INNERWISH : "Remember, Remember, the 5th of November!" - The Tribute

Friday, 21 October 2016 11:02
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

Με την ευκαιρία των εικοστών γενεθλίων των InnerWish και της επερχόμενης επετειακής τους συναυλίας, το Rock 'n' Roll Monuments επιχειρεί μια ανασκόπηση των σημαντικότερων στιγμών των Αθηναίων metallers, με σκοπό να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νέοι...

Εξιστορεί ο Δημήτρης Τσέλλος

Τα πρώτα δειλά βήματα και ο πρώτος δίσκος...

Η ιστορία μας ξεκινά το 1994, στη πρωτεύουσα... Ήταν ακόμη η εποχή που τα εγχώρια συγκροτήματα αντιμετωπίζονταν με σκεπτικισμό, επιφυλακτικότητα, ως και ειρωνεία. Ήταν η εποχή που η ελληνική σκηνή προσπαθούσε να ξεφύγει από τον ερασιτεχνισμό και τη γραφικότητα και μάζευε δυνάμεις, για να κάνει το μεγάλο “μπαμ” κάποια χρόνια αργότερα. Κάπου εκεί, μια παρέα από νεαρούς μουσικούς, αποφασίζει να ενώσει δυνάμεις, γνώσεις, όρεξη και πάθος, και δημιουργεί τους Growing Order.

Η πρώτη εκείνη σύνθεση της μπάντας, αποτελείτο από τους Μανώλη Τσίγκο και Θύμιο Κρίκο στις κιθάρες, τον Γιάννη Παπανικολάου στα φωνητικά, τον Αλέξανδρο Λεβεντέρη στο μπάσο και τους Παύλο Μπαλατσούκα και Δημήτρη Παπαλέξη σε τύμπανα και πλήκτρα αντίστοιχα. Ηχογραφούν ένα πρώτο (και τελευταίο όπως απεδείχθη υπό το όνομα αυτό) demo, το οποίο περιείχε πέντε τραγούδια, τα “Black Leather”, “Fly”, “Have You Ever...”, “Shout” και “Still Alive”. Μέσω αυτού του demo, έρχονται σε επαφή με την NMC Records και κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους, “Waiting For The Dawn”, το 1998, με νέο όμως όνομα... Η “γέννηση” των InnerWish είναι πλέον και τυπικά γεγονός.

Ο δίσκος κάνει ιδιαίτερη αίσθηση στους metal κύκλους, αν και αδικείται κατάφορα από τη πολύ κακή παραγωγή. Μια παραγωγή που όμως δε μπορεί να κρύψει τις ικανότητες της μπάντας, οι οποίες φαίνονται με το “καλημέρα” - όπου “καλημέρα” βάλε το εναρκτήριο “Spacerunner”. O δίσκος είναι γεμάτος λυρισμό, συναίσθημα και μελωδικούς power metal ύμνους, τους οποίους ευτυχώς ανέλαβε μετά από αρκετά χρόνια να αναδείξει σαφώς καλύτερα ο Δημήτρης Λιαπάκης (Mystic Prophecy, Devil's Train, Valley's Eve) ο οποίος έκανε το remastering και διόρθωσε όσο γινόταν το προαναφερθέν “έγκλημα”. Δηλαδή βρε Harris, αν εσύ θες να σκοτώσεις τον Malone για τη παραγωγή του “Iron Maiden”, οι InnerWish για τη παραγωγή του “Waiting...” τί πρέπει να κάνουν; Να πουν στον Kim Jong-un να πατήσει το κουμπί;;; Στα του δίσκου τώρα, ο Γιάννης Παπανικολάου πέραν των φωνητικών του ικανοτήτων, προσφέρει στο σχήμα και τους εξαιρετικούς, βγαλμένους από “τα μέσα του”, στίχους. Με μια σαφέστατη κλίση προς εσωτερική αναζήτηση και θεολογικά θέματα έδωσε ίσως το μήνυμα του δρόμου που θα ακολουθούσε στο μέλλον, καθώς αφιερώθηκε για κάποια χρόνια στο Μοναχισμό, μέχρι να επανέλθει στα εγκόσμια και μάλιστα να δραστηριοποιηθεί ξανά μουσικά. Οι υπόλοιποι, καθένας στο πόστο του, προσφέρουν τα μέγιστα. Ειδικά οι κιθάρες των Τσίγκου - Κρίκου θα μπορούσαν να αποτελούν το δόρυ στον οπλισμό των InnerWish, αν δεν υπήρχε αυτή η απαράδεκτη παραγωγή... Όπως και να'χει όμως το “Waiting For The Dawn” είναι ένα κλασσικό άλμπουμ, το οποίο μνημονεύεται ακόμη, με μια κορυφαία ομάδα τραγουδιών. Να σημειωθεί εδώ πως η επανακυκλοφορία του το 2005 μετά το remastering, έδωσε και ένα bonus track ως “δώρο”, το πολύ καλό “Nightfall”.

Το “Waiting For The Dawn” σε λίγες γραμμές:

The Gem:“Have You Ever...”
The Anthem(s): “Ready For Attack”, “Spacerunner”.
The Pros: “Lord Of Truth”, “Beyond My Soul”, “Carry Your Cross”, οι μπαλάντα “Last Thing I'll Remember”, οι ερμηνείες του “παπαροκά” Γιάννη Παπανικολάου.
The Cons: Η απαράδεκτη “βαράω τα κατσαρολικά της κουζίνας μου” παραγωγή, η οποία όμως δε μπορεί να κρύψει την αξία των συνθέσεων.

Η συνέχεια ανήκει σε ένα split cd με τους φίλους τους Reflection, το 2000, όπου από πλευράς InnerWish συναντάμε τα “Realms of Tomorrow” και “Dreadful Signs”, συναυλίες και κάπως έτσι φτάνουμε σε ένα κομβικό χρονικό σημείο...

Αλλαγή δισκογραφικής εταιρείας και δεύτερος δίσκος...

Το “φευγιό” από την NMC τους ανοίγει τη πόρτα της Limb Music, υπό τη σκέπη της οποίας ηχογραφούν και κυκλοφορούν το “Silent Faces”. Μπορεί να πέρασαν έξι χρόνια από τη κυκλοφορία του “Waiting For The Dawn” και να είμαστε στη χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά άξιζε η αναμονή, όπως θα άξιζε και σε αντίστοιχη περίπτωση κάποια χρόνια αργότερα (“InnerWish”)... Η αλλαγή αυτή εταιρείας έχει θετικότατα αποτελέσματα, τα οποία ενισχύονται και από τις αλλαγές στη σύνθεση της μπάντας. Ο Αντώνης Μαζαράκης, ο οποίος θα εξελιχθεί στον τρίτο σωματοφύλακα της μπάντας, αναλαμβάνει το μπάσο και ο Μπάμπης Αλεξανδρόπουλος, τραγουδιστής με κλασσική παιδεία, τα φωνητικά. Στα τύμπανα για τις ανάγκες των ηχογραφήσεων βοηθά ο Φώτης Γιαννακόπουλος (Septicflesh, Chaostar κ.α). Οι συνθέσεις ανεβαίνουν επίπεδο, και η μπάντα παρουσιάζει σιγά σιγά τις πραγματικές της δυνατότητες. Σε παραγωγή των ιδίων και mastering από το δίδυμο Schmid-Λιαπάκης, δεν ακούμε ξανά το έκτρωμα του ντεμπούτου, αλλά έναν σωστό ήχο. Μπορεί οι InnerWish να έχουν ήδη δώσει ορισμένα shows με μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας σκηνής (Helloween, Therion, UDO, Brainstorm), αλλά το “Silent Faces” είναι που τους ανοίγει πλέον διάπλατα το δρόμο, ο δίσκος που τους βοηθά να κάνουν το “breakthrough” και να γίνουν ιδιαίτερα γνωστοί. Η μπάντα φαίνεται πως πατά πλέον πολύ γερά στα πόδια της, αποκτά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και βάζει πλώρη για μεγάλα πράγματα. Στα καθαρά μουσικά τώρα, ο συνδυασμός επιρροών και από τις δύο όχθες του Ατλαντικού είναι “φως φανάρι”, με αυτές της δυτικής όχθης (λέγε με Riot και γενικά US Power Metal) να κερδίζουν τελικά στα σημεία. Το “Silent Faces” είναι η αρχή ενός “παντρέματος” μελωδίας και τραχύτητας που στο μέλλον θα εξελιχθεί τόσο από το συγκρότημα, ώστε να γίνει μέχρι και trademark ήχος.

Το “Silent Faces” σε λίγες γραμμές:

The Gem: “Silent Faces”.
The Anthem(s): “Dancer Of The Storm”.
The Pros: “Hold Me Tight”, “If I Could Turn Back Time”, “Midnight Call”, η διαμόρφωση του “InnerWish ήχου”, ο γενικότερος ενθουσιασμός της επιστροφής στη δισκογραφία, η σαφώς πιο επαγγελματική οπτική υπό την οποία βλέπουν τα μέλη της μπάντας τα πράγματα.
The Cons: Η παραγωγή σε σχέση με το ντεμπούτο είναι η μέρα με τη νύχτα μεν, αλλά θα μπορούσε να έχει περισσότερο όγκο και δυναμισμό. Εντάξει, παρατηρήσεις ενός “ψείρα” είναι αυτές, μπορείς και να προσπεράσεις.


Η “Εσωτερική Δύναμη” είναι αυτή που θα κάνει μια μπάντα μεγάλη τελικά...

2006 και οι InnerWish, με φόρα πλέον από τη θετική ανταπόκριση του “Silent Faces”, κυκλοφορούν το “Inner Strength”. Ο συγκεκριμένος δίσκος είναι ο αγαπημένος του γράφοντος, διότι πέραν από την αξία του που είναι αναμφισβήτητη, ήταν και αυτός που τον σύστησε στη μπάντα. Καταλαβαίνετε λοιπόν, πως θα προσπαθήσω αρκετά να είμαι αντικειμενικός και συγκρατημένος, ώστε να μην αρχίσω τα “Μ@λ@κ@ είναι γ@μ@τος!”. Με τον Terry Moros πλέον σταθερό μέλος στα τύμπανα, οι Αθηναίοι παραδίδουν μαθήματα για το πως παίζεται το μελωδικό heavy/power metal, και ολοκληρώνουν η διαμόρφωση του trademark ήχο που λέγαμε. Το δίδυμο των Schmid-Λιαπάκη δίνει περισσότερο όγκο στις συνθέσεις, παρουσιάζοντας έναν εξαιρετικό ήχο. Τα πάντα σε τούτον εδώ το δίσκο δουλεύουν ρολόι. Οι κιθαριστικές μελωδίες εντονότερες από ποτέ, το rhythm section άψογο, τα φωνητικά εξαιρετικά... Το “Inner Strength” αποτελεί ένα από τα ορόσημα του μελωδικού metal στη χώρα μας, είναι ένας δίσκος που αξίζει να μνημονεύεται ως θεμέλιος λίθος μιας νέας, δεύτερης γενιάς μουσικών και οπαδών στο χώρο αυτό. Συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό με ονόματα όπως Judas Priest, Manowar, Udo, Overkill, Blind Guardian, Mystic Prophecy, Masterplan, Opeth, Within Temptation και Rhapsody, ενισχύουν επιπλέον τη προσπάθεια της μπάντας να μπει στη κατηγορία των μεγάλων σχημάτων και το μόνο που απομένει, είναι ένας δίσκος που θα τη τοποθετήσει εκεί. Αν και για μένα, είπαμε, ο στόχος αυτός έχει ήδη επιτευχθεί...

Το “Inner Strength” σε λίγες γραμμές:

The Gem: “Dreamer Of The Night”.
The Anthem(s): “Travellers In Time”, “Far Away”.
The Pros: Το ομώνυμο κομμάτι, τα “Gates Of Fire”, “Feel The Magic”, “Eye Of The Storm”, “Never Let You Down”, η πανέξυπνη όσο και πανέμορφη εισαγωγή του “Trivial”, η τρομερή διασκευή στο “Lonely Lady” των Q5 που φαντάζει “δικό τους παιδί”.
The Cons: Δε δικαιούσθε δια να ομιλείτε περί “downs” κύριοι!


Οι InnerWish είναι πλέον μεγάλη μπάντα, και “δεν υπάρχει επιστροφή”...

Το ημερολόγιο δείχνει 2008 και οι Αθηναίοι αφού έχουν ενταχθεί πια στην Ulterium Records, μπαίνουν στα δικά μας Devasoundz Studios, με τον κιθαρίστα Θύμιο Κρίκο και τον Φώτη Γιαννακόπουλο να αναλαμβάνουν τη παραγωγή, αφήνοντας τη μίξη στους Fredrik Nordstrom και Henrik Udd στα Studio Fredman της Σουηδίας και το mastering στον Mika Jussila στα Finnvox Studios της Φινλανδίας. Αποτέλεσμα είναι να έχουμε το 2010 το “No Turning Back”, ένα δίσκο με ήχο διαμάντι, και μια δωδεκάδα τραγούδια όπου το ένα ανταγωνίζεται σε ποιότητα το άλλο. Από το δυναμικό “έμπα” του “The Sign Of Our Lives” ως το συναισθηματικό “βγες” του “Live For My Own”, το άλμπουμ έχει να προσφέρει μόνο ποιότητα. Ποιότητα μέσα από έναν καθαρό αμερικάνικο heavy/power metal ήχο, αφού οι όποιες ευρωπαϊκές αναφορές έχουν πλέον για τα καλά καθίσει στον πάγκο... Αν και η απόδοση όλων των μελών είναι εξαιρετική (και του νεοφερμένου Γιώργου Γεωργίου στα πλήκτρα), ειδική αναφορά νομίζω πως πρέπει στον Μπάμπη Αλεξανδρόπουλο, ο οποίος καταθέτει τις καλύτερές του ερμηνείες, στον τελευταίο δίσκο του με τη μπάντα, αφού ένα χρόνο μετά θα αποφάσιζε να αφοσιωθεί στις σπουδές του στο κλασσικό τραγούδι ως τενόρος. Η εξέλιξη του γκρουπ είναι αλματώδης, γεγονός που φαίνεται και στο άκρως επαγγελματικό video-clip του “Burning Desires”, αλλά και στις συναυλίες που έδωσε για τη προώθησή του, με αποκορύφωμα την ηγετική εμφάνισή του ως πρώτο όνομα στο Gagarin 205 με τους Dexter Ward και Ragen Heart, και ως support των μεγάλων Accept τον Φεβρουάριο του 2011 στον ίδιο χώρο. Το “No Turning Back” αποτελεί, όπως και το “Inner Strength”, σταθμό για την ελληνική σκηνή, έναν δίσκο - ύμνο. Αυτό και τίποτε άλλο!


Το “No Turning Back” σε λίγες γραμμές:

The Gem: “Kingdom Of Our Prime”
The Anthem(s): “The Sign Of Our Lives”, “Burning Desires”.
The Pros: “Sirens”, “Chosen One”, “Last Breath”, “Full Of Lust”, οι ερμηνείες του Αλεξανδρόπουλου o οποίος παρουσιάζεται πιο “metal” από ποτέ, η εξαιρετική, αντάξια των συνθέσεων, παραγωγή.
The Cons: Ψάξε-ψάξε δε θα τα βρείς!


Και εκεί που τα πράγματα φαίνονταν να πηγαίνουν κατ' ευχήν για τους InnerWish, δύο αλλαγές τους αναγκάζουν να αλλάξουν τα μελλοντικά τους πλάνα. Ο Terry Moros αφήνει τα τύμπανα στον Φραγκίσκο Σαμοΐλη (πρώην X-Piral) στα τέλη του 2010, ενώ αργότερα (2011) και ο Μπάμπης Αλεξανδρόπουλος, όπως γράψαμε παραπάνω, αποχωρεί. Το συγκρότημα, περισσότερο δηλαδή το ιδρυτικό δίδυμο Τσίγκος - Κρίκος, αποφασίζει να μην αναζητήσει εξαρχής τραγουδιστή, αλλά να αφοσιωθεί στη σύνθεση νέων κομματιών. Αυτό τους βάζει στον πάγο για ένα κάποιο διάστημα, μέχρι να γίνει η νέα μεταγραφή. Ο Γιώργος Εικοσιπεντάκης (πρώην φωνή των Art of Simplicity και Fragile Vastness) θα είναι δύο χρόνια αργότερα το νέο μέλος, και το πρώτα εκείνα δείγματα από τη νέα σύνθεση στη σκηνή θετικά και καθόλα ενθαρρυντικά, με αποκορύφωμα τις εμφανίσεις με τους τεράστιους Saxon στο Gagarin 205 τον Οκτώβριο του 2014 και στο live party του περιοδικού Metal Hammer, τα Χριστούγεννα του 2015. Δεν έμενε κάτι άλλο πια, από το να ολοκληρωθεί η μορφή των νέων τραγουδιών και να κυκλοφορήσει ο καινούργιος δίσκος...


Κεραυνός εν αιθρία!

Όσο η μπάντα βρισκόταν στο studio, φήμες και λόγια περί “δυνατού νέου δίσκου” έδιναν και έπαιρναν. Η αναμονή μεγάλη, οι προσδοκίες ακόμα μεγαλύτερες. Τα πρώτα δείγματα του νέου line-up υπό συνθήκες ηχογράφησης σε studio, είχαν δωθεί με δύο τρομερές διασκευές: Μία στο “Neon Knights” των Black Sabbath, για έναν tribute δίσκο που κυκλοφόρησε μέσω του περιοδικού Metal Hammer και μία για το “Black Mass”, κομμάτι αυτή τη φορά για τη tribute συλλογή της Metal Breed Records “Sons of a Dream - A tribute to the Majesty of Warlord”. Είχαμε ακούσει (απολαύσει σωστότερα) και το “Machines of Fear” στο live party του Metal Hammer, η αλήθεια είναι πως περιμέναμε κάτι όντως δυνατό. Ίσως κάτι το “μεγάλο”. Αλλά όχι αυτό!

Σε μίξη των Fredrik Nordstrom και Henrik Udd και πάλι, και mastering από τον Peter In De Betou (Arch Enemy, Opeth, Amon Amarth), το φετινό “InnerWish” είναι μια μεγαλοπρεπέστατη power metal κυκλοφορία, ικανή να γεμίσει περηφάνεια τους παλαιότερους οπαδούς, και να δημιουργήσει πολλούς νέους. Με υλικό που πολλοί θα σκέφτονταν διπλά να το εκθέσουν ολόκληρο (13 τραγούδια και 70 λεπτά διάρκεια είναι μεγάλο ρίσκο τη σήμερον), πετυχαίνει κάτι εξαιρετικά δύσκολο: Δεν έχει ούτε μία (1) μέτρια έστω στιγμή και ξεπερνά τον προκάτοχό του, ο οποίος ως τότε ήταν εκτός από η top στιγμή της μπάντας (άσχετα αν εγώ εξακολουθώ και ψηφίζω “Inner Strength”), top στιγμή για το Ευρωπαϊκό power metal γενικότερα. Με μια θέληση να διατηρηθούν τα σκήπτρα και επιπλέον να κατακτηθούν ακόμη και οι υψηλότερες κορυφές, το σεξτέτο τα παίζει όλα για όλα και “τραβάει” την έμπνευση στα άκρα. Με σαρωτικό up tempo power metal, με συμφωνικότητα, με έντονο ανατολίτικο στοιχείο, με επικές προεκτάσεις, με ακουστικές γαληνεύσεις... Ο Εικοσιπεντάκης διαφέρει από τον προκάτοχό του, έχοντας μια πιο «γρεντζαρισμένη» και metal φωνή και τελικά κλέβει τις εντυπώσεις μαζί με τον Σαμοΐλη, ο οποίος “ξεψαρωμένος” πλέον (συγγνώμη για την έκφραση Φραγκίσκο), εκτός του ότι είναι σωστός οδοστρωτήρας πίσω από το drum kit, βάζει την υπογραφή του και στους στίχους, στίχοι που αυτή τη φορά έχουν έντονο κοινωνικό χαρακτήρα και καθρεπτίζουν την εποχή μας. Για τη τριάδα των “παλιών” (Τσίγκος, Κρίκος, Μαζαράκης) δε χρειάζεται να γράψουμε κάτι, αλλά θα γράψουμε για τα πλήκτρα του Γεωργίου, που περισσότερο από κάθε άλλη φορά “οδηγούν” τη μπάντα σε συνθέσεις όπως το “Tame The Seven Seas”...

“InnerWish” ή αλλιώς δίσκος - ευαγγέλιο ειδικά για κάθε Έλληνα metalhead.

Το “InnerWish” σε λίγες γραμμές:

The Gem: “Tame Τhe Seven Seas”.
The Anthem(s): “Modern Babylon”, “Machines of Fear”, “Rain of a Thousand Years”.
The Pros: Όλος ο υπόλοιπος δίσκος, η απίστευτη επαγγελματικότητα που βγάζει μάτια, το γεγονός πως τα νέα μέλη αποδεικνύονται λίρα εκατό για τη μπάντα.
The Cons: Ένας μικρός προβληματισμός για το πως θα διατηρηθούν ή και ξεπεραστούν αυτά τα standards, o οποίος διαλύεται όποτε ακούγονται οι πρώτες νότες του δίσκου...


Τελευταίες πινελιές...

Στις 5/11, αναμένουμε μια εμφάνιση ανάλογη της αξίας και της ιστορίας των InnerWish, μια εμφάνιση που θα μας κάνει να παραμιλάμε για καιρό... Τί περιμένω να ακούσω; Χμμ... Μια όσο το δυνατόν πληρέστερη ανασκόπηση της καριέρας τους, με guest εμφανίσεις πρώην μελών. Δηλαδή, θα μας “χαλούσε” η συμμετοχή όλων των τραγουδιστών μαζί σε κομμάτια όπως το “Machines of Fear”, το “Burning Desires” ή το “Ready For Attack”; Δε νομίζω Τάκη! Να λοιπόν ένα ιδανικό setlist για τον γράφοντα με τραγούδια από κάθε τους δίσκο, που θα μπορούσε να αποτελεί και ένα best of ως μέσο μιας πρώτης επαφής με το σχήμα, για κάποιον που δε τους γνωρίζει.

Roll The Dice
Modern Babylon
Far Away
Silent Faces
Chosen One
Lord Of Truth
Beyond My Soul
The Sign Of Our Lives
Rain of a Thousand Years
Tame Τhe Seven Seas
Dancer Of The Storm
If I Could Turn Back Time
Have You Ever...
Sirens
Gates Of Fire
Full Of Lust
Lonely Lady (Q5 cover)
Kingdom Of Our Prime
Eye Of The Storm
Dreamer Of The Night

Encore:

Trivial (intro)
Travellers In Time
Spacerunner
Machines of Fear
Burning Desires
….......................
Ready For Attack


Αυτοί είναι λίγο-πολύ οι InnerWish. Όπως είχα γράψει και παλαιότερα, τους θεωρώ τη μεγαλύτερη heavy-power μπάντα που έβγαλε τούτος ο τόπος, πολύ περισσότερο επειδή όλα τα μέλη της “μεγάλωσαν και ανδρώθηκαν μουσικά εντός των τειχών”. Μπορεί κάποιοι από σας να συμφωνήσετε, κάποιοι άλλοι όχι. Όλες οι απόψεις είναι δεκτές. Θεωρώ όμως πως όλοι έχουμε την ίδια άποψη πάνω σε κάτι άλλο. Η συνεισφορά τους στη διαμόρφωση της εγχώριας σκηνής και η βοήθειά τους στο να βγει αυτή προς τα έξω με αξιώσεις και όχι ως καρικατούρα, ήταν τεράστια. Tί θα ήθελα από αυτούς; Να συνεχίσουν για χρόνια να μας “εφοδιάζουν” με πρώτης ποιότητας μελωδικό metal... και να ηχογραφήσουν ξανά το ντεμπούτο τους με τον Παπανικολάου στη φωνή φυσικά! Το ‘πα και ησύχασα...

Ελάτε και σεις στο Piraeus 117 Academy, στις 5/11, και μη ξεχνάτε:

Hellenic Power Metal rules the world, keep calm and InnerWish!

InnerWish & Yiannis Papanikolaou live shots by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

 

 

 

Read 561 times

Leave a comment