Monuments on Facebook

ΠΑΤΙ και ΡΟΜΠΕΡΤ

Thursday, 28 July 2016 14:14
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

Η νύχτα του Σαββάτου της 22 Ιουνίου 2013 ήταν μαγική.
Η λεπτή φιγούρα της Patti Smith κοντοστάθηκε μπροστά στη σκηνή του σκοτεινού ρωμαϊκού θεάτρου ατενίζοντας τον φωτισμένο βράχο της Ακρόπολης που έλαμπε κι από την πρώτη πανσέληνο του καλοκαιριού.

Λίγα λεπτά μετά ψιθύρισε :
«Είναι απίστευτο να βρισκόμαστε αυτή τη φωτεινή νύχτα εδώ, σε αυτό τον χώρο με την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Υπάρχει τόση ενέργεια και υπέροχη ιστορία σε αυτό το μέρος, όπου τραγούδησαν η Μαρία Κάλλας και ο Pavarotti. Είμαι τόσο ευτυχισμένη».

Αργότερα στο τραγούδι “Land” από το “Horses” (το παρθενικό της άλμπουμ και ένα από τα πιο σημαντικά στην ροκ ιστορία), πρόσθεσε με στίχους που μιλούσαν για αρχαία γλυπτά, ναούς, και θεότητες.
Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία εκείνο το βράδυ στα λεγόμενά της, αλλά όταν διάβασα πριν λίγους μήνες το «Πάτι και Ρόμπερτ» (εκδόσεις Κέδρος, “Just Kids” ο πρωτότυπος τίτλος) στην έξοχη μετάφραση του Αλέξη Καλοφωλιά, συνειδητοποίησα το εύρος της καλλιέργειας της…
Δεν έγινε τυχαία ποιήτρια ή μια αντισυμβατική μουσικός.

Θα στενοχωρήσω τους απανταχού πιουρίστες αλλά η κ.Smith μέχρι να ανέβει στο λεωφορείο της φυγής (στα είκοσί της) για τη Νέα Υόρκη, έζησε «σ’ένα περιβάλλον θρησκευτικής ανεκτικότητας, συμπόνιας για τους άλλους και πίστης στις πολιτικές ελευθερίες».
Με γονείς σκληρά εργαζόμενους τη νύχτα, για να φροντίσουν τα τέσσερα παιδιά τους στο αγροτικό νότιο New Jersey, η καλλιτεχνική έκφραση ήταν πολυτέλεια.

Ο πατέρας, της διάβαζε Πλάτωνα, και η σερβιτόρα μάνα την μύησε στον κόσμο των βιβλίων, «λαχταρούσα να διαβάσω όλα τα βιβλία του κόσμου...η αγάπη μου για την προσευχή βρήκε σιγά σιγά αντίπαλο στην αγάπη μου για το βιβλίο».Την πρώτη στενή επαφή με την τέχνη η Patti την είχε όταν όλη η οικογένεια μπήκε σ΄ένα λεωφορείο και πήγε στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Φιλαδέλφεια.
Ταυτίστηκε με τον Μοντιλιάνι, τον Σάρτζεντ, τον Ίκινς και έμεινε άφωνη με τον Πικάσο.
«Με είχε συγκλονίσει η αποκάλυψη ότι οι άνθρωποι δημιουργούν τέχνη και ότι αν είσαι καλλιτέχνης βλέπεις πράγματα που δεν βλέπουν οι άλλοι...δεν είχα ένδειξη ότι διέθετα προσόντα να γίνω καλλιτέχνης...προσευχόμουν να συμβεί κάτι τέτοιο στ’ αλήθεια».
Η εφηβική σωτηρία της, εκτός από τα βιβλία και την ζωγραφική ήταν το rock’n’roll.

Το 1961 στα 15 της χόρευε με τραγούδια του James Brown, των Shirelles, και το ‘The Twist’ των Hank Ballard & the Midnighters.
Στα χρόνια που ακολούθησαν πέρασε ατέλειωτα βράδια με την φίλη της Janet στο αιώνιο ερώτημα Beatles ή Rolling Stones ; Έκατσε στην ουρά για ν΄αγοράσει το “Blonde on Blonde”, ξάπλωνε στο γρασίδι ακούγοντας το ‘Light my fire’, αγάπησε την Lotte Lenya, την Piaf, την Baez.

«Το “Strawberry Fields Forever” ήταν το μικρό προσωπικό τελετουργικό μου και οι στίχοι του, με τη φωνή του John Lennon, μου έδιναν δύναμη στις στιγμές που παρέπαια» και έχει δίκιο η Patti, ήταν ένα σημαντικό γεγονός που αναφέρει στο βιβλίο της, όπου κάποιες γυναίκες της φέρθηκαν σκληρά, την χλεύαζαν, την παραμέλησαν, και την αποκαλούσαν Κόρη του Δράκουλα, όμως το ξεπέρασε κόντρα στη συντηρητική νοοτροπία της εποχής.

Μετά «βίωσα ένα βαθύ αίσθημα απώλειας για έναν άνθρωπο που είχα γνωρίσει μόνο μέσα από την μουσική του...ο σαξοφωνίστας της τζαζ John Coltrane, αυτός που έδωσε στην ανθρωπότητα το “A Love Supreme” είχε πεθάνει. Ήταν το καλοκαίρι του “Crystal Ship”, του Hendrix που έβαζε φωτιά στη κιθάρα του στο Monterey, του “Ode to Billy Joe”, και που γνώρισα τον Robert Mapplethorpe...».

Ήταν το 1967.
Αυτή ήταν η μικρή εικόνα της πρώτης εικοσαετίας της ζωής της.
Στη συνέχεια η Patti Smith με μοναδικό τρόπο μεταφέρει με μυθιστορηματικό τρόπο τις αναμνήσεις της για την σχεδόν εικοσάχρονη συνύπαρξη της με έναν από τους πιο επιδραστικούς και ακραία προκλητικούς φωτογράφους του περασμένου αιώνα. Από την τυχαία τους συνάντηση στην καταξίωση.

Και έπεται η συνέχεια με το νέο της πόνημα “Μ Train”.

 

Read 547 times

Leave a comment