ROCK'N'ROLL HALL OF FAME - Φαντασία ή πραγματικότητα;

Thursday, 02 February 2017 09:27
Published in Αρθρογραφία

Μεγαλοϊδεατισμός ή μια ρεαλιστική και αντικειμενική αναγνώριση; Ποιος το χρειάζεται αλήθεια; Εμείς ή μήπως οι αγαπημένοι μας μουσικοί και καλλιτέχνες;

Γράφει ο Νίκος Παπαδόπουλος

Η απάντηση βγαίνει νωρίς νωρίς από το κεφάλι μου με τεράστια μεγάλη ευκολία. Την έχω εδώ, έτοιμη να βγει από μέσα μου αλλα δεν θα την ξεστομίσω ακόμα. Την κρατώ σφιχτά στα χείλη μου να μην φύγει αχαλίνωτη και με εκδικηθεί. Έχω να τις πω δυο λογάκια όμως πρώτα. Έπειτα από ατελείωτες συζητήσεις με φίλους που έχουν γίνει κατά καιρούς, δεν είναι δύσκολη πλέον η ερώτηση για να απαντηθεί πιστεύω και ας μην βγήκε τελικό πόρισμα. Όταν θεωρούσαμε πως τελειώναμε μια συζήτηση για αυτό το θέμα, μετά από καιρό ξαναζωγραφίζαμε τον κύκλο της ίδιας συζήτησης και βρισκόμασταν πάλι στο ίδιο σημείο χωρίς να το καταλάβουμε. Στην ουσία δεν τέλειωσαν ποτέ αυτές οι ανταλλαγές των απόψεων για την ανακάλυψη των πραγματικών προθέσεων και την ουσιαστική ύπαρξη αυτού του Αμερικάνικου ‘’θεσμού’’, που μόνο θεσμό δεν τον θεωρώ αλλα ένα μπερδεμένο και κατάφορα άδικο και υπερφίαλο κατασκεύασμα, που κανείς δεν ξέρει σε τι ωφελεί πραγματικά και που πλέον έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας τα τελευταία χρόνια.

Και αυτός είναι και ένας λόγος που κάθομαι να ασχοληθώ με αυτό το θέμα. Η αλήθεια είναι πως με αυτά που βλέπω, διαβάζω και ακούω κατά καιρούς, δεν με αφήνουν καθόλου ευχαριστημένο. Ούτε όμως και αδιάφορο. Απεναντίας με στεναχωρούν σε τέτοιο σημείο, που δεν πιστεύω πια στα αυτιά μου και τα μάτια μου με αυτά που διαβάζω. ‘’Ο σκοπός που αγιάζει τα μέσα’’. Δηλαδή ότι μας βολέψει, ότι μας αρέσει, ότι επιτάσσει το σύστημα χωρίς να βάλουμε τα πράγματα κάτω λίγο, έτσι και μόνο για να αγιοποιήσουμε αυτό που θέλουμε. Είναι δυνατόν να είναι δικαιολογημένη η χρήση οποιουδήποτε τρόπου (θεμιτού η αθέμιτου), προκειμένου να επιτύχουμε το στόχο όταν αυτός είναι ιερός; Ε, έτσι λειτούργει η πυραμίδα. Ναι ,η πυραμίδα του Rock ‘N’ Roll Hall of Fame. Έχει την σημασιολογία της και αυτή. Κακή βέβαια. Τυχαίος δεν είναι ο σχεδιασμός του κτιρίου πιστεύω. Μεγαλομανία, σαν την υποτιθέμενη θεϊκή φύση των Φαραώ. Αχόρταγη σαν την περίφημη πυραμίδα της τροφικής αλυσίδας, όπου τα κυρίαρχα αδηφάγα σαρκοφάγα τρώνε τα χορτοφάγα που βρίσκονται σε κατώτερο επίπεδο. Θεωρώ πως όλα αυτά, δημιουργούν μια στενάχωρη πραγματικότητα σε σουρεαλιστικό επίπεδο. Τόσο σουρεάλ που ούτε σε Μεξικάνικες σαπουνόπερες δεν έχει τόσο πολύ σε ποσότητα.
Η χρησιμότητα αυτού του φαινομένου, είναι στην πραγματικότητα άγνωστη. Να μου επιτραπεί όμως η έκφραση και να τοποθετηθώ καθαρά προσωπικά στην χρησιμότητα του, από την δίκη μου πλευρά. Πιστεύω πως είναι τόσο χρήσιμο όσο και κουνούπι για το περιβάλλον. Δηλαδή όσο βλαβερό και άχρηστο είναι το κουνούπι για την φύση, το ίδιο βλαβερό και άχρηστο είναι το RNRHοF για την φύση της μουσικής. Τοξικότατο επίσης, διότι κουβαλά και άκρατο μισητό ανταγωνισμό με ‘’ήξεις αφήξεις’’ δηλώσεων, ενίοτε με κουτσομπολίστικη χροιά και κατινίστικη συμπεριφορά, και το μόνο που αποφέρουν όλα αυτά είναι αρνητικά αποτελέσματα, αμαυρώνοντας και την πραγματική αξία των μουσικών.

 

Καλλιτέχνες που εκτιμούμε, τους βλέπεις να γλύφουν για ένα ξεροκόμματο, ένα κόκκαλο, ένα βραβείο που θα το βάλουν να σκονίζεται στο έπιπλο. Να μην αναφερθώ και στις κατά καιρούς άσχημες μετωπικές συγκρούσεις καλλιτεχνών και συγκροτημάτων, που συμβίωσαν πολλά χρόνια παλιότερα στις καλές μέρες της δημιουργίας τους, αλλα σήμερα σφάζονται και δεν μπορούν να κοιταχτούν στα μάτια, για τον αν θα πρέπει να υφίστανται η όχι πλέον και εάν πράγματι ο ένας είναι αξιότερος του άλλου. Δηλώσεις επί δηλώσεων και η ιστορία επαναλαμβάνεται συνεχώς χωρίς αδιέξοδο.
Βλέπετε, πολλοί θέλουν να μπουν μέσα στην χρυσή λίστα με τους ‘’Inductees’’ όπως αποκαλούνται, κάπως η κάποτε με οποιονδήποτε τρόπο. Αρκεί να μπουν. Θέλουν να ψηφιστούν σε πρώτη φάση από τον κόσμο για να πάρουν το ΟΚ και μετά να μπουν και αυτοί σε τούτο τον ανέμπνευστο κατ’ εμέ θεσμό/διοργάνωση. Όλοι θέλουν να ‘’φανούν’’ μέσα από αυτό, να εμφανιστούν και να δώσουν το παρών, για να από-δείξουν τι αξίζουν, λες και τόσα χρόνια δεν έχουν δείξει την πραγματική τους αξία, με τις χιλιάδες συναυλίες τους στο ενεργητικό τους και περιμένουν από μερικούς ξιπασμένους μεγαλομανείς, να τους τοποθετήσουν και αυτούς μαζί με τους υπόλοιπους εισαχθέντες στο ψυγείο του αδυσώπητου χρόνου. Σου λέει αφού μπήκε αυτός, γιατί να μην μπω και εγώ. Καλύτερος είναι αυτός από μένα η έχει μήπως πουλήσει περισσότερα αντίτυπα;
Το μόνο ίσως όμως που θα καταφέρουν, είναι να τους βάλουν και μια ταφόπλακα. Διότι με την είσοδο τους, κάνουν δώρο και έναν ωραίο επικήδειος τους επιτυχόντες. Ωραία και μεγάλα λόγια προλειαίνουν το τέλος της μεγάλης τους εποχής, εννοώντας πως ήρθε η ώρα να γίνουν και αυτοί ένα μουσειακό τεμάχιο. Δεν έχουν αντιληφθεί πως πρόκειται για ευθανασία;

 

Συμπεριφέρονται σαν να πρόκειται για την μέγιστη των μεγίστων τιμών και αναγνώρισης από τις μάζες. Έχει γίνει δυστυχώς, ο λόγος και η αιτία πολλές φορές της ύπαρξης ενός μουσικού η κάποιου καλλιτέχνη, σκοπός της ζωής του να γίνει μέλος και αυτός, σε κάτι που κανείς δεν ξέρει τι θα προσφέρει και αν έχει λόγο να υπάρχει, από φόβο μην μείνει στο ράφι. Ματαιοδοξία, φόβος, μεγαλομανία; Αν τους ρωτήσεις, δεν θα σου απαντήσουν, διότι ουτε και οι ίδιοι γνωρίζουν τους ακριβείς λόγους.
Αυτό που γνωρίζω, είναι πως όταν γεννηθήκαν οι πρώτες Rock ‘N’ Roll νότες αυτής της μουσικής, τέτοιοι μεγαλοϊδεατισμοί δεν είχαν θέση πουθενά και δεν υπήρχαν ούτε καν ως ιδέα. Τώρα γιατί κάποιοι έχουν βαλθεί, να δώσουν υπέρ-αξία σε ένα κατασκεύασμα του μάρκετινγκ και των βιομηχανιών, είναι πράγματι άξιο απορίας. Ένας χώρος είναι απλά, όπου κρεμάνε σε ταμπέλα το όνομα σου με χρυσά γράμματα και σε τοποθετούν με περίσσια ματαιοδοξία και μπουρδολογία ψηλά σε έναν τοίχο. Μήπως θα ήταν πιο όμορφα στο δάπεδο όπως στο Hollywood, δίπλα σε άλλους ματαιόδοξους και φαντασμένους; Έτσι πλέον γίνεσαι ένα μουσειακό είδος προς τέρψιν των ματιών και της τσέπης (των διοργανωτών) . Ένα τσιμεντένιο κτίριο, χτισμένο και φτιαγμένο από κρύσταλλα, τζαμαρίες και ατσάλι σε πυραμιδοειδή μορφή, μόνο και μόνο για να ‘’αποθηκευθούν’’ τα υπερεγώ του καθενός που θα εισαχθεί. Είναι κάτι που αδυνατό να καταλάβω και ούτε πρόκειται.

Μήπως προσπαθούν έτσι να μείνουν στην ιστορία και να γράψουν και άλλες λαμπρές χρυσές σελίδες;

Μα τους χιλίους κεραυνούς του Δια, διάφοροι καλλιτέχνες και λογιών λογιών συγκροτήματα, θα μείνουν στην ιστορία θέλουν δεν θέλουν, διότι ο κόσμος τους έδωσε αυτήν την δυνατότητα, βάζοντας τους δίπλα στην καρδιά τους και μέσα στην συνείδηση τους, ως καλοσυνάτοι φίλοι που κάνουν καλή παρέα ακούγοντας μουσική, ανταποδίδοντας συναισθήματα και εικόνες. Ο κόσμος και το σανίδι είναι που τους έκανες μεγάλους, που τους έδωσε το μέγεθος που έχουν και όχι μερικοί κριτές και μερικές χιλιάδες ψήφοι σε ένα άψυχο κτίριο.

Εγκλωβισμένο σε μια Αμερικανική ως επί το πλείστον μουσική πραγματικότητα, στερεότυπα και ιδεοληψίες που δίνουν και παίρνουν, με κατάφορες αδικίες και στις 2 μεριές του Ατλαντικού. Δυστυχώς δεν συμπεριφέρεται και ούτε απευθύνεται ως ένας απροκατάληπτος θεσμός στο Παγκόσμιο μουσικό σύνολο των καλλιτεχνών για την προσφορά του ως δείγμα πολιτισμού. Δίχως επίσης σωστά αντικειμενικά κριτήρια. Αυτά απλώς περιορίζονται στις πωλήσεις αντιτύπων περισσότερο αλλα και στην χρονική διάρκεια ζωής λιγότερο. Λες και η αξία ενός καλλιτέχνη φαίνεται από τις πωλήσεις …γιατί αν χρειαστεί, μπορώ να κατεβάσω μια ολόκληρη λίστα συγκροτημάτων, στην όποια η μουσική αξία και επιρροή δεν συνάδει με τις πωλήσεις εκατομμυρίων και ας αξίζουν για πολύ περισσότερες πολλαπλάσιες σε Παγκόσμιο επίπεδο, αλλα και το αντιστρόφως αντίθετο για πολλούς άλλους που βρίσκονται ήδη ‘’μέσα’’ και δεν έχουν και ούτε και σχέση με το αντικείμενο, παίζοντας κάτι άλλο από Rock and Roll.

 

Οι απόψεις σε ένα τέτοιο θέμα συζήτησης ανάμεσα σε φίλους, ανταλλάσσονται με τέτοιο τρόπο, σαν να προσπαθούν δυο χώρες να ‘’ανταλλάξουν’’ πολιτισμούς και έθιμα δια της βίας και του πολέμου, με απώτερο σκοπό την κατάκτηση και την υποδούλωση της γνώμης, με τελικό απώτερο σκοπό όμως την αποκαθήλωση της πραγματικότητας και την απόκρυψη της αλήθειας. Μήπως πάλι της αποκάλυψης ενός μεγάλου αστείου η ακόμα καλύτερα ενός συνονθυλεύματος βιομηχανοποιημένων ανθρώπων, που βρήκαν ευκαιρία για να βγάλουν μερικά φράγκα παραπάνω; Έχοντας για θύματα τους ιδίους τους ‘’αφελείς’’ μουσικούς και καλλιτέχνες, που πιστεύουν λανθασμένα, πως με αυτόν τρόπο θα μείνουν στην ιστορία για πάντα με χρυσά γράμματα επειδή το λένε αυτοί. Ποιοι είναι αυτοί; Το τι σκαρφίζεται το ανθρώπινο μυαλό για να πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες δεν λέγεται. Η μάλλον της ψευδαίσθησης που καιρό τώρα προσπαθεί αυτό το σαν άλλο ‘’μουσείο κέρινων ομοιωμάτων’’ να πλασάρει, σαν το γνωστό μουσείο της Madame Tussauds του Λονδίνου, που μόνο οι ίδιοι θέλουν και κανείς άλλος δεν θα τους υποδείξει,. Γιατί αυτό τους επιβάλλει η τσέπη και οι δισκογραφικές στις οποίες δουλεύουν και προωθούν τα προϊόντα τους, ως τον ιδανικότερο τρόπο για να τιμηθεί δεόντως ένας μουσικός η μια πλειάδα καλλιτεχνών που πλαισιώνουν ένα γκρουπ. Ε δεν σφάξαμε …όχι ακόμα δηλαδή!!

Θέλουν να το περάσουν ως κάτι το εξαιρετικό. Ως μια υπέρτατη τιμητική διάκριση υψηλού επίπεδου με κόκκινα χαλάκια, σαμπάνιες και ακριβά γεύματα. Αλήθεια; Το Rock ‘N’ Roll γεννήθηκε και γαλουχήθηκε σε ακριβά σπίτια και πλούσιες οικογένειες; Μήπως ξέχασαν πως τα Blues, η Soul και η Jazz ήταν η μουσική των φτωχών και του ‘’λαϊκού’’ ανθρώπου, της ανέχειας και της σκλαβιάς, οι οποίες μετεξελίχθηκαν και μεταμορφώθηκαν σε Folk, Rock, Prog και Heavy Metal ως ένα μέσο διαμαρτυρίας;

Για παράδειγμα, οι Black Sabbath δημιουργήθηκαν το 1968, επειδή οι οικογένειες τους ήταν πάμπλουτες και δεν είχαν με τι να ασχοληθούν; Λάθος. Τα εργοστάσια του Birmingham ήταν η αιτία, η φτώχεια και το μεροκάματο και η καθημερινή επιβίωση. Ο Tony Iommi ‘’μόνο’’ 2 δάχτυλα έχασε, εξαιτίας εργατικού ατυχήματος, στην τρυφερή ηλικία των 17 χρονών. Η μουσική ήταν το αποκούμπι τους κάποτε και η δύναμη που αντλούσαν για ζωή και τώρα έγινε δεκανίκι το Hall of Fame; Δεν το δέχομαι αυτό.

Χάθηκε το νόημα στην μετάφραση μου φαίνεται και ξέχασαν από πού ξεκίνησαν όλοι τους και ποιοι ήταν οι πραγματικοί λόγοι για να παίξουν μουσική. Και ας ήταν για να τους ερωτεύονται οι γυναίκες. Κάποτε είχαν σοβαρούς λογούς και έπαιζαν για τον κόσμο, ξεκινώντας από μικρούς χώρους και κλαμπάκια, μη έχοντας τα απαραίτητα, ρισκάροντας ακόμα να μην πάρουν στο χέρι τις λίγες λίρες που τους έδιναν οι μαγαζάτορες. Λόγοι μικροί και καθημερινοί, αλλα πολύ πιο σοβαροί και από τον μεγαλύτερο λόγο/δικαιολογία του Rock N Roll Hall of Fame.

 

Ας αναλογιστούμε λίγο τι ακριβώς είναι στην πραγματικότητα το R’N’R Hall of Fame. Πρόκειται για μια μάζωξη ανθρώπων και μια εκδήλωση, στην όποια παίρνουν μέρος πρόσωπα και μεγάλες προσωπικότητες του καλλιτεχνικού στερεώματος. Ωραία μέχρι εδώ. Συνετά χωρίς θόρυβο περιμένουν να πάρουν την πολύτιμη πλακέτα που θα τους ανεβάσει στους χίλιους ουρανούς και τις εφτά θάλασσες, πιο ψηλά και από τον Όλυμπο. Να γίνουν οι θεοί της Ροκ μέσα στον Ναό. Έτσι τους κάνουν να πιστεύουν δηλαδή. Οι τιμώμενοι καλλιτέχνες με τις οικογένειες τους, κάθονται σε έναν στρόγγυλο τραπέζι, περιμένοντας την σειρά τους να ανακοινωθεί το δικό τους όνομα. Συγγνώμη αλλα αυτό δεν μου θυμίζει μια γιορτή της μουσικής, αλλα το πανηγυράκι της Eurovision. Ας συνέλθουμε λίγο. Τι έγινε βρε παιδία; Μήπως πέθανε το Rock ‘N‘ Roll και δεν πήραμε ιδέα για το που οδηγείτε τα τελευταία χρόνια;
Μήπως αργοπεθαίνει με κάτι τέτοιους τυχάρπαστους (μήπως όχι;) πονηρούς θεσμούς και θέλουν να κάνουν το Ροκ ένα μουσειακό πλέον είδος;

Ο Neil Young ξεκαθάρισε τα πράγματα πριν χρόνια, εκφράζοντας μια απτή πραγματικότητα. ‘’Rock ‘N’ Roll Will Never Die’’ είπε με τόλμη και προφητική ευφυΐα, μέσα από τους στίχους του αποστομωτικού ‘’My My, Hey Hey (Out of the Blue)’’. Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Mόνο οι ίδιοι ξέρουν. Κανείς δεν έχει ανάγκη το Rock ‘N Roll Hall Fame. Ναι ρε, έτσι ακριβώς μα τον Τουτάτη. Αυτή είναι η απάντηση που δίνεται. Όχι δεν το έχουμε ανάγκη, είναι η πιο σίγουρη απάντηση. Δεν είναι απλά ότι εμείς οι θεατές αυτού του καλοστημένου ανεκδότου ΔΕΝ το έχουμε ανάγκη, αλλα πολύ περισσότερο ΔΕΝ το έχουν ανάγκη οι ίδιοι καλλιτέχνες.
Το Rock ‘N’ Roll δεν είναι μόδα και δεν φοριέται σαν άπλυτο ρούχο πεταμένο στο καλάθι, για να ξεπλύνει τις αμαρτίες του στο R’N’R Ηall of FAME. Έζησε και συνεχίζει να ζει, σαν ένα άγριο αφηνιασμένο ζώο, ελεύθερο και αποδεσμευμένο από τέτοιες ιδεολογικές πρακτικές, στεγανά και παρωπίδες ….και τώρα θα εγκλωβιστεί αμαχητί σαν σε φυλακή, σε μερικές χιλιάδες τετραγωνικά;

Και αδυνατώ να καταλάβω γιατί αρκετοί από τους μουσικούς, φτάνουν και στο σημείο να παρακαλούν και να εύχονται μια ‘’είσοδο’’ τους ή τουλάχιστον έστω και την πιθανότητα υποψηφιότητας στους πιθανούς εισαχθέντες. Ποιος και τι είναι πίσω από όλα αυτά; Χίπηδες μουσικοί που έγιναν Γιάπηδες; Η μουσική βιομηχανία;
Ούτε οι αγαπημένοι μας καλλιτέχνες και συγκροτήματα, αλλα ούτε και εμείς έχουμε κάποια καταπιεσμένη κρυφή ανάγκη να δούμε ένα συγκρότημα που στηρίζουμε και ακούμε δεκαετίες τώρα, να τιμάται με ένα ανούσιο και σαχλό βραβείο. Το χρυσό βατόμουρο έχει μεγαλύτερη αξία θεωρώ. Είναι σαν να δωρίζεις ένα ματσάκι μαϊντανό η ένα μπουκέτο με καρότα σε κάποιον που έχει πουλήσει μερικά εκατομμύρια δίσκους σε ολόκληρο τον πλανήτη. Αυτό είναι το βραβείο. Προσωπικά έτσι το βλέπω και έτσι το αναγνωρίζω. Τι στο καλό τους έχει πιάσει όλους;

Συνηθίζω προσωπικά να το προσφωνώ ως ένα Hall Of Shame ή όπως κάποιοι προτιμούν να το αποκαλούν και Hall of Lame. Ότι και να επιλεχθεί, δίκαιη και σωστή επιλογή, τηρουμένων των αναλογιών αλλα και το μερίδιο ευθύνης αυτού του θεσμού.
Η μουσική σκηνή και το σανίδι είναι αυτό που θα τιμήσει πράγματι και θα δώσει την απαραίτητη αναγνώριση αλλα και την αίγλη στο συγκρότημα, εκεί όπου γεννήθηκε, ζει και αναπνέει το Rock ‘N’ Roll, και στο τέλος θα πεθάνει με τον τρόπο που θα διαλέξει αυτό. Και όχι ερμητικά κλεισμένο σε βαθμό ασφυξίας, ανάμεσα σε τζαμαρίες και τοίχους που μοστράρουν και πωλούν την ίδια τους την ιστορία. Η Blues, Soul, Jazz, Folk, Rock, Prog, Hard Rock, Heavy Metal (επιλέξτε και ονομάστε όπως εσείς θέλετε ανάλογα τα γούστα σας), όλα αυτά τα είδη δημιουργήθηκαν και γεννήθηκαν μέσα από μια άλλη ιδέα, σπάζοντας τα δεσμά τους σαν άλλος Προμηθέας ΚΑΠΟΤΕ για να εκφραστούν και να ακουστούν ακόμα παραπέρα. Μόνο που το «σανίδι» και ο κόσμος που τα γαλούχησε, έχουν την δύναμη να τιμήσουν, να απελευθερώσουν και να τοποθετήσουν ένα συγκρότημα στα ύψη του Ολύμπου.

Αυτά ΕΙΝΑΙ το αληθινό Rock ‘N’ Roll Hall of Fame.

 

Read 398 times

Leave a comment