Monuments on Facebook

HARVEY MANDEL: «Το Δάγκωμα του Φιδιού» (Δεύτερο Μέρος)

Wednesday, 10 August 2016 09:28
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

Σε τούτο το δεύτερο μέρος του αφιερώματος για τον θρυλικό Αμερικανό κιθαρίστα ο Νίκος Κοντογούρης καταγράφει βήμα προς βήμα τα έργα και τις ημέρες του από το 1972 έως και την κυκλοφορία του “Lick This” το 2000.

Γράφει ο Νίκος Κοντογούρης

Το 1972 οργάνωσε και τέθηκε επικεφαλής μιας ομάδας δεκαεπτά μουσικών του Chicago για την ηχογράφηση του “Get Off In Chicago” που ήταν ένα περιστασιακό jam-session ηχογραφημένο μέσα στο studio σε τρεις ημέρες. Είχε ήδη δεχθεί μια πρόσκληση από τον John Mayall να ενωθεί με τους Bluesbreakers και πριν φύγει για την Ευρώπη, πέρασε μια βδομάδα στο σπίτι του στο Chicago. Έτσι πραγματοποίησε το παραπάνω σχέδιο που είχε συλλάβει πριν από χρόνια. Συνάντησε τον Dick Schory της Ovation Records και νοίκιασαν το studio Streeterville. Όλοι οι μουσικοί προέρχονταν από τις jazz & blues σχολές της πόλης. Η βασική δυσκολία του Harvey ήταν στον τομέα της παραγωγής, αφού ήταν η πρώτη του φορά που αναλάμβανε κάτι τέτοιο. Οι περισσότερες συνθέσεις ήταν δικές του και από την ομάδα ξεχώριζε ο Ken Little σαν ερμηνευτής και σαν συνθέτης (σημ: μερικούς μήνες μετά θα έκανε παραγωγή και στο προσωπικό LP του Little “Solo”). Ο δίσκος περιείχε πολλές εξαιρετικές στιγμές και ολόκληρη η Β’ πλευρά είναι σπουδαία. Πριν ολοκληρωθούν τα τελικά μιξαρίσματα, ο Harvey πετούσε για την Αγγλία.

Μετά την ιστορική εμφάνιση των Canned Heat στο Βρετανικό Φεστιβάλ του Bath το 1970, ο John Mayall (ο άνθρωπος που είχε την μοναδική ικανότητα να ανακαλύπτει ταλέντα για να τον βοηθούν στους δίσκους του) προτείνει στον Mandel και τον Larry Taylor να γίνουν μέλη των Bluesbreakers. Στην ίδια μπάντα συμμετέχει και ο θρυλικός βιολιστής Don “Sugarcane” Harris, επί σειρά ετών φίλος και συνεργάτης του Harvey. Ηχογράφησαν το LP “U.S.A. Union” 9που βρέθηκε στις ψηλότερες θέσεις των charts από κάθε άλλο δίσκο του Mayall!) και την επόμενη χρονιά, το 1971, θα συμμετάσχουν στο ιστορικό “Back to the Roots” (ένα από τα καλύτερα albums του «λευκού blues») μαζί με τους Eric Clapton & Mick Taylor μεταξύ άλλων.

Η γνωριμία του με τον Harris οδήγησε στον σχηματισμό των Pure Food & Drug Act, μιας υπερ-μπάντας όπου εκτός των δυο, συμμετείχαν οι Paul Lagos (τύμπανα), Randy Resnich (κιθάρα, αργότερα στους Zone του Richard Green) & Victor Conte (μπάσο, αργότερα στους Tower of Power). Το μοναδικό, συγκλονιστικό τους album “Choice Cuts” που κυκλοφόρησε από την EPIC, ήταν ηχογραφημένο live από μια από τις ελάχιστες εμφανίσεις τους. Στο club “Fresh Air Tavern” του Seattle έδωσαν ότι καλύτερο είχαν και ευτυχώς οι ηχολήπτες κατάφεραν να αποθανατίσουν ακέραια αυτή τη στιγμή. Στη σύνθεση τριών κομματιών συμμετέχουν όλα τα μέλη, εκ των οποίων τα “My Soul’s on Fire” & “Where’s my Sunshine” είναι ασύλληπτα. Εκτός από μια άνευ περιγραφής διασκευή του “Eleanor Rigby” των Beatles, τα υπόλοιπα τρία tracks ανήκουν στον Harris – τα “A Little Soul Food” & “Do it Yourself” τα έχει γράψει με τον άλλο κορυφαίο κιθαρίστα Shuggie Otis. Ο δίσκος είναι πραγματικό απόκτημα για τους οπαδούς του Αμερικάνικου Underground! Η ίδια μπάντα έπαιξε και στο “A Cup Full of Dreams” του Harris. Ουσιαστικά αυτός ο δίσκος μπορεί να θεωρηθεί σαν δεύτερο album των Pure Food & Drug Act (ή αλλιώς PFDA).

Όλο αυτό το διάστημα ο Harvey δεν έπαψε να ηχογραφεί προσωπικά albums. Στο “Snake” (1972) τον συνόδευαν όλοι οι PFDA, μέλη των Canned Heat (Larry Taylor, Fito de la Parra, Antonio de la Barrera) και ο steel κιθαρίστας Freddy Roulette (του οποίου αργότερα ο Mandel θα έκανε παραγωγή στις προσωπικές του δουλειές). Και εδώ έχουμε ένα οργανικό album όπου ο φίλος μας εκτελεί προσεγμένα solos σε όλα τα tracks, αφού ο κιθαρίστας του group βρισκόταν πίσω από την κονσόλα ήχου και στο τελευταίο album των LOVE, “Reel to Real”.

Αναμφίβολα η μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα του υπήρξε η συμβολή του στο “Black & Blue” των Rolling Stones. «Οι Stones είχαν ακούσει το παίξιμό μου από τα albums του Mayall. Ζούσα στο Los Angeles και ένα βράδυ τα μεσάνυκτα μου τηλεφωνεί ο Jagger. Βγάλε ένα αεροπορικό εισιτήριο για τη Γερμανία, σε χρειαζόμαστε στο studio μου είπε. Μάζεψα γρήγορα τα πράγματά μου και την επόμενη στιγμή ήμουν στη Γερμανία. Συνάντησα τον Mick σε ένα ξενοδοχείο. Τα είπαμε και μετά έπαιξα σε δυο τραγούδια, “Hot Stuff” & “Memory Hotel”. O Jagger με ήθελε για αντικαταστάτη του Mick Taylor, όμως ο Keith Richards προτιμούσε τον Ron Wood» ομολόγησε ο Mandell.

Επικεφαλής ενός τρίο, συνόδευσε τον Jeff Beck σε μια περιοδεία του στον Καναδά και ηχογραφεί το τελευταίο του LP στην Janus, το “Feel the Sound”. Και εδώ η ποιότητά του είναι ανεβασμένη. Είναι ο λιγότερο οργανικός του δίσκος, αφού στα μισά κομμάτια τραγουδάει ο κιθαρίστας Mark Skyer που ανήκει στην προσωπική του μπάντα, ενώ στα άλλα μισά παίζουν ξανά οι PFDA, επίσημα, με τ ’όνομά τους. Όλος ο δίσκος είναι μέσα στο τόσο προσφιλές jazz-rock κλίμα που επικρατούσε στα μέσα των ‘70’ς.

Το 1975 αναλαμβάνει κιθαρίστας των Acme Thunder, ενός εκρηκτικού hard rock κουιντέτου επι κεφαλής του οποίου ήταν οι αδελφοί Alliota - o Ted (τραγούδι & ρυθμική κιθάρα) και ο Mitch (μπάσο & φωνητικά) - και τα υπόλοιπα μέλη οι John Jeremiah (πλήκτρα) και Bob Parisio (τύμπανα), και οι δυο από τους Alliota/Haynes/Jeremiah (που είχαν κάνει το acid trip album “Lake Shore Drive”). Το μοναδικό δημιούργημα αυτής της συνεργασίας είναι το εκρηκτικό hard rock album “Let’s All Get Naked” όπου ο Mandell διακρίνεται ακόμα και ως κορυφαίος κιθαρίστας του hard rock.

Με το ξεκίνημα της νέας δεκαετίας, εγκαθίσταται στην Florida και μέχρι το τέλος της απέχει ηχογραφήσεων και περιοδειών. Το μόνο που κάνει είναι να μετέχει ως μέλος της μπάντας που παίζει στο club του Ronnie Wood ,“Woody’s”, στο Miami, μαζί με τον σαξοφωνίστα των Stones, Bobby Keys. Από το 1990 δείχνει να ενδιαφέρεται πάλι για την δισκογραφία. Ηχογραφεί διάφορα tracks που περιλαμβάνονται σε συλλογές και κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στο φιλμ “Chalk”, του Rob Nilsson. Υποδύεται ένα surfer και γράφει κάποια κομμάτια για το soundtrack με μερικούς αξιόλογους μουσικούς, όπως ο Michael Carabello (congas στους Santana), Tim Alexander (drums στους Primus) & τους Νιγηριανούς περκασσιονίστες Sikiru & Rasaki (από την μπάντα του King Sunny Ade).

Το 1993 ηχογραφεί το LP “Twist City” στην Western Front Entertainment από όπου το “Shot Gun Man” ακούγεται στο τηλεοπτικό show “Nash Bridges” με τον Don Johnson. Στις 16 Μαΐου του 1996 με τη μπάντα του (όπου πρωταγωνιστεί ο οργανίστας Howard Wales) συνοδεύει μεγάλους Βρετανούς μουσικούς όπως, Eric Clapton, Eric Burdon, Alvin Lee & Aynsley Dunbar σε ένα show του Fillmore με το πηγαίο τίτλο "Best of the British Blues”. Το επόμενο album του “Planetary Warrior” ήταν half-instrumental. Τον συνοδεύει η Electric Snake Band, με Goldberg, Wales, Steve Kimock (slide guitar), Squid Vicious (μπάσο) και Annie Stocking (τραγούδι).

Με τη φίλη του Rene Defourneaux ιδρύει τη δική του εταιρία Electric Snake Productions (E.S.P.) στο Colorado και ηχογραφεί τα “Emerald Triangle” (jazz rock instrumental) και το πρόσφατο “Lick This” όπου διανύει πιο σύγχρονες διαδρομές.

Μέχρι σήμερα εξακολουθεί να είναι παραγωγικότατος. Ένας μεγάλος μουσικός που θα τον ανακαλύψετε όπου κι αν ψάξετε. Blues-Rock-Psychedelic-Hard Rock-Jazz-Country είναι οι ρίζες του και η μουσική του.
       

 

 

Read 470 times

Leave a comment