Εκείνοι ήταν οι Manowar που θέλαμε να ακούμε. Που θέλαμε να βλέπουμε. Εκείνη τη στιγμή, ήταν το ένα και μοναδικό metal συγκρότημα. Οι απόλυτοι βασιλιάδες του επικού ήχου, και ας είχε προηγηθεί ένα απλώς καλούτσικο άλμπουμ (“Gods of War”). Κρατούσα μικρό καλάθι, και στο τέλος δεν είχα που να βάλω τα κεράσια! Βλέπετε την αντίθεση;

Ξέροντας λοιπόν πως οι Manowar είναι ικανοί για το καλύτερο, μα και για το χειρότερο, έκατσα και «ζύγιασα» τα υπέρ και τα κατά. Ποια είναι αυτά; Έχουμε μια μπάντα που από τη μία δισκογραφικά είναι χαμηλά, αλλά από την άλλη στη σκηνή μπορεί να ανατινάξει τα πάντα στον αέρα. Φτάνει αυτό, για να συνεχίζει κάποιος; Φτάνει να τον διατηρούν στην επιφάνεια οι ένδοξες μέρες του παρελθόντος; Ή θα πρέπει να αποσύρεται, προσπαθώντας να κρατήσει στη μνήμη των οπαδών του μόνο τις καλές στιγμές;

Δε θα σας κρύψω, πως ήθελα οι Manowar να έχουν αποσυρθεί μετά το “Battle Hymns MMXI”. Κυκλοφορώντας την επετειακή επανεκτέλεση του θρυλικού ντεμπούτου τους, εορτάζοντας τα 30 τους χρόνια, έπρεπε να κάνουν ΤΟΤΕ εκείνη τη τεράστια περιοδεία που ετοιμάζουν τώρα και να μας αποχαιρετούσαν ως πραγματικοί Κοσμοκράτορες, με ψηλά τα λάβαρα. Τώρα που διαβάζω πως το τέλος είναι κοντά, έχω την ίδια απαίτηση. Θέλω να τους δω και να τους ακούσω για τελευταία φορά ζωντανά, σε μια «ήμουν ΚΑΙ ΕΓΩ εκεί» συναυλία. Σε μια εμφάνιση, που θα την αναφέρουμε σε μελλοντικές συζητήσεις ως «μια από τις νύκτες εκείνες». Και με τη τελευταία υπόκλισή τους στο κοινό, να νιώθω περήφανος και συγκινημένος ταυτόχρονα.

Ξέρω πως είναι άξιοι να το καταφέρουν. Το κενό που θα αφήσουν στην αγαπημένη μας μουσική θα είναι μεγάλο, αλλά θα το καλύπτουν οι θρυλικοί τους δίσκοι εκείνης της «χρυσής περιόδου» 1982-1992. Κάθε φορά που θα ακούγεται ένα “Battle Hymn”, ένα “Blood of my Enemies” ή ένα “Hail and Kill”, θα καταλαβαίνει και ο πιο αδαής, τί σήμαινε Manowar. «Σήμαινε», έγραψα; Λάθος. ΣΗΜΑΙΝΕΙ. Κάποια πράγματα, ή σωστότερα κάποιες αξίες, αναφέρονται μόνο σε Ενεστώτα χρόνο. Και οι Manowar ήταν, είναι και θα παραμείνουν ακριβώς αυτό: ΑΞΙΑ.

ΥΓ 1: Κάτι μου λέει πως δε θα χάσουμε τα ίχνη τους. Όλο και κάποια guest εμφάνιση θα κάνει ο καθένας τους ξεχωριστά, σε κάποιο δίσκο, σε κάποιο festival...
ΥΓ 2: Φυσικά, όλα τα παραπάνω θα έχουν βάση και υπόσταση, αν δε δούμε καραγκιοζιλίκια του στυλ «Φέτος αποσύρομαι, του χρόνου επανασυνδέομαι». Σας ήρθε συγκεκριμένη μπάντα στο μυαλό; Μη την αναφέρετε, ας μη γίνουμε κακοί.

Φωτογραφία "March Metal Day" Festival: Χρήστος Κισατζεκιάν / www.livephotographs.com 

Read 582 times

Leave a comment