Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΑΓΓΕΛΑΚΑ

Thursday, 09 February 2017 10:19
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία


Τον Αγγελάκα τον γνώρισα για πρώτη φορά στο υπόγειο δισκάδικο του Γιώργου Τσακαλίδη.

Γράφει ο Ντίνος Δηματάτης

Ήταν Χειμώνας του Ι989. Μου τον σύστησε ο ίδιος ο Τσακαλίδης ο οποίος ήταν υπεύθυνος της ιστορικής ανεξάρτητης “Αno Kato Records” τονίζοντας ότι ο νεαρός τότε Αγγελάκας ήταν ο τραγουδιστής ενός νέου συγκροτήματος με την περίεργη ονομασία Τρύπες. Είχαν υπογράψει στην εταιρία του και μετά τις συστάσεις ο Τσακαλίδης μου έδωσε μια demo κασέτα για να ακούσω τη δουλειά τους. Εγώ αν και δεν τους είχα ακούσει, πρότεινα αμέσως στον Αγγελάκα μια πρόσκληση για να τον παρουσιάσω στην δίωρη Σαββατιάτικη εκπομπή που παρουσίαζα τότε στον Αntena της Θεσσαλονίκης με το ψευδώνυμο Ντίνος Δέλτας.

 

Ο Αγγελάκας ήρθε στην ώρα του αλλά κατά την διάρκεια της συνέντευξης διέκρινα ότι ήταν λίγο «κουμπωμένος», ίσως γιατί ακόμη δεν ήταν εξοικειωμένος με τις απαραίτητες συνεντεύξεις - μπορεί να ήταν και η πρώτη συνέντευξη του σε ραδιόφωνο! - ίσως πάλι να τον φόβισε λίγο το όνομα του Antena, ενός σταθμού που έπαιζε κατά βάση εμπορικά hits . Έπαιξα γύρω στα τέσσερα κομμάτια από το demo με punk αναφορές και με την ερμηνεία του Αγγελάκα να αιφνιδιάζει ένα μέρος των ακροατών. Μάλιστα μετά την εκπομπή είχα δεχθεί θυμάμαι και δυο-τρία παράπονα από ακροατές για την παρουσίαση αυτής της μπάντας!… Ήταν ίσως λογικό το κοινό να μην ήταν έτοιμο ακόμη για το ύφος της ερμηνείας του Αγγελάκα που αργότερα κατέκτησε την νεολαία και σήκωσε ψηλά το λάβαρο για την καθιέρωση του εγχώριου rock.

 

«ΗΣΥΧΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΑΝΕΜΕΛΑ ΛΙΒΑΔΙΑ»

Τον Αγγελάκα τελευταία έχω την τύχη να τον βλέπω συχνά αφού τον συναντώ σε ένα μαγαζί χειροποίητων παπουτσιών ενός φίλου κοντά στην περιοχή μου
στην Θεσσαλονίκη. Λίγους μήνες πριν με είχε ενημερώσει για τη νέα δουλειά που ετοίμαζε με τον ποιητικό τίτλο «Ήσυχα Τραγούδια για Ανέμελα Λιβάδια». Ένα album που τελικά είδε το φως πριν πέσει η αυλαία για το καταραμένο 2OI6 .
Εδώ τον δημιουργό τον συνοδεύει μια νέα ομάδα μουσικών που ο ίδιος τους έχει βαφτίσει ΙΟΟ οC

Aνάμεσα στην ανδροκρατία των μουσικών παίζει και μια γυναικεία παρουσία, η Λαμπρινή Γρηγοριάδου στις ακουστικές κιθάρες και στα φωνητικά, ενώ έγραψε και τη μουσική μαζί με τον Γιάννη στο «Φιλικό».

Το «Μόνο Από Τη Λύπη Σου» που ανοίγει εντυπωσιακά τον δίσκο αποτελεί την κορυφαία στιγμή του έργου. Προσθέτει ένα ακόμη μεγάλο τραγούδι και μια συγκλονιστική ερμηνεία στην αλυσίδα των μοναδικών συνθέσεων του Αγγελάκα.

«…Μόνο από τη Λύπη σου
Μονάχα από τη Λύπη σου
Με τίποτα απ΄τη Λύπη σου
Δεν θα΄θελα να πιώ…»

Η ίδια πανδαισία των ήχων που ξεκίνησε με το πρώτο κομμάτι, τον ακολουθεί και στο επόμενο στο καταγγελτικό «Νεάντερνταλ»

«…Κρετίνοι αστρολιγούρηδες
Των ουρανών πρεζάκια
Θα φαν γροθιές οι μούρες σας
Να ψάχνουνε δοντάκια…»

Στο δραματικό «Ωσάν Τυφλό Σπουργίτι» η εκλεκτή ομάδα των μουσικών τον συνοδεύει με το πανηγυρικό ύφος μπάντας νέγρων της Νέας Ορλεάνης
σε παρέλαση…

«…Άφησε τον παράδεισο
Και το ζεστό του σπίτι
Και κουτουλάει στην άβυσσο
Ωσάν τυφλό σπουργίτι…»

Ο Αγγελάκας στη νέα του αυτή πρόταση επιχειρεί να ανοίξει νέους δρόμους μουσικής έκφρασης. Γνωρίζει καλά ότι οι στίχοι του δεν είναι εύκολη υπόθεση να μελοποιηθούν! Έτσι πειραματίζεται και παλεύει σε δύσβατα μονοπάτια. Δε ψάχνει για
εύκολες λύσεις. Προσπαθεί να πάει ένα βήμα παραπέρα. Και εδώ έγκειται το μεγαλείο του ξεχωριστού δημιουργού... Αρωγός στα σχέδια του ο έμπειρος Coti K που κάνει παπάδες με τα ηλεκτρονικά του, αλλά και ο Sonny Touch που ‘χει εμπλουτίσει καίρια το έργο με τις άψογες ενορχηστρώσεις του.

Και φυσικά η μπάντα των ταλαντούχων μουσικών που τον συνοδεύει.

Το όγδοο κομμάτι στη σειρά το «Ποτέ». Θεωρώ ότι διαθέτει τη δωρική δύναμη του τεράστιου Ψαραντώνη

«…Έτσι ο τρελός ακούει μηνύματα
Νιώθει φονιάς που κλαίει τα θύματα
Ορμάει στη φωτιά και λέει ΄Δεν θα
Σωθώ ποτέ…»

 

Ο δίσκος - όπως και ο προηγούμενος – συνοδεύεται με ένα βιβλίο όπου ο Αγγελάκας καταθέτει σκέψεις, ποιήματα, ιδέες, που είναι χωρισμένες σε τρεις ενότητες. Σ΄ ένα από αυτά αποχαιρετά την απώλεια της μητέρας του με μια χούφτα συγκινητικές λέξεις…

«…Άκουγε τη σάλπιγγα του θανάτου της
Και ροχάλιζε ευχαριστημένη
Εκείνη που έζησε τη ζωή της
Νανουρίζοντας τις πίκρες με γλυκόλογα…»

Ενώ σ΄ένα άλλο υμνεί την μουσική

«…Θεραπεύει αυτούς που πιστεύουν στα
γιατρικά τους
Η μουσική σώζει τους σωσμένους
Μα κ΄αυτό δεν είναι λίγο…»

Εν κατακλείδι, ακούγοντας τη νέα δουλειά του Γιάννη Αγγελάκα ένιωσα το ίδιο συναίσθημα με το άκουσμα των συγκλονιστικών δίσκων του Nick Cave που θρηνεί για την απώλεια του γιού του, όπως και του κύκνειου άσματος του αλησμόνητου Leonard Cohen.

Τρεις σπουδαίοι δίσκοι που φαντάζουν σαν μια αρχαία τραγωδία του Αισχύλου…

 

http://www.dinosdimatatis.gr/

 

Φωτογραφία Γιάννη Αγγελάκα στο "ΡΟΔΟΝ" με τις Τρύπες: Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

 

 

 

Read 547 times

Leave a comment