Monuments on Facebook

LUCIFER’S FRIEND – "Too Late to Hate" / The Tribute

Sunday, 27 November 2016 14:51
Published in Αρθρογραφία

My name is Lucifer, please take my hand...follow me now and you will not regret!!!

Γράφει ο Νίκος Παπαδόπουλος

Κάτι τέτοια μικρά θαυματάκια περιμένουμε και εμείς οι παλαιοροκάδες καθώς κυλά ο χρόνος αθόρυβα σιγά και μουλωχτά, για να έρθουμε στα ίσια μας που λένε, εμείς που λατρεύουμε τις σκληρές και προοδευτικές τάσεις, της ανταγωνιστικής σε μουσικό επίπεδο δεκαετίας του ’70. Μια τέτοια ωραία περίπτωση, είναι και αυτή εδώ με την όποια θα ασχοληθούμε τώρα. Οι Lucifer’s Friend και ο νέος δίσκος τους ‘’Too Late To Hate’’ μετά από 22 (!!!!!!) χρόνια.

 

Μια μεγάλη επιτυχία απέφερε η τότε εποχή με το κλασσικό πλέον ‘’Ride the Sky’’…το δίδυμο riff του ‘’Immigrant Song’’ των Zeps, με διαφορά μόλις 30 ημερών περίπου, από τις κυκλοφορίες και των δυο συγκροτημάτων. Το Led Zeppelin III βγήκε στη αγορά τον Οκτώβριο του 1970 και οι Lucifer’s Friend μετά από έναν μόλις μήνα τον Νοέμβριο του 1970, κυκλοφόρησαν το θρυλικό ομώνυμο ντεμπούτο τους, ως μια πιθανή απάντηση στους Led Zeppelin. Πολλά άλλα τέτοια αξιόλογα έργα του σκληρού και συνάμα προοδευτικού κινήματος, περιμένουν να ανακαλυφθούν ακόμα από τον κόσμο. Ο πρώτος δίσκος τους, ένα μείγμα γνήσιου και ανόθευτου Proto-Heavy Rock με πρωταγωνιστή το υπέροχο Hammond Organ, τις βαριές κιθάρες και την λυρική δυνατή φωνή του Lawton.

 

Οι Lucifer’s Friend συγκροτήθηκαν το 1970, φτιάχνοντας πέντε σούπερ Heavy-Prog-Jazz-Blues διαμάντια στην σειρά, ξεκινώντας και επίσημα δισκογραφικά την ίδια χρονιά, μέσα από τα όποια έπαιξαν και άγγιξαν σχεδόν τα πάντα με καλλιτεχνία, καλαισθησία και ρομαντικό λυρισμό αλλά και μυστικισμό. Lucifer’s Friend, Where the Groupies Killed The Blues, I’m Just a Rock ‘N’ Roll Singer, Banquet, Mind Exploding είναι 5 άλμπουμ σταθμοί, που θα πρέπει οπωσδήποτε να βρίσκονται σε όλες τις καλά ενημερωμένες δισκοθήκες ανθρώπων που ασχολούνται με το συγκεκριμένο είδος. Μετά από όλα αυτά, ο Lawton αποφασίζει να φύγει για να ξαναγυρίσει το 1981, κυκλοφορώντας το ‘’Mean Machine’’ και εκεί σταμάτησαν την πρώτη φορά. Ένα εξαιρετικό και αμιγές σκληρό άλλα μελωδικό Heavy Prog Rock άλμπουμ. Ο δίσκος της δεύτερης επανασύνδεσης με τον Lawton, έγινε με το αξιοπρεπές ‘’Sumo Grip’’ των Lucifer’s Friend II από την χρονιά του 1994 που έμελε να ήταν και το τελευταίο μέχρι …τώρα!!

Όσοι ασχολούνται με το άθλημα, θα γνωρίζουν τον John Lawton περισσότερο μάλλον ως frontman των Uriah Heep παίζοντας μέγιστο ρόλο στην διατήρηση του ονόματος τους, μετά και την φυγή του David Byron εξαιτίας των προβλημάτων που αντιμετώπιζε αλλά και της όξυνσης των σχέσεων του με τα υπόλοιπα μέλη, από το 1976 έως το 1979. O καταλυτικός παράγοντας με το όνομα John Lawton, αποδείχτηκε ζωτικής σημασίας που κράτησε σε υψηλό ποιοτικό επίπεδο το συγκρότημα με 3 μεγάλες δημιουργίες, διατηρώντας τον μύθο του γκρουπ ζωντανό. Δίσκοι σαν και το ‘’Firefly’’ δεν γράφονται εύκολα κάθε χρόνο. Και φυσικά τα ‘’Innocent Victim’’ και ‘’Fallen Angel’’ που ακολούθησαν, διατήρησαν την πολύ καλή συνθετική τους δύναμη, κρύβοντας πολύτιμους μουσικούς λίθους στα εσώψυχα τους.

Και φτάσαμε στο 2014, το έτος που έφερε απρόσμενα την ανακοίνωση τις επανένωσης τους, γνωστοποιώντας την με ένα απλό μήνυμα μέσω της επίσημης σελίδας τους, η οποία έφερε ξανά κοντά τα γνωστά original μέλη, ήτοι John Lawton, Peter Hesslein και Dieter Horns, πριν 2 χρονιά περίπου και που απέδωσε τελικά νόστιμους καρπούς. Ξεκίνησε αρχικά ως μια προσπάθεια για να δουν που θα τους οδηγήσει. Αμέσως όταν αντιλήφθηκαν πως υπάρχει καλή χημεία ακόμα μεταξύ τους, αποφάσισαν να ασχοληθούν γράφοντας 4 νέα -πολύ καλά- τραγούδια τα οποία και τοποθέτησαν στην τελευταία τους συλλογή ‘’Awakening’’. Μια διπλή ανθολογία με τα καλύτερα του παρελθόντος, συν τα τέσσερα καινούργια δημιουργήματα, για να ξυπνήσουν τον κόσμο όπως αναφέρει και ο τίτλος και να κεντρίσουν το ενδιαφέρον του.

 

Στον νέο δίσκο ‘’Too Late Too Hate’’ έχουμε να κάνουμε με μια επιστροφή που εμπεριέχει τίμιους και σοβαρούς λόγους δημιουργικής ύπαρξης. Δεν έκατσαν να ξαναγράψουν τραγούδια απλώς για να παρουσιάσουν ένα ακόμα έργο. Και αυτό γιατί το μουσικό περιεχόμενο είναι ισάξιο της προϊστορίας τους. Στο νέο δίσκο μέσα σε 12 τραγούδια, παρουσιάζουν όλα αυτά που τους έδωσαν ταυτότητα και προσωπικότητα στους 5 πρώτους καλύτερους δίσκους. Αυτά θα ακούσετε εδώ και πάλι.

O Lawton βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα διατηρώντας την φωνάρα του αναλλοίωτη στον χρόνο, όπως είναι πάντα σε όλες τις δουλείες και τα projects με τα οποία έχει ασχοληθεί κατά καιρούς παραμένοντας σε τρομερά υψηλό επίπεδο, οι κιθάρες άλλοτε κεραυνοβολούν με την βαρύτητα τους τα ηχεία θυμίζοντας μας πως παίζετε το καλό σκληρό ροκ και άλλοτε παίζουν με τις γλυκές μελωδίες και φυσικά τα πλήκτρα και το Hammond Organ έχουν πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο στην σύνθεση των τραγουδιών.
Τιμιότατο, δίκαιο, ευκολοάκουστο με την καλή έννοια και διασκεδαστικά επιθετικό, σκληρό και μελωδικό συγχρόνως, ροκάρει ασύστολα δίχως ένοχες. Θα σε κερδίσει εύκολα με συνθέσεις όπως το ‘’I Will Be There’’ με το κολλητικό του ρεφρέν και τους 2 πρώτους εισαγωγικούς Hard Rock δυναμίτες του δίσκου ‘’Demolition Man’’ και ‘’Jokers and Fools’’, θα αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές με τις Power μπαλάντες ‘’When Children Cry’’ και ‘’This Time’’, συνεχίζοντας την επιθετικότητα με τα ‘’Straight for the Heart’’, ‘’Sea of Promises’’ και ‘’Don’t Talk to Strangers’’ (όχι δεν είναι διασκευή Dio), προσεγγίζοντας ακόμα και πιο ελαφριές ακουστικές pop στιγμές με το ‘’Tears’’.

Συνολικά ο δίσκος έχει περισσότερες σκληρές στιγμές, γέρνοντας την ζυγαριά προς την μεριά που τους έκανε περισσότερο γνωστούς στο κοινό ως μια καθαρόαιμη Hard and Heavy μπάντα, με πολλά και διάσπαρτα προοδευτικά στοιχειά σχεδόν σε όλα τα τραγούδια. Μια δουλειά που θα χαροποιήσει ιδιαίτερα τους αμετανόητους fans του γκρουπ και θα αφήσει κατευχαριστημένους τους πάντες που θα μπουν στην διαδικασία της ακρόασης και θα εμπλουτίσει την δισκοθήκη.
Μια ανέλπιστη επανένωση που δεν θα περίμενε κανείς μας πιστεύω. Είναι από τις περιπτώσεις που δεν θα φανταζόμασταν καν την πιθανότητα, να ξανά-ακούσουμε και να ξαναδούμε (όσοι θα είναι τυχεροί) τους Lucifer’s Friend ή ακόμα δυσκολότερα να σκεπτόμασταν ακόμα και έναν καινούργιο δίσκο. Οι όποιες πιθανότητες θα ήταν πράγματι εντελώς απίθανες. Ε να που έγινε …και αυτό!!

Όταν γίνονται όμως τέτοιες ωραίες κινήσεις, το χαμόγελο ξεπερνά τα αυτιά ακόμα και το ύψος των ματιών μας από την χαρά και την ευδαιμονία. Ειδικά όταν πρόκειται για ανθρώπους σαν τον John Lawton που κρατούν την σημαία ακόμα ψηλά, που μας χάρισαν αγέρωχα ποιητικά και λυρικά τραγούδια με τους Lucifer’s Friend και που ανήκει δικαιωματικά στην χρυσή εποχή των μεγάλων ερμηνευτών και την μεγάλη οικογένεια των Uriah Heep με τις σεμιναριακές τραγουδιστικές ικανότητες του, συμπληρώνοντας το οικογενειακό γενεαλογικό δέντρο με χρυσά γράμματα το όνομα του!!
Μόνο να μπει στον κόπο κάποιος να τους φέρει και στην Ελλάδα βρε παιδιά. Είναι ευκαιρία που εμφανίζεται αραιά σαν τους κομήτες…

Γιατί μήπως πίστευε κανείς πως πριν από χρόνια θα βλέπαμε μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας, ζωντανούς τους Pavlov’s Dog πάνω από μια φορά στην χώρα μας; Έτσι και τώρα εγώ ελπίζω πως κάποιος ίσως να προθυμοποιηθεί να τους φέρει. Δύσκολο. Άλλο τόσο δύσκολο ήταν και ένας καινούργιος δίσκος όμως…

Read 325 times

Leave a comment