A CANDLEMASS MASTERPIECE : "Nightfall"

Wednesday, 19 April 2017 11:35
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

Όταν ο μπασίστας Leif Edling άλλαζε το όνομα των Nemesis σε Candlemass, σίγουρα δε φανταζόταν το ρόλο που θα διαδραμάτιζε στο παγκόσμιο rock στερέωμα τόσο ο ίδιος, όσο και η μπάντα του.

Γράφει ο Δημήτρης Τσέλλος

 

Το πρωτόλειο doom metal, το οποίο ήταν υπόθεση των Black Sabbath είχε σχεδόν ξεχαστεί, αφού και οι ίδιοι είχαν κάνει στροφή στον ήχο τους προς καθαρά heavy μονοπάτια. Ξαναβρέθηκε όμως στο προσκήνιο χάρη στους Σουηδούς, οι οποίοι το εμπλούτισαν με τον επικό ήχο των Manowar και Rainbow και εν τέλει δημιούργησαν ένα νέο μουσικό ύφος. Έκτοτε το επικό doom metal (περί αυτού ο λόγος) «μεγάλωσε», καθιερώθηκε, μας έχει χαρίσει πολλά ακόμη εκλεκτά συγκροτήματα, αλλά κακά τα ψέματα: Οι Candlemass είναι όχι μόνον οι πρώτοι διδάξαντες, αλλά οι αδιαμφισβήτητοι ηγέτες του. Το τιτάνιο ντεμπούτο της μπάντας “Epicus, Doomicus, Metallicus” μπορεί από πολλούς να θεωρείται ως η καλύτερή τους στιγμή, αλλά ο δίσκος του οποίου το περιεχόμενο θα δούμε αναλυτικά ευθύς αμέσως, το κοιτάζει ίσα στα μάτια. Για πάμε…

 

 

1. Gothic Stone - H εισαγωγή του άλμπουμ αλλά και το βασικό θέμα του “The Well of Souls” που ακολουθεί. Σκοτεινό και επιβλητικό πρελούδιο, που δικαιολογεί ακόμη και το όνομά του. Στέκει ως πραγματικός γοτθικός τύμβος, ατάραχο, ανοίγει ένα μουσικό έργο σαν το “Nightfall” ακριβώς όπως του πρέπει και καταφέρνει αμέσως να βάλει τον ακροατή στο …«καταδικαστικό» κλίμα του δίσκου.

 

2. The Well of Souls - Το Πηγάδι των Ψυχών είναι μια μυστηριώδης τοποθεσία στην Ιερουσαλήμ, όπου συναντώνται ο Χριστιανισμός, ο Ιουδαϊσμός και το Ισλάμ. Σύμφωνα με την εκάστοτε παράδοση, για τους χριστιανούς είναι η τοποθεσία (τα Άγια των Αγίων) όπου έμαθε η Ελισάβετ πως θα κυοφορήσει τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, για τους Ιουδαίους ο βωμός της θυσίας του Ισαάκ και για τους μουσουλμάνους το σημείο όπου μπορεί κανείς να ακούσει τις φωνές των ψυχών που περιμένουν τη Μέρα της Κρίσης. Στην Εβδόμη Τέχνη, το συναντάμε ως το μέρος όπου βρίσκεται κρυμμένο το Σκήπτρο του αρχαίου θεού των Αιγυπτίων Ρα, στην αρχαία Τανίς στην Αίγυπτο. Εκεί ταξίδεψε ο Indiana Jones με σκοπό να το αποκτήσει και μ ’αυτό να ανοίξει τη σφραγίδα ώστε να βρει τη Κιβωτό της Διαθήκης. Εμπνευσμένοι από τις παραπάνω παραδόσεις και ιστορίες οι Σουηδοί αναλαμβάνουν να μας ταξιδέψουν κατευθείαν εκεί, μόνο που το δικό τους «Πηγάδι» είναι μια σφραγισμένη πύλη που προστατεύει τον κόσμο από το Απόλυτο Κακό. Ο γέροντας που φυλά το μέρος με προσευχές, προειδοποιεί:
“Break the circle and all hell comes loose
the well of souls must stay sealed…”
Τα λόγια του όμως δεν εισακούονται. Η τελετή ξεκινά. «Μαύρος», ψυχρός αέρας σβήνει τα κεριά, σατανικές σκιές γελούν, η καρδιά του ήρωα γεμίζει από σκοτάδι καθώς βλέπει τα φλεγόμενα μάτια του Baphomet (ξέρετε, ο γνωστός ερμαφρόδιτος κατσικόμορφος βελζεβούλης) μπροστά του. Η σφραγίδα σπάει, το Πηγάδι ανοίγει, το Κακό είναι εδώ! Τίποτα δεν μπορεί πλέον να σταματήσει αυτό που έρχεται, εκτός ίσως από την απόλυτη πίστη… Τελικά ο ήρωας σώζεται από το λυτρωτικό ξημέρωμα, αφού όλα ήταν ένας εφιάλτης και το μυστικό είναι ακόμη ασφαλές. Αλλά για πόσο ακόμη;
Μουσικά το κομμάτι καθηλώνει, μέσα από Ανατολίτικες κλίμακες στη κιθάρα, πανίσχυρα τύμπανα και πανέμορφα solos από τον Lars Johansson που ήρθε για να μείνει, ενώ το θεσπέσιο vibrato του Messiah τον κάνει να ακούγεται ως ο απόλυτος εσχατολογικός προφήτης. Ο Παράδεισος συναντά τη Κόλαση και οι Black Sabbath το επικό metal, σε ένα τραγούδι - σταθμό για το επικό doom metal και ένα από τα κορυφαία του δίσκου. Και αυτό το riff του σου παίρνει τη ψυχή…

 

3. Codex Gigas - Ή αλλιώς, η Βίβλος του Διαβόλου. Το μεγαλύτερο σε μέγεθος βιβλίο που γράφτηκε ποτέ. Ο θρύλος λέει πως τον 12ο μ.Χ. αιώνα, στο μοναστήρι Ποντλάζιτσε της Βοημίας, ένας Βενεδικτίνος μοναχός, ο Αρμίνιος ο Ερημίτης, είχε καταδικαστεί και επρόκειτο να ταφεί ζωντανός αφού δεν τήρησε τους μοναχικούς κανόνες. Για να αποφύγει το θάνατο, υποσχέθηκε να γράψει μέσα σε μια νύχτα ένα βιβλίο που να περιέχει όλη την γνώση της ανθρωπότητας. Ο καλόγερος άρχισε να γράφει το βιβλίο, αλλά φτάνοντας μεσάνυχτα τον εγκατέλειψαν οι δυνάμεις του. Τότε προσευχήθηκε ζητώντας βοήθεια. Στη προσευχή του απάντησε ο Διάβολος, ο οποίος ζήτησε σε αντάλλαγμα της βοήθειάς του τη ψυχή του Αρμινίου, όπως και έγινε. Ο Διάβολος αποπεράτωσε το έργο, ενώ ο καλόγερος ζωγράφισε την εικόνα του σε μια από τις σελίδες του βιβλίου. Κάποιοι λένε πως ακόμη και την εικόνα αυτή, ο Διάβολος τη ζωγράφισε. Το “Codex Gigas” των Candlemass από την άλλη είναι ένα αργό, επιβλητικό και επικό οργανικό κομμάτι, άκρως ατμοσφαιρικό, που εμπνέει μια εμφανέστατη μεγαλοπρέπεια και λειτουργεί ως «γέφυρα» προς το…

 

4. At the Gallows End - Πόσα και πόσα τραγούδια δεν έχουν γραφτεί για τη θανατική ποινή, σε οποιαδήποτε μορφή της. Τούτο δω μιλά για τον απαγχονισμό, μια μέθοδο εκτέλεσης που μας είχε συστηθεί με έναν εξίσου εξαιρετικό τρόπο στο “Hallowed Be Thy Name” των Iron Maiden. Μόνο που εδώ, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά, που έχει να κάνει με τον ήρωα των στίχων. Στο έπος των Maiden ο κατάδικος είναι αθώος, ή έστω έχει μετανιώσει. O ιερέας τον λειτουργεί για τελευταία φορά, ο ίδιος θεωρεί πως η ζωή τον αδίκησε και στο δρόμο προς το θάνατο, το πλήθος του φωνάζει «ο Θεός μαζί σου». Στην αντίστοιχη ιστορία των Σουηδών, ο κατάδικος είναι ένας αμαρτωλός, που πίνει το τελευταίο του κρασί πλέον μόνος, χωρίς κανέναν στο πλευρό του. Εισαγωγή με μια «στοιχειωτική», ανατριχιαστική μελωδία στη κιθάρα, βέρο doom metal ρυθμό και υπέροχη ερμηνεία από τον «καλόγερο», παρουσιάζουν τον θανατοποινίτη να βλέπει το τελευταίο ξημέρωμα της ζωής του, τη στιγμή που ο ήλιος φωτίζει τους λόφους του Tyburn

“Sunrise I greet you, the beauty of your light
so warm and tender was never the night
In tears I see you, the last time it will be
so give me your blessing, I'll meet my destiny”
Ξεσηκωτικό riff για τη συνέχεια, οι ρυθμοί ανεβαίνουν και η ιστορία περιγράφει έναν άνθρωπο στον οποίο ακόμη και ο Ύπνος αρνείται λίγες στιγμές ξεκούρασης
“No rest for the Sinner
Hypnos refused me my sleep…”
Ο ίδιος ξέρει πως όλα αυτά είναι η δίκαιη τιμωρία του, αφού
“I am the outcast no winner
I am the fallen the one
that lived all his life as a sinner
The Tempter has called me his son”
αλλά ακόμη και αυτή την ύστατη στιγμή, καθώς σκέφτεται τις πράξεις του την ώρα που φέρνει η ζωή μπροστά του, πουθενά δεν υπάρχει το συναίσθημα της μετάνοιας.
“A sinner, a fool or a devil
or just a victim of life
It's no fun to burn in hell's fire
but I sure have enjoyed my life”

Μοιραία το τέλος φτάνει, μετά από το χτύπο της καμπάνας και τον ήχο της καταπακτής που ανοίγει κάτω από τα πόδια του κατάδικου. Αιώνιος ΥΜΝΟΣ το “At the Gallows End”, από αυτούς που δεν γράφονται από τον οποιονδήποτε, οποτεδήποτε και οπουδήποτε.

 

5. Samarithan - Η διδακτική παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Ο ετοιμοθάνατος ταξιδιώτης σώθηκε, χάρη στον φιλεύσπλαχνο περαστικό διαβάτη, ο οποίος τον οδήγησε σε ένα πανδοχείο, περιποιήθηκε τις πληγές του, τον τάισε και δεν τον άφησε ώσπου να βεβαιωθεί πως έγινε εντελώς καλά. Τώρα εσείς απλά αλλάξτε τον τραυματισμένο ταξιδιώτη με έναν ρακένδυτο, άπορο ζητιάνο και έχετε τη παραβολή όπως την είδε ο ιθύνων νους της μπάντας, Leif Edling. Ο φιλάνθρωπος διαβάτης δεν έλαβε υλική ανταμοιβή για αυτή του τη πράξη, καθώς ο ταξιδιώτης που βοήθησε ήταν φτωχός, αλλά τη διαβεβαίωση πως ο Θεός δεν ξεχνά οποιαδήποτε καλή πράξη. Πράγματι, χρόνια μετά, ετοιμοθάνατος καθώς ήταν στο κρεββάτι του, δέχθηκε την επίσκεψη τριών αγγέλων οι οποίοι τον πήραν μαζί τους στο Παράδεισο, χαρίζοντάς του αγγελικά φτερά και ολόκληρη τη σοφία του κόσμου.
Ένα από τα κλασσικότερα τραγούδια όχι μόνον των Candlemass, αλλά ολόκληρου του metal (τώρα όποιος έχει ακούσει τον δίσκο θα πει πως αυτό ισχύει για οποιαδήποτε σύνθεση του “Nightfall” και δικαιολογημένα), αργό, μοιάζει λες και η μουσική ακολουθεί τον Σαμαρείτη που σχεδόν κουβαλά στους ώμους του τον ανήμπορο συνάνθρωπό του. Μπορεί να έχει πένθιμο χαρακτήρα, αλλά είναι λυτρωτικό και στο τέλος αφήνει μια «γλυκιά γεύση» πληρότητας και ηρεμίας. Συνάμα αποτελεί ιδιαίτερα αγαπημένη σύνθεση των οπαδών, οι οποίοι τραγουδούν τους (ποιητικότατους) στίχους και «ζουν» με τον τρόπο τους την ιστορία.

 

6. Marche Funebre - Μπορεί να είχαν περάσει 150 χρόνια από τη μέρα που η «Σονάτα για πιάνο Νο2» του Chopin πρωτοπαρουσιάστηκε στο κοινό, αλλά αυτή η εκδοχή του «Πένθιμου Εμβατηρίου» από τους Candlemass, έκανε τα χρόνια αυτά να μοιάζουν λες και ήταν χθες. Κανένα άλλο μουσικό θέμα δεν θα μπορούσε να ταιριάξει καλύτερα σε έναν δίσκο γεμάτο θλίψη, πόνο και θάνατο. Η νεκρική πομπή ξεκινά αλλά στο τέρμα της δεν συναντάς, όπως ίσως θα περίμενες, ένα ακόμη αργό doom κομμάτι, αλλά το…e Funebr

 

7. Dark are the Veils of Death - Μαύρα είναι τα Πέπλα του Θανάτου. Μαύρα και άραχνα. Ο Μέγας Θεριστής επισκέπτεται τον ετοιμοθάνατο, το κερί της ζωής έχει λιώσει πια και το δρεπάνι ήδη υψώνεται. Το νήμα κόβεται και το ταξίδι της ψυχής προς το άγνωστο ξεκινά. Ή θα καταδικαστεί σε αιώνιο μαρτύριο, ή θα απολάβει αιώνια γαλήνη

“To sail the seas of eternal damnation
to cross the desert of woe and despair
or drink the chalice of divine ambrosia”
Η πιο up tempo στιγμή του δίσκου, με εναλλαγές ωστόσο στο ρυθμό, έντονα Sabbath-ικό συναίσθημα, έχει αυτή τη groovy υφή των πρώτων δίσκων των Άγγλων πρωτεργατών του σκληρού ήχου και θα μπορούσε να συνδεθεί στιχουργικά με το κομμάτι που ακολουθεί

 

8. Mourner’s Lament - Ο Θάνατος έχει ήδη πάρει το άτυχο παιδί και ο δυστυχής πατέρας πενθεί.

“Let me stay here by your side
be one with you my precious child
Let me cover your bed with tears
I will save you from all fears”
O Messiah θρηνεί μεν, αναλαμβάνοντας το ρόλο του χτυπημένου από τη μοίρα γονιού, αλλά το κάνει με έναν τρόπο τόσο εξυψωτικό, επικό και λυρικό, που δεν αφήνει το δικαιολογημένο αίσθημα της κατάθλιψης να κερδίσει σε αυτή την άτυπη «διελκυστίνδα». Η μουσική αυτού του σπουδαίου τραγουδιού θυμίζει έντονα αυτή του επίσης σπουδαίου “Under the Oak”, από το “Epicus…”. Πόνος, θλίψη αβάσταχτη και ταυτόχρονα φθόνος για τους γονείς που χαίρονται τα παιδιά τους, γεμίζουν τη ψυχή του χαροκαμένου πατέρα, ο οποίος κάνει ό,τι μπορεί για να αποχαιρετήσει όπως πρέπει το σπλάχνο του
“I burn the candles for your soul
I sing you prayers as the preacher told
I bring you flowers, I dress in black
though I know this cannot give you back…”
H πεμπτουσία αυτού που λέμε “doom”. Χωρίς πολλά λόγια.

 

9. Bewitched - Έντονες κιθάρες της μεγάλης του Iommi σχολής, βροντώδη τύμπανα, μπάσο να ακολουθεί ισάξια και όχι σε ρόλο δευτεραγωνιστή και ο “Mad Monk” να υποδύεται τον γνωστό «Πολύχρωμο Αυλητή του Hamelin». Η ιστορία του αυτή:

Στην ομώνυμη πόλη υπήρχε ένα εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα με τρωκτικά. Εμφανίστηκε τότε ένας περίεργος άνθρωπος, ντυμένος με μια πολύχρωμη στολή, που υποσχέθηκε να την απαλλάξει από τα προβλήματα που δημιουργούσαν οι ποντικοί και οι αρουραίοι, αρκεί οι ντόπιοι να τον πληρώσουν. Πράγματι, αφού επήλθε συμφωνία, ο παράξενος αυτός μουσικός παίζοντας την φλογέρα του κατάφερε να οδηγήσει και τελικά να πνίξει τα τρωκτικά σε ένα κοντινό ποτάμι. Όμως μετά την άρνηση των χωρικών να τον πληρώσουν για τις υπηρεσίες του, αποχώρησε πικραμένος και θυμωμένος. Επέστρεψε στις 26 Ιουνίου, την ημέρα των Αγίων Ιωάννη και Παύλου, ντυμένος αυτή τη φορά με κυνηγετικά ρούχα και στο κεφάλι του φορούσε ένα παράξενο κόκκινο καπέλο. Η όψη του δεν είχε καμία σχέση με την ευχάριστη εικόνα που είχε, όταν έδιωχνε τα τρωκτικά. Τη φορά αυτή, ήταν τρομερός. Φυσούσε στη φλογέρα του καθώς περπατούσε τους δρόμους, αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν τα ποντίκια και οι αρουραίοι που βγήκαν από τα σπίτια να τον ακολουθήσουν, αλλά τα παιδιά: ένας μεγάλος αριθμός παιδιών, όλα τεσσάρων ετών και άνω. Το πλήθος των παιδιών τον ακολούθησε έξω από τη πόλη κι αυτός τα οδήγησε σε ένα βουνό, όπου εξαφανίστηκαν όλοι μαζί, ίσως προς την Τρανσυλβανία.
Συνολικά εξαφανίστηκαν 130 παιδιά. Ακόμα και σήμερα, ο δρόμος που διάβηκαν τα παιδιά για να περάσουν την πύλη της πόλης ονομάζεται Σιωπηλός Δρόμος, διότι σ’ αυτόν δεν επιτρέπονται ούτε ο χορός, ούτε η μουσική. Πράγματι, κάθε φορά που μια γαμήλια πομπή διασχίζει το συγκεκριμένο δρόμο, καθώς κατευθύνεται προς την εκκλησία, οι μουσικοί σταματούν να παίζουν. Στο βουνό πάλι όπου ο μυστηριώδης αυλητής οδήγησε τα παιδιά, έχουν στηθεί δύο πέτρινα μνημεία σε σχήμα σταυρού, ένα από την αριστερή πλευρά και ένα από τη δεξιά…
Η κεντροευρωπαϊκή λαϊκή παράδοση συναντά τη metal μουσική; Ω ναι!
Σημείωση: Το απίθανο video clip προσπεράστε το, εκτός αν θέλετε να γελάσετε με τη ψυχή σας.


 

10. Black Candles - Τα «Μαύρα Κεριά» είναι μια instrumental σύνθεση του Mike Wead των King Diamond, που εκείνη την εποχή δοκιμαζόταν από τη μπάντα για τη θέση του lead κιθαρίστα. Χωρίς τις επικές εξάρσεις των άλλων δύο οργανικών κομματιών (“Gothic Stone” και “Codex Gigas”), βασίζεται στην ατμόσφαιρα και κλείνει ταιριαστά το δίσκο.

Αυτά τα δέκα κομμάτια θα παρουσιάσουν οι Candlemass, ίσως με τη προσθήκη μερικών ακόμη, στις 22/4 στο Piraeus 117 Academy. Δεν χρειάζεται να πούμε πως η σύνθεσή τους στη παρούσα φάση εγγυάται την άρτια απόδοση (και όχι εκτέλεση στα πέντε μέτρα) των ανωτέρω ύμνων, οπότε αν όλα πάνε σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δεδομένα η εμφάνιση των μεγάλων Σουηδών θα είναι μια σπουδαία εμπειρία. Όπως όλες όσες έχουν προηγηθεί άλλωστε.

 

Be there!

 

Candlemass live at "Sweden Rock Festival" 2005 shots by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

Read 945 times

Leave a comment