Αγαπητό μου ημερολόγιο 005

Tuesday, 06 September 2016 10:25
Published in Αρθρογραφία

Βέλγιο / Χάγη 

Σεπτέμβριος 1980

Το ταξίδι με το τραίνο είναι μονότονο γιατί όπως και η Ολλανδία έτσι και το Βέλγιο είναι ισιώματα. Ούτε ένας λόφος, έτσι για πλάκα ρε αδερφέ, ούτε ένα πρόχωμα! Οι πόλεις εναλλάσσονται με λειβάδια και τα λειβάδια με πόλεις ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται γιατί είμαι τσιτωμένος. Το μόνο που έχω στο μυαλό μου είναι τι θα γίνει όταν βρεθώ μπροστά σε Ολλανδό τελωνειακό, γιατί με έχει φτιάξει ο Εγγλέζος.

Στο Ντόβερ φέρθηκα ήρεμα γιατί είχα την προηγούμενη εμπειρία του Τσιφ που προσπάθησε να μπει Γερμανία, του πήραν το διαβατήριο και τον είχαν να περιμένει με τις ώρες μέχρι που βαρέθηκε, έβαλε τις φωνές και ζήταγε επικοινωνία με τον πρέσβη μας. Το αποτέλεσμα ήταν να τον βάλουν σε ένα δωμάτιο όπου τον πλακώσανε στο ξύλο και όταν βαρέθηκαν του επέστρεψαν το διαβατήριο και βρέθηκε να επιστρέφει με τα πόδια στην πόλη. Η παρουσία της Max είναι καταλυτική. Μου κάνει πλάκα και με παρηγορεί που χάσαμε το πάρτυ στο Λονδίνο με αστεία και χαβαλέ, τόσο που κάποια στιγμή παίρνω τα πάνω μου, αρχίζω να βλέπω τα πάντα με φρέσκια ματιά και συνειδητοποιώ ότι ζω μια περιπέτεια που η μέση και το τέλος της είναι παντελώς απροσδιόριστα, οπότε ας απολαύσω αυτές τις στιγμές για όσο κρατήσουν. Αφήνω πίσω μου τα “πρέπει”, τα “δεν κάνει” και νοιώθω σαν να σπάνε αλυσίδες μέσα μου και μπορώ να κάνω τα πάντα. Φτάνουμε στο συνοριακό σταθμό όπου, έτσι κι’ αλλιώς, θα αλλάζαμε τραίνο και κοιταζόμαστε. Περνάνε πέντε λεπτά, περνάνε δέκα, είκοσι λεπτά και δεν βλέπουμε πουθενά τελωνειακούς.

Αρχίζουμε και οι δύο να ανησυχούμε. Τι γίνεται, μήπως κρύβονται για να μας την πέσουνε; Μήπως φοράνε πολιτικά; ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ! Την απορία μας τη λύνει ο σταθμάρχης, καθώς μας κοιτάει σαν να είμαστε εξωγήϊνοι όταν τον ρωτάμε που είναι οι τελωνειακοί. Δεν υπάρχουν τελωνειακοί γιατί ήρθαμε από το Βέλγιο και οι χώρες της BE.NE.LUX. (Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο) δεν έχουν σύνορα μεταξύ τους! Μετά το αρχικό σάστισμα, τρομάζουμε τον σταθμάρχη γιατί πετάξαμε κάτω τα πράγματά μας και αρχίσαμε να χοροπηδάμε και να γελάμε σαν τρελοί. Χωρίς σύνορα!

Ούτε στα όνειρά μου δεν μπορούσα να δω τέτοια κατάληξη στο ταξίδι μας. Στο μυαλό μου παίζει μόνο ένα τραγούδι του Lennon, το “Imagine” και νοιώθω γεμάτος χαρά και ευτυχία που δεν μπορεί κανείς να μου την πάρει, γιατί είμαι στο Έβερεστ της Χαράς, γελάω σαν χαζός και δεν σταματάω με τίποτα.
Μακάρι όλοι να μπορούσαν να ζήσουν μία και μόνη τέτοια στιγμή.

Αλλά πρέπει να πάμε παρακάτω γιατί η ζωή συνεχίζεται.

 

Read 334 times

Leave a comment