50 CENT: 15 χρόνια πίσω στο Χρόνο

50 CENT: 15 χρόνια πίσω στο Χρόνο

Ήταν Τρίτη και 13 του μηνός Ιουνίου του 2006 που το στάδιο Καραϊσκάκη φιλοξένησε τον Curtis James Jackson III για…

More...
MARIANNE FAITHFULL: Βαδίζοντας ακόμη μες την Ομορφιά

MARIANNE FAITHFULL: Βαδίζοντας ακόμη μες την Ομορφιά

Δεν πέρασαν ούτε ένα, ούτε δυο, μα πενηνταεπτά ολόκληρα χρόνια από τον Ιούνιο του 1964. Το μήνα που κυκλοφόρησε στο…

More...
KYLIE MINOGUE: Και μηχανικός ήχου στα 53 της!

KYLIE MINOGUE: Και μηχανικός ήχου στα 53 της!

Είσαι η πολυπλατινένια και πολυβραβευμένη Kylie Minogue. Έχεις πουλήσει πάνω από εβδομήντα εκατομμύρια άλμπουμ και σε ονομάζουν παγκοσμίως Πριγκίπισσα της…

More...

50 CENT: 15 χρόνια πίσω στο Χρόνο

17 June 2021 in Shot from the Vault

Ήταν Τρίτη και 13 του μηνός Ιουνίου του 2006 που…

GRIEF COLLECTOR - En Delirium (Petrichor/2021)

15 June 2021 in When Hard Gets Heavy

Doom metal delirium!!! Γράφει ο Μιχάλης Κοράκης

VOLA - Witness (Mascot Records/2021)

13 June 2021 in Where Prog meets Art

Όλο το "Witness" είναι υπέροχο. Οι VOLA δείχνουν τον δρόμο,…

MARIANNE FAITHFULL: Βαδίζοντας ακόμη μες την Ομορφιά

12 June 2021 in Shot from the Vault

Δεν πέρασαν ούτε ένα, ούτε δυο, μα πενηνταεπτά ολόκληρα χρόνια…

SWAMI LATEPLATE: Bobby Previte / Jamie Saft – Doom Jazz (Subsound Records/2021)

11 June 2021 in When Atmospheric gets Avantgarde

“All the rest, as they say, is noise” Γράφει η…

OSLO TAPES - ØR (Pelagic Records/2021)

10 June 2021 in When Atmospheric gets Avantgarde

Από το Νότο στο Βορρά σε μια avant rock διαδρομή.Γράφει…

KYLIE MINOGUE: Και μηχανικός ήχου στα 53 της!

09 June 2021 in Shot from the Vault

Είσαι η πολυπλατινένια και πολυβραβευμένη Kylie Minogue. Έχεις πουλήσει πάνω…

MOTHER OF ALL - Age Of The Solipsist (Black Lion Records/2021)

07 June 2021 in When Metal Gets Extreme

Prog/technical melodic death metal οργασμός… Γράφει ο Μιχάλης Κοράκης

WHITE WARD - Debemur Morti (Debemur Morti Productions/2021)

04 June 2021 in When Atmospheric gets Avantgarde

-Έχεις δει τι γίνεται στη σκοτεινή πλευρά;- Όχι, αλλά μπορώ…

ORDEAL & PLIGHT - Her Bones In Whispers (Eisenwald Records/2021)

01 June 2021 in Check Also

Το "Her Bones In Whispers" είναι ένα αριστούργημα. Είναι ένα…

Ο Bob Dylan στα πάλκα της Ελλάδας

31 May 2021 in Shot from the Vault

Στα πλαίσια του πρόσφατου εορτασμού της συμπλήρωσης των ογδόντα χρόνων…

CHASING DOTS - Past.Present.We (Self Release / 2018)

31 May 2021 in Local Heroes

Στη σύγχρονη ηλεκτροδοτούμενη μουσική υπήρξαν κιθαρίστες ‘’σκαπανείς’’ με όραμα σαφές…

Monster Magnet’s Dave Wyndorf: Μια ζωή καβάλα σε βαγόνι roller coaster

26 May 2021 in Shot from the Vault

Χαρές και πανηγύρια. Η προακρόαση του επερχόμενου “A Better Dystopia”…

KLEEER - The Atlantic Collection 1979-1985 (Robinsongs / 2021)

25 May 2021 in When Soul Gets Funky

“Have you heard about the new dance craze? / Listen…

WYTCH - Exordium (Ripple Music/2021)

25 May 2021 in When Hard Gets Heavy

Αυτό που πραγματικά σε τραβάει από τα μαλλιά, και τα…

CELESTIAL BURST - The Maze (Independent/2020)

24 May 2021 in Check Also

Ένα e.p, ένα ντουέτο από τη Γαλλία και μια σπέσιαλ…

DAVID BYRNE: Αυτός που θεωρεί το σύνδρομο Άσπεργκερ δώρο θεόσταλτο!

20 May 2021 in Shot from the Vault

Μονάχα αυτός! Αυτός και μετρημένοι στα δάκτυλα χαρισματικοί καλλιτέχνες έχουν…

FRAGMENT SOUL - Axiom Of Choice (Sleaszy Rider/2021)

19 May 2021 in Local Heroes

Οι FRAGMENT SOUL δημιούργησαν ένα τεχνούργημα απαράμιλλης ομορφιάς και τεχνοτροπίας…

BILL TSAMIS: The Warlord Has Fallen

18 May 2021 in Never Forgotten

16 Mαϊου 2010… Μία ημερομηνία την οποία δεν πρόκειται να…

THE WHISPERS - The Definitive Collection 1972-1987 (Robinsongs / 2021)

17 May 2021 in When Soul Gets Funky

Δείτε το εξώφυλλο του “Open Up Your Love” και μετά…

JORDSJØ - Pastoralia (Karisma Records/2021)

16 May 2021 in Where Prog meets Art

Οι JORDSJØ, μας προτείνουν ένα ταξίδι στο “Pastoralia”, ένα φανταστικό…

Εν αναμονή της νέας επερχόμενης δισκογραφικής δουλειάς των Αμερικανών Black Keys στις 14 Μαΐου, η πρωταγωνιστική τους εμφάνιση στο Rockwave Festival του 2015 στο Terra Vibe της Μαλακάσας σήκωσε κεφάλι μέσα από τα άδυτα του φωτογραφικού μου αρχείου, διεκδικώντας μια θέση σε τούτη τη μόνιμη στήλη.

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν  

Ταλέντο, μεράκι, φρέσκα μυαλά, τόλμη και το “τύποις” blues rock των UNTIL THE SUN βρίσκει τον τρόπο να συναρπάσει… η συνέχεια στα deck σας!

Γράφει ο Jack Syrmaleon.

“How Blue(s) Can You Get” μπλέ πλανήτη; Είμαι εδώ, δεν έφυγα ποτέ, δεν έπαιξα ακόμα την τελευταία μου νότα, δεν τραγούδησα ακόμα την τελευταία μου λέξη ...

Τα σέβη μου ... Gary Moore!

Τιμά ο Jack Syrmaleon

Ο άτυπος κώδικας ευγένειας συστήνει αβρότητα έναντι των θηλέων. Έτσι προέκυψε σε κάποιες άλλες περασμένες εποχές και η έκφραση “οι Κυρίες προηγούνται”. Στην περίπτωση της Ελιάνας Νικολοπούλου όμως, ισχύει το “οι Κυρίες Ηγούνται” και εξηγώ το γιατί ...      

Τιμά ο Jack Syrmaleon

Σήμερα νιώθω πως πατώ τα πλήκτρα επί ματαίω. Νιώθω πως είναι περιττό. Και αυτό γιατί η Μεγάλη του Mayall Σχολή υπήρξε μια από τις ελάχιστες που το «πτυχίο» της σήμαινε εν συνεχεία παγκόσμια καταξίωση για κάθε της «απόφοιτο», εδώ και πενηνταπέντε χρόνια! Θυμίζω δυο τρεις Σχολές ακόμη  αν και πάλι μοιάζει περιττό για κάθε διαβασμένο: του Frank Zappa, του Ritchie Blackmore, του Ozzy Osbourne.

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Jeff Beck: «Ο Jimi Hendrix υπήρξε για μένα το πρώτο σοκ. Αυτός ήταν που μας συγκλόνισε όλους για τα καλά, αφού παρότι όλοι μας είχαμε καθιερωθεί με “ασφάλεια” στο πεδίο της ηλεκτρικής κιθάρας, ήρθε από το πουθενά για να επαναπροσδιορίσει όλους τους κανόνες του παιχνιδιού, εν μια νυκτί!»
Bob Dylan (αναφερόμενος στη διασκευή του “All Along the Watchtower”):  «Με συγκλόνισε μονομιάς! Τόσο, που ζήτησα τα πνευματικά δικαιώματα της δικής του εκτέλεσης ώστε να το παίζω κι εγώ έτσι ως και σήμερα. Είχε το ταλέντο να βρίσκει στοιχεία μες τα τραγούδια που κανείς άλλος δε θα ανακάλυπτε και να τα αναπτύσσει ανεπανάληπτα».
Kirk Hammett (Metallica): «Ο Hendrix είχε ένα ολόδικό του τρόπο να πολιτικολογεί δίχως να μιλά συμβατά, δίχως να “μιλά” με άλλο τρόπο πέρα από τη Μουσική του γλώσσα. Τα έλεγε όλα οπτικο-ακουστικά. Όσο για τον ήχο της κιθάρας του, υπήρξε κυριολεκτικά δική του εφεύρεση. Δεν υπήρξε κάποιος άλλος που να ακούγεται έτσι, πριν και μετά από αυτόν, έως και σήμερα. Εφηύρε την Εκκλησία το Τόνου! Ο τόνος του ήταν θηριώδης, η τεχνική του ήταν θηριώδης, τα τραγούδια του ήταν θηριώδη. Η Ψυχή του; Περίσσευε!»   
Kurt Cobain (Nirvana): «Κάποιοι υποστηρίζουν πως μπάντες της grunge σαν τη δική μας έθεσαν μια για πάντα το Seattle στο παγκόσμιο μουσικό χάρτη, όμως, σοβαρά τώρα, ποιο χάρτη;;; Είχαμε τον Jimi Hendrix. Ήμαρτον δηλαδή, τι άλλο να θέλαμε από τη ζωή μας;;;»
Robert Smith (The Cure): «Ο Hendrix ήταν το πρώτο άτομο που έπεσε στην αντίληψή μου και έμοιαζε απόλυτα Ελεύθερος. Όταν είσαι εννιά-δέκα χρονών, η ζωή σου κατακυριεύεται από τους ενήλικες. Έτσι μονομιάς αντιπροσώπευσε ακριβώς αυτό που ήθελα να γίνω. Ο Hendrix ήταν που με ώθησε να σκεφτώ πως ήθελα να γίνω τραγουδιστής και κιθαρίστας. Πριν από αυτόν ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής».
John Frusciante (Red Hot Chili Pepper): «Αν παίζω κιθάρα φταίει το “Electric Ladyland”. Η μουσική του Hendrix ανέκαθεν μου ακουγόταν τέλεια, αφού την φρόντιζε σε όλες της τις διαστάσεις. Εκεί που οι περισσότεροι σκέφτονται σε δυο διαστάσεις, αυτός σκεφτόταν σε τέσσερεις. Δε πιστεύω πως υπήρξε καλύτερος κιθαρίστας στην ιστορία. Αυτά που μας κληροδότησε δεν επιδέχονται βελτίωσης. Και όλα αυτά πηγάζουν από το βαθύτατο πνεύμα του. Ανέδειξε πτυχές του ήχου που δεν γνωρίζαμε πως υπάρχουν…»
Matt Bellamy (Muse): «Περισσότερο και από τα τραγούδια του, αυτό που καθόρισε μια για πάντα τη ζωή μου ήταν η Ελευθερία Έκφρασης που έφερε πρώτος στο χώρο του Μουσικού Θεάματος. Αυτή η ατίθαση άγνοια κινδύνου που τον χαρακτήριζε επί σκηνής. Για μένα ο Hendrix δεν ήταν απαραίτητα οι ανυπέρβλητες μελωδίες του και τα ακόρντα, ήταν η Ενέργεια με την οποία τα μπόλιαζε. Ήταν ο ψυχεδελικός, θεότρελος έως και “φτιαγμένος” από ναρκωτικά τρόπος που μάτωνε όταν τα έπαιζε. Έτσι που σε έκανε να σκέφτεσαι το Μέλλον».
Pete Townshend (The Who): «Αυτό που έπαιζε ήταν… απίστευτα Λυρικό και συνάμα Έμπειρο. Κατάφερε να χτίσει τη γέφυρα μεταξύ της αυθεντικής blues κιθάρας και του μοντέρνου ήχου, παντρεύοντάς τα μοναδικά!»

Από τον Χρήστο Κισατζεκιάν

27 Αυγούστου 1990. Η ώρα είναι 12:50 μετά τα μεσάνυχτα όταν το νοικιασμένο από τον Eric Clapton ελικόπτερο Bell 260B Jet Ranger έχοντας διανύσει μόλις 3.000 πόδια σε σαρανταδύο δευτερόλεπτα από την απογείωσή του, συγκρούεται πάνω στο λόφο του Χιονοδρομικού Κέντρου του Alpine Valley στο East Troy του Wisconsin, σε υψόμετρο μόλις εκατό ποδών. Όλοι οι επιβάτες σκοτώνονται ακαριαία: ο κατά τα φαινόμενα άπειρος πιλότος Jeffrey Brown, ο Bobby Brooks, ατζέντης του Clapton, o σωματοφύλακάς του Nigel Browne, ο Colin Smythe, βοηθός του tour manager, και ο Stevie Ray Vaughan.

Φόρος τιμής από τον Χρήστο Κισατζεκιάν

Όταν από την παιδική σου ηλικία κατασκευάζεις μόνος σου μουσικά όργανα και στα 14 σου εγκαταλείπεις το σχολείο προκειμένου να ασχοληθείς με το τραγούδι συναντώντας τη σθεναρή αντίδραση των γονιών σου οι οποίοι επιθυμούσαν να γίνεις λογιστής, δύο συμπεράσματα προκύπτουν… Πρώτον, το λέει η ψυχούλα σου και δεύτερον, είσαι αποφασισμένος να αγγίξεις το όνειρο! Ο μορφονιός όμως με την ξανθιά πλούσια χαίτη δεν άγγιξε απλά το όνειρο, αλλά έχοντας ως όχημα ένα μολυβένιο αερόστατο, έφτασε ως τα ουράνια και άγγιξε τα αστέρια!

Τιμά ο Παναγιώτης Πατσάης

Θα χρειάζονταν αρκετές δεκαετίες ύπαρξης εκ μέρους σου ώστε να νιώθεις και συ τη θλίψη και το πένθος που προκάλεσε σε μας τους μεγαλύτερους η είδηση που δημοσίευσε χθες η οικογένεια του αποχωρήσαντα μουσικοσυνθέτη: «Ο Peter Green έφυγε ήσυχα, μες τον ύπνο του αυτό το Σαββατοκύριακο». Φύσει αδύνατον ως εικοσάχρονος, ή πόσο μάλλον έφηβος, να γνωρίζεις (και πόσο μάλλον να συνδέεσαι με) στη δεύτερη δεκαετία της τρίτης χιλιετίας που διανύουμε τα όσα τούτος ο επιδραστικότατος κιθαρίστας γέννησε στο πέρασμά του. Λογικό και επόμενο. Για αυτό, έλα αν θες να σε βάλω όσο περνά από το χέρι μου στο όλο «κλίμα» της μεγαλειότητας του, αφού ο φίλτατος συνοδοιπόρος Αλέξανδρος Ριχάρδος πρόλαβε ήδη και σε ενημέρωσε καίρια, υπέρ το δέον!

Τιμά ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Το “Back In Black” δεν έχει να συναγωνιστεί τίποτα και κανέναν.
Κυκλοφόρησε στις 25 Ιουλίου του 1980, σαν σήμερα, τέσσερεις δεκαετίες πίσω, μα το ακούς τώρα και μοιάζει φετινή κυκλοφορία που μάλιστα διεκδικεί την πρώτη θέση της λίστας των αγαπημένων της χρονιάς.
Παίζει μπάλα μονάχο του.
Ατενίζει από ψηλά τα πράγματα και με τη σιγουριά του πρώτου και καλύτερου, μοιράζοντας χαρά σε όσους αγγίχτηκαν από την απέριττη, διαχρονική μαγεία του.
Ενώνει τους πάντες, πάντα και παντού, ως all time classic album κοινής αποδοχής. Ως τόπος συνάντησης των αμέτρητων ιδιωμάτων της κιθαριστικής, σκληρής, επιθετικής μουσικής, όπως θες πες το. Συνυπάρχει σε σπίτια οπαδών του grind core, του thrash, του AOR, του death metal, του προοδευτικού metal, του hard & heavy rock φυσικά & αυταπόδεικτα, μα και της pop, του alternative rock, της hip-hop, έως και των… σκυλάδικων μη χέσω! Είναι δεδηλωμένα ένα από τα πιο αγαπημένα albums του Lemmy και του Anselmo, του Sebastian Bach και του Danny Filth.
Και για να τελειώνουμε, το “Back In Black” είναι αυτό που είναι! Και δεν προσπάθησε πολύ για αυτό. Απλά συνέβηκε.


Τιμά ο Χρήστος Κισατζεκιάν