"GET THEM ROCK BLUES TODAY" - Best Albums of 2017 till now

Tuesday, 25 April 2017 15:13
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

Άκουσα πολλά ως τώρα...πάρα πολλά!!!Τι ξεχώρισα; Να σας πω;

Ακούει, ξεχωρίζει & γράφει η Εύα "Foxy Lady" Ζευγούλα

 

Η πρώτη μεγάλη ευχάριστη έκπληξη ήταν, φυσικά, το “Talk About That” του πατριάρχη του λευκού blues John Mayall.

Θα μου πεις τώρα υπήρχε περίπτωση να σε απογοητεύσει ο Mayall;
Όχι, θ’ απαντήσω χωρίς δεύτερη σκεψη. Αυτό που με εξέπληξε ήταν ότι δεν ήταν αναμενόμενα καλός, ήταν καλύτερος από ό,τι μπορούσα να φανταστώ!
Ένας John Mayal από τα πολύ παλιά, δυνατός, εκρηκτικός, αιωνίως νεανίας και με όρεξη να δείξει στους νέους πώς παίζονται τα blues.
Το τραγούδι που έχει τον ίδιο τίτλο με το album ανοίγει το δίσκο σε κλίμα "ωχ, τη βάψαμε!! Ο γέρος θα μας στείλει αδιάβαστους”. Πράγμα που καταφέρνει με μεγάλη ευκολία. Δύσκολο να διαλέξεις ένα τραγούδι, το album ακούγεται όλο και μάλιστα μονορούφι... Αν παρόλα αυτά με πιέσετε πολύ, θα σας πω για το “The Devil Must be Laughing” για ένα και μοναδικό λόγο: έχω μεγάλη αδυναμία στα τραγούδια που μιλάνε για τον...ύπατο αρμοστή της κόλασης.
Στο πλευρό του John Mayall o Rocky Athas στην κιθάρα για τελευταία φορά, μιας κι αφοσιώνεται πλέον ολοκληρωτικά στην προσωπική του καριέρα. Well done John που στα 86 σου αποφάσισες να εξερευνήσεις τις δυνατότητες της φωνής σου όπως δήλωσες μια και πιστεύεις ότι έχεις πολλά να μάθεις ακόμα και άλλα τόσα να μοιραστείς μαζί μας!!!

 

Η δεύτερη ευχάριστη είδηση ήταν η κυρία που έχει το πολύ περίεργο όνομα Rhiannon Giddens.

Την ανακάλυψα ψάχνοντας για εκτελέσεις του πασίγνωστου “St.James Infirmary” όπου την πέτυχα να ντουεταρει με τη μεγάλη μου λατρεία τον Tom Jones ζωντανά στο show του Jools Holland.
Υπέροχη φωνή, χωρίς περιττές ακροβασίες για εντυπωσιασμό και «κάτσε να σου δείξω εγώ πόσες οκτάβες πιάνω για κολατσιό». Η Riannon από τη Βόρεια Καρολίνα, που παίζει μπάντζο και τραγουδάει στη μπάντα που έφτιαξε, τους πολυβραβευμένους Carolina Chocolate Drops. Η Rhiannon που τραγουδάει Κέλτικα, παραδοσιακά Αμερικάνικα, jazz, folk, gospel, soul. Αμερικάνα κι έχει σπουδάσει....όπερα!!! Σοπράνο η γυναίκα. Παρόλα αυτά δεν αναλώνεται σε λαρυγγισμούς για το θαυμασμό και το χειροκρότημα, πράγμα που κάνουν όλες οι σύγχρονες της - λέγε με Josh Stone.
“Freedom Highway” ο τίτλος του album της λοιπόν... Πλούσιο από όλες τις απόψεις, περιέχει ακόμα και τραγούδια που μπορούν να συγκινήσουν ένα πιο νεανικό κοινό που δεν έχει σχέση με το είδος συνεπώς και να τους μπάσει σε αυτό. Θα ασχολούμαστε πολλά χρόνια με αυτήν την κυρία, σας διαβεβαιώ.

 

Άκουσα επίσης τον Eric Bibb που βρίσκεται πολύ κοντά στο παλιό παραδοσιακό blues, δηλαδή τραγούδι χωρίς ηλεκτρισμό, με μια ακουστική κιθάρα... “Migration Blues”....

Tραγικά επίκαιρος όπως αντιλαμβάνεστε από τον τίτλο του νέου του album λοιπόν ο Bibb, μιλάει για προσφυγιά και συνδέει τους μαύρους των αρχών του αιώνα που εγκατέλειψαν τον Αμερικάνικο Νότο για πιο φιλικές περιοχές με τους σύγχρονους πρόσφυγες που δραπετεύουν από τις χώρες τους για ένα καλύτερο αύριο που σε πολλές περιπτώσεις δεν έρχεται ποτέ.
Τραγούδια με τίτλους όπως “Refugee Moan”, “Praying for Shore”, “Masters of War” – ναι, το γνωστό τραγούδι του Bob Dylan- για να αναφερθώ σε μερικά μόνο, φέρνουν ρίγη και σκέψεις που δεν περίμενες ότι θα μπορούσαν να σου φέρουν τα τραγούδια του σήμερα. Πολιτικός ο λόγος του Eric Bibb, σ’ ένα μουσικό ιδίωμα που δεν φημίζεται για το πολιτικό του περιεχόμενο.
“…In an old leaky boat, somewhere on the sea/trying to get away from the war/Welcome or not, got to land soon/Oh lord, prayin’ for shore”... Γιατί από τη Συρία ως το Detroit όλοι είμαστε μετανάστες όπως λέει ο Eric!...

 

Άκουσα και τον άλλο τον Eric, τον Gales, και θααααααααα διαφωνήσω λιγουλάκι με τον εκλεκτό Χρήστο Κισατζεκιάν αφού εμένα πολύ μου άρεσε ο Eric o Gales και δεν τον βρήκα καθόλου λίγο. (σημ. Χρήστου Κισατζεκιάν: λιγότερο των μεγάλων προσδοκιών που αυτός μου εμφύτευσε Εύα μου τον βρήκα, χαίρομαι που δε νιώθεις κι εσύ έτσι!)

Μου άρεσε που δεν πουλάει μούρη κι είναι τόσο όσο... Όπως πολύ σωστά είπε ένας φίλος για κάποια άλλη περίπτωση, «το blues δε θέλει ποζεριές και γκλαμουριά...το blues θέλει ψυχή και κότσια»!
Σε μια σκηνή -για την Αμερικάνικη λέω, μη μπερδευόμαστε- που μαστίζεται από...λάμψη, επίδειξη, πόζες, υπερπλούσια, υπερταχύτατα -τρέμε Satriani- solos, ο Gales μου άρεσε ακριβώς γιατί δεν έχει καμιά σχέση με τους χλιδάτους συναδέλφους του που κάνουν ακόμα και το Bon Jovi να μοιάζει δίπλα τους με άχρωμο αγόρι. Μεταξύ μας τώρα, αν ήθελα λάμψη θα άκουγα ακόμα ποζεριές και AORιές...ουδόλως με χαλάνε, το αντίθετο μάλιστα. Αλλά το blues είναι blues και καμιά όρεξη δεν έχω ν’ αναστηθεί ο Hooker και να μας αρχίσει στα βουντού!!!!

 

Μεγάλων εκπλήξεων συνέχεια...αυτή η έκπληξη ξεκίνησε το 2002...μιλάω για τους Delta Moon.... “Cabbage Town” ο τίτλος του φετινού album με εκπληκτικές slide κιθάρες, λίγο πιο country από τον περσινό, χωρίς το έντονο stompτου αλλά με πιο έντονο το Αμερικάνικο στοιχείο.

Καθόλου για τα λάχανα η μουσική. Το “Coolest Fool” είναι πιο Southern από πολλά σημερινά Southern Groups και το “Refugee” εξίσου περιγραφικό κι ανατριχιαστικό όσο κι αυτά παραπάνω του Eric Bibb.
Η σύνθεση του γκρουπ είναι η εξής:
Tom Gray – lead vocals, slide guitar
Mark Johnson – slide guitar
Franher Joseph – bass
Vic Stafford – drums

 

Last but not least....the great...COCO MONTOYA!!! Άλλη μια ανακάλυψη του Mayall...

Ο Montoya αρχικά ήταν drummer και ξεκίνησε την καριέρα του ως drummer του Albert Collins. O Collins του έμαθε το δικό του “icy hot style” κι έτσι άρχισε η κιθαριστική διαδρομή του αριστερόχειρα Coco. Αρχές των 80’ς τον ανακάλυψε να παίζει κιθάρα σ ένα bar ο Mayall όπου ως γνήσιο λαγωνικό τον πήρε στους Bluesbreakers όπου και παρέμεινε για 10 ολόκληρα χρόνια! Το 1995 κυκλοφορεί τον πρώτο του solo δίσκο με τίτλο “Gotta Mind To Travel”. Το 2017 μας δίνει το “Hard Truth”...ένα album που μπορώ να το συγκρίνω μόνο με το album του Mayall για τον εξής λόγο: ακούγεται ΟΛΟ, από το πρώτο ως το τελευταίο τραγούδι χωρίς να κάνει κοιλιά, χωρίς να σε κάνει να περνάς βιαστικά τα τραγούδια.
Έχει μέσα δυο σουξεδάρες, το “Lost in the Bottle” μ’ ένα εξαιρετικό riff που σου καρφώνεται αμέσως στο μυαλό - τέτοιο riff έχω ν’ ακούσω από την εποχή του “Mississippi Queen”!- και το “Devil don't Sleep” που βρίσκουν άνετα μια θέση στα airplay οποιουδήποτε ραδιοφωνικού σταθμού. Μετά την περσινή απογοήτευση από τον τελευταίο δίσκο του άλλου λατρεμένου, του Tinsley Ellis, ήμουν επιφυλακτική και δεν περίμενα να βγάλει ο Montoya κάτι ΤΟΣΟ καλό. Δυο-τρία δυνατά τραγούδια, ναι, τα περίμενα. Ένα album που να ακούγεται ολόκληρο όμως, όχι... Ένα album που σε κάνει να κοπανιέσαι, ωθεί το πόδι σου να ακολουθεί το ρυθμό αυτομάτως κι έναν Coco που δίνει ρέστα χωρίς να φέρνει χασμουρητά. Ο δάσκαλος του είναι σίγουρα πολύ περήφανος για τον μαθητή που έμπασε στο κόλπο. O Mayall για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πολύ μεγάλη...μύτη!!! (σημ. Χρήστου Κισατζεκιάν: εδώ συμφωνούμε Εύα μου και ετοιμάσου, συ και οι φίλοι μας, ζήτησα συνέντευξη και θα του μιλήσω μες το Μάη με το καλό!)

“To be continued”

Ακούγεται σαν απειλή...και είναι... Δεν ήταν όλα ρόδινα βλέπετε τέσσερεις μήνες τώρα!

 

 

Read 391 times

Leave a comment