Monuments on Facebook

STEELY DAN : Το Soundtrack της Χάγης - Σεπτέμβριος 1980

Friday, 27 January 2017 09:21
Published in Αρθρογραφία

“…πάμε παρακάτω γιατί η ζωή συνεχίζεται.”

Θυμάται ο Παναγιώτης Φουρκιώτης

Η μόνη “σοφία” που μπορείς να πάρεις από το Ταξίδι είναι ότι πρέπει να περιμένεις το απρόσμενο και κοίτα να χαίρεσαι τις καλές στιγμές γιατί είναι λίγες και σκόρπιες δεξιά κι’ αριστερά. Μετά την αρχική χαρά και ευτυχία του να περνάς τα σύνορα μιας χώρας χωρίς περιορισμούς, φτάνουμε στη Χάγη. Η Max χαίρεται γιατί θα βρεί τον δίμετρο Ολλανδό εραστή της, ενώ εγώ πετάω στα σύννεφα από την προσμονή της περιπέτειας που ανοίγεται μπροστά μου.

Μόλις το τραίνο σταματάει στο σταθμό της Χάγης πεταγόμαστε έξω και πάμε τρέχοντας προς την Princegraacht και το σπίτι των τραγουδιάρηδων Ολλανδών και μετά το αρχικό τους ξάφνιασμα τα αδέρφια μας πάνε σ’ ένα μπαρ που συχνάζανε και μας κερνάνε μπύρες. Στην κουβέντα επάνω μας λένε ότι δεν μπορούν μα μας φιλοξενήσουν γιατί μένουν στο σπίτι των γονιών τους, αλλά ακριβώς πάνω από το μπαρ μένει η κοπέλλα του Phil, του μεγαλύτερου από τ’ αδέλφια, με τον συγκάτοικό της τον Ari. Πάμε να γνωριστούμε με τα παιδιά και ο Ari αποδεικνύεται αυτό που λέμε “αγαθός γίγαντας”. Μου ρίχνει ένα κεφάλι, είναι και γεροδεμένος, όμως μόλις γνωριζόμαστε αρχίζει να στρίβει για το καλωσόρισμα και μπαίνει στην καρδιά μου από την κυρίως είσοδο, ενώ η Margot είναι γλυκιά κι’ ευγενική. Μας υποδέχονται ζεστά και μας φιλοξενούν σε ένα δωμάτιο χωρίς δεύτερη σκέψη. Τα δύσκολα έρχονται σιγά – σιγά αλλά σε σταθερές δόσεις. Πρώτα ο Ολλανδός εραστής της Max της μολογάει ότι έχει έναν έρωτα στα πάτρια εδάφη και η Max βάζει τα κλάματα.

 

Μετά ξεκινάω να βρώ καμμιά δουλειά στα ντόπια εστιατόρια αλλά μόλις έχει κάνει εφόδους το Αλλοδαπών και όσοι είχαν στη δούλεψή τους άτομα χωρίς ασφάλιση ή άδεια παραμονής έχουν φάει ένα γερό πρόστιμο. Μ’ άλλα λόγια όπου και να πήγα έφαγα πόρτα. Η απόπειρα εύρεσης εργασίας στα ελληνικά εστιατόρια ήταν εξίσου αποτυχημένη. Στο ένα που το είχαν έλληνες τουλάχιστον μου βάλανε λίγα σκυλάδικα στα ηχεία και με κεράσανε και ένα ποτό, ενώ τα άλλα τα είχαν Ολλανδοί και απλά έφαγα ένα ΟΧΙ ισάξιο του αλβανικού έπους. Τα πράγματα δεν φαίνονταν καλά, όμως όταν είσαι πιτσιρικάς και έχεις και κανά δυό φίλους η ζωή είναι ωραία και εσύ αισιόδοξος. Τα πρωϊνά τα πέρναγα ψάχνοντας για δουλειά και τα βράδυα καθόμασταν και μιλάγαμε με τον Ari ακούγοντας σε συνεχές play το “Pretzel Logic”

Οι επόμενες εβδομάδες στην Χάγη, όσο επεισοδιακές και να ήταν, απλά μου άνοιξαν την όρεξη για ταξίδια.

Read 342 times

Leave a comment