Monuments on Facebook

"BOB WAITS, BOB LISTENS"

Tuesday, 03 January 2017 17:37
Published in Αρθρογραφία

Είμαστε όλοι Νομπελίστες!

Γράφει ο Στάθης Παναγιωτόπουλος

Ήταν μια χρονιά κατά τη διάρκεια της οποίας συνέβησαν πολλά ενδιαφέροντα, θετικά ή αρνητικά, και ασυνήθιστα, παράξενα πράγματα (Axl/DC;), όλα όμως ενδιαφέροντα, στον ευρύτερο χώρο της rock μουσικής. Μια μουσική η οποία, χωρίς καλά-καλά να το πάρουμε χαμπάρι, ζει μεν και βασιλεύει, με νέα ενδιαφέροντα ακούσματα, δίσκους και καλλιτέχνες, κι ας λέει ο Gene Simmons ό,τι θέλει, αλλά έχει φύγει πλέον οριστικά από το προσκήνιο, το λεγόμενο mainstream. Οι αστέρες της εποχής, που ορίζονται πλέον από δεκαψήφιο αριθμό θεάσεων στο youtube, δεν έχουν καμμία σχέση με το rock. Δεν πειράζει, δεν είναι κακό, το rock ανέκαθεν ένιωθε πιο άνετα ως αντεργκράουντ μουσική και τις φορές που βγήκε στο προσκήνιο λόγω δημοτικότητας, συχνά δεν ήξερε πως να το διαχειριστεί-παραδείγματα άφθονα, από τους Beatles ως τον Kurt Cobain.

 

Το 2016 υπήρξε τουλάχιστον μια περίπτωση που η rock μουσική ήρθε στο προσκήνιο, κι αυτή ήταν η βράβευση του Bob Dylan με το Nobel λογοτεχνίας, μια περίπτωση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Καταρχήν, τα βραβεία είναι για τα παιδάκια, τους εφήμερους και τις τηλεοπτικές εκπομπές. Ο πρωταθλητισμός στην τέχνη είναι προφανώς λάθος. Όταν είσαι πιτσιρικάς, τα Νο.1 και οι τελετές και τα βραβεία σ ενδιαφέρουν και τα κυνηγάς, μεγαλώνοντας όμως διαπιστώνεις πως ο δημοφιλέστερος είναι σπανίως ο καλύτερος, και ότι άλλα πράγματα είναι αυτά που μένουν και σε καθιστούν διαχρονικό. Θυμάται κανείς ποιο ήταν το Νο.1 άλμπουμ του 2009; Ακριβώς.

Το Nobel λογοτεχνίας όμως δεν είναι Rock n Roll Hall of Fame όπως προσφυώς σημειώνει ο μονίμως έξαλλος Ian Gillan, είναι κάτι αρκετά πιο σημαντικό. Και για τη βράβευση ενός (έστω 74χρονου) rock star με αυτό, αν χύθηκαν τόνοι μελάνης… Αν το άξιζε, αν είναι σωστό (με ποια, άραγε κριτήρια;) αν σεβάστηκε το θεσμό, τι δηλώσεις (δεν) έκανε, αν θα παραστεί κλπ κλπ μέχρι αηδίας, νά’χαμε να λέγαμε.
Το αν η ποίηση του Dylan αξίζει να βραβευτεί με Nobel λογοτεχνίας δεν χρειάζεται να είσαι κριτικός για να εκφανθείς - η πιο πρόχειρη ανάγνωση ενός από εκατοντάδες τραγούδια αρκεί, τουλάχιστον για όποιον έχει τη στοιχειώδη ενσυναίσθηση με τη μουσική και την ποίηση. Προτείνω το ”Boots of Spanish Leather”, έτσι, τυχαία. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

 

Ο Bob Dylan δε μίλησε μετά την ανακοίνωση του βραβείου, για τον απλούστατο λόγο ότι ο Bob Dylan δε μιλάει παρεκτός με τη μουσική του, ο Bob Dylan ΑΚΟΥΕΙ. Το έχει αποδείξει εκατοντάδες φορές, ακούει και διαβάζει αυτά που λέγονται και γράφονται γι’ αυτόν, πολύ συχνά αντιδρά, χωρίς να μιλά. Πολλές φορές έχει πει ότι δεν έχει τις απαντήσεις, ότι ο καθένας μας πρέπει να ψάξει να τις βρει για τον εαυτό του. Πόσο πιο ειλικρινής, τίμια στάση;
Γι αυτόν το λόγο το ταξίδι του Bob Dylan είναι τόσο μοναδικό στην τέχνη, τόσο ενδιαφέρον. Ποτέ του δεν έδωσε στο κοινό αυτό που ζητούσε, και καλά έκανε. Δεν είναι αυτός ο σκοπός της τέχνης. Το κοινό ήθελε ο Bob Dylan να μιλήσει, και η σιωπή του ήταν η καλύτερη, πιο ουσιαστική δήλωση. Όταν έκρινε πως η στοιχειώδης ευγένεια προέβλεπε μια απάντηση, την έδωσε. Στο δικό του χρόνο, με τον δικό του τρόπο. Αν είχαμε έναν καλλιτέχνη που έκανε ό,τι του ζητούσαμε, πόσο λίγο θα τον εκτιμούσαμε;

Και εδώ είναι το κλειδί, κατά την άποψή μου : το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο. “Έχουμε” έναν καλλιτέχνη. Αυτό ήταν το ευχάριστο σχετικά με αυτήν τη βράβευση, ότι ένας “δικός μας”, από την περιθωριακή, underground μορφή τέχνης που λέγεται rock, για μια στιγμή αναγνωρίστηκε από το “σοβαρό” κοινό, από τους “θεσμούς”, στάθηκε ανάμεσα στον John Steinbeck και τον Οδυσσέα Ελύτη και τον Jean-Paul Sartre.

Μαζί με τον Bob Dylan, ο καθένας από μας που προβληματίστηκε, εξυψώθηκε, δάκρυσε με το “Tangled Up In Blue” ή με το “|t’s Alright, Ma” ή με τόσα άλλα, ο καθένας μας βραβεύτηκε λιγάκι με το Nobel λογοτεχνίας, ένα βραβείο κάπως πιο ουσιαστικό από τα Oscar και τα Grammy του κόσμου αυτού.

 

 

Read 472 times

Leave a comment