REM “MTV GR DAY”: Όταν η άρτια φαντασμαγορία δεν κοστίζει

REM “MTV GR DAY”: Όταν η άρτια φαντασμαγορία δεν κοστίζει

Η Μουσική Τηλεόραση στην Ελλάδα Οι παλαιότεροι που ζήσαμε για λίγο καιρό την ελεύθερη μετάδοση της Ευρωπαϊκής έκδοσης του MTV…

More...
Τραγούδια Αγάπης. Τα (εντελώς) ξεχασμένα.

Τραγούδια Αγάπης. Τα (εντελώς) ξεχασμένα.

Αλήθεια, μέρες σαν κι αυτές που ζούμε, έχουν χώρο για τραγούδια αγάπης; Συνειδητοποιεί ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

More...
SEBASTIAN BACH: Το κάλλος κι αν ξεθώριασε, μα η φωνή, φωνάρα

SEBASTIAN BACH: Το κάλλος κι αν ξεθώριασε, μα η φωνή, φωνάρα

Θα να είναι ζόρικο πολύ να βλέπεις στον καθρέφτη τα σημάδια από τον αδίστακτο βούρδουλα του χρόνου να χαρακώνουν/τσαλακώνουν την…

More...
“FOOTPRINTS I” – The Ultimate guide to an Ultimate Music Genius (part 1)

“FOOTPRINTS I” – The Ultimate guide to an Ultimate Music Genius (part 1)

O Steven Wilson είναι περιπτωσάρα από κάθε μα κάθε άποψη. Προσωπικά δε μπορώ να θυμηθώ κάποιον άλλον τόσο αστείρευτα παραγωγικό,…

More...

GARY MOORE – How Blue Can You Get (Provogue Records / 2021)

22 April 2021 in Where Blues meets Rock

“How Blue(s) Can You Get” μπλέ πλανήτη; Είμαι εδώ, δεν…

NATIVE SONS – The Natives Are Restless (HighVolMusic / 2021)

19 April 2021 in When Hard Gets Heavy

“Δεν είναι υποθέσεις χαμένες, παρά εκείνες μόνο που εγκατέλειψες”. Σωκράτης…

Lisa Gerrard & Jules Maxwell – Burn (Atlantic Curve / Schubert Music Europe – 2021)

18 April 2021 in When Atmospheric gets Avantgarde

Η αιθέρια, γλυκιά μελαγχολία έχει όνομα. Lisa Gerrard. Από την…

MESHEEN - A Matter of Time (Sonic Age Records/Cult Metal Classics-2021)

16 April 2021 in When Hard Gets Heavy

Τhe perfect time at the right Place! Aπό τον Λεωνίδα…

REM “MTV GR DAY”: Όταν η άρτια φαντασμαγορία δεν κοστίζει

15 April 2021 in Shot from the Vault

Η Μουσική Τηλεόραση στην Ελλάδα Οι παλαιότεροι που ζήσαμε για…

AYTHIS - Secrets From Below (Orcynia Music Productions/2021)

15 April 2021 in When Atmospheric gets Avantgarde

Αιθέρια φωνή, στίχοι έμμετροι, ποιητικοί και σαγηνευτικές, υπνωτικές κιθάρες που…

WHEEL – Preserved In Time (Cruz Del Sur Music / 2021)

13 April 2021 in When Hard Gets Heavy

Οι Γερμανοί Doomsters επιστρέφουν επιχειρώντας να αναμετρηθούν πρόσωπο με πρόσωπο…

Τραγούδια Αγάπης. Τα (εντελώς) ξεχασμένα.

12 April 2021 in Αρθρογραφία

Αλήθεια, μέρες σαν κι αυτές που ζούμε, έχουν χώρο για…

ARTHUR BROWN’S KINGDOM COME - Eternal Messenger: An Anthology 1970-1973 (Esoteric Recordings / 2021)

09 April 2021 in Where Prog meets Art

“Fire, I'll take you to burn…” από τη μια, αλλά…

SEBASTIAN BACH: Το κάλλος κι αν ξεθώριασε, μα η φωνή, φωνάρα

08 April 2021 in Shot from the Vault

Θα να είναι ζόρικο πολύ να βλέπεις στον καθρέφτη τα…

THE QUILL – Earthrise (Metalville Records / 2021)

04 April 2021 in When Hard Gets Heavy

Ας παίξουμε ένα παραδοσιακό και διαχρονικό παιχνίδι λέξεων, την επονομαζόμενη…

IRONBOURNE – Ironbourne (Pure Steel Records / 2021)

01 April 2021 in When Hard Gets Heavy

Ο γενικότερος λήθαργος στον οποίο έχουμε περιέλθει δεδομένων των πρωτόγνωρων…

“FOOTPRINTS I” – The Ultimate guide to an Ultimate Music Genius (part 1)

26 March 2021 in News

O Steven Wilson είναι περιπτωσάρα από κάθε μα κάθε άποψη.…

RARE BIRD - Beautiful Scarlet: The Recordings 1969-1975 (Esoteric Recordings / 2021)

22 March 2021 in Where Prog meets Art

“There's not enough love to go round”. Κατανοητό; Χμ, δε…

“How Blue(s) Can You Get” μπλέ πλανήτη; Είμαι εδώ, δεν έφυγα ποτέ, δεν έπαιξα ακόμα την τελευταία μου νότα, δεν τραγούδησα ακόμα την τελευταία μου λέξη ...

Τα σέβη μου ... Gary Moore!

Τιμά ο Jack Syrmaleon

Σήμερα νιώθω πως πατώ τα πλήκτρα επί ματαίω. Νιώθω πως είναι περιττό. Και αυτό γιατί η Μεγάλη του Mayall Σχολή υπήρξε μια από τις ελάχιστες που το «πτυχίο» της σήμαινε εν συνεχεία παγκόσμια καταξίωση για κάθε της «απόφοιτο», εδώ και πενηνταπέντε χρόνια! Θυμίζω δυο τρεις Σχολές ακόμη  αν και πάλι μοιάζει περιττό για κάθε διαβασμένο: του Frank Zappa, του Ritchie Blackmore, του Ozzy Osbourne.

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Jeff Beck: «Ο Jimi Hendrix υπήρξε για μένα το πρώτο σοκ. Αυτός ήταν που μας συγκλόνισε όλους για τα καλά, αφού παρότι όλοι μας είχαμε καθιερωθεί με “ασφάλεια” στο πεδίο της ηλεκτρικής κιθάρας, ήρθε από το πουθενά για να επαναπροσδιορίσει όλους τους κανόνες του παιχνιδιού, εν μια νυκτί!»
Bob Dylan (αναφερόμενος στη διασκευή του “All Along the Watchtower”):  «Με συγκλόνισε μονομιάς! Τόσο, που ζήτησα τα πνευματικά δικαιώματα της δικής του εκτέλεσης ώστε να το παίζω κι εγώ έτσι ως και σήμερα. Είχε το ταλέντο να βρίσκει στοιχεία μες τα τραγούδια που κανείς άλλος δε θα ανακάλυπτε και να τα αναπτύσσει ανεπανάληπτα».
Kirk Hammett (Metallica): «Ο Hendrix είχε ένα ολόδικό του τρόπο να πολιτικολογεί δίχως να μιλά συμβατά, δίχως να “μιλά” με άλλο τρόπο πέρα από τη Μουσική του γλώσσα. Τα έλεγε όλα οπτικο-ακουστικά. Όσο για τον ήχο της κιθάρας του, υπήρξε κυριολεκτικά δική του εφεύρεση. Δεν υπήρξε κάποιος άλλος που να ακούγεται έτσι, πριν και μετά από αυτόν, έως και σήμερα. Εφηύρε την Εκκλησία το Τόνου! Ο τόνος του ήταν θηριώδης, η τεχνική του ήταν θηριώδης, τα τραγούδια του ήταν θηριώδη. Η Ψυχή του; Περίσσευε!»   
Kurt Cobain (Nirvana): «Κάποιοι υποστηρίζουν πως μπάντες της grunge σαν τη δική μας έθεσαν μια για πάντα το Seattle στο παγκόσμιο μουσικό χάρτη, όμως, σοβαρά τώρα, ποιο χάρτη;;; Είχαμε τον Jimi Hendrix. Ήμαρτον δηλαδή, τι άλλο να θέλαμε από τη ζωή μας;;;»
Robert Smith (The Cure): «Ο Hendrix ήταν το πρώτο άτομο που έπεσε στην αντίληψή μου και έμοιαζε απόλυτα Ελεύθερος. Όταν είσαι εννιά-δέκα χρονών, η ζωή σου κατακυριεύεται από τους ενήλικες. Έτσι μονομιάς αντιπροσώπευσε ακριβώς αυτό που ήθελα να γίνω. Ο Hendrix ήταν που με ώθησε να σκεφτώ πως ήθελα να γίνω τραγουδιστής και κιθαρίστας. Πριν από αυτόν ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής».
John Frusciante (Red Hot Chili Pepper): «Αν παίζω κιθάρα φταίει το “Electric Ladyland”. Η μουσική του Hendrix ανέκαθεν μου ακουγόταν τέλεια, αφού την φρόντιζε σε όλες της τις διαστάσεις. Εκεί που οι περισσότεροι σκέφτονται σε δυο διαστάσεις, αυτός σκεφτόταν σε τέσσερεις. Δε πιστεύω πως υπήρξε καλύτερος κιθαρίστας στην ιστορία. Αυτά που μας κληροδότησε δεν επιδέχονται βελτίωσης. Και όλα αυτά πηγάζουν από το βαθύτατο πνεύμα του. Ανέδειξε πτυχές του ήχου που δεν γνωρίζαμε πως υπάρχουν…»
Matt Bellamy (Muse): «Περισσότερο και από τα τραγούδια του, αυτό που καθόρισε μια για πάντα τη ζωή μου ήταν η Ελευθερία Έκφρασης που έφερε πρώτος στο χώρο του Μουσικού Θεάματος. Αυτή η ατίθαση άγνοια κινδύνου που τον χαρακτήριζε επί σκηνής. Για μένα ο Hendrix δεν ήταν απαραίτητα οι ανυπέρβλητες μελωδίες του και τα ακόρντα, ήταν η Ενέργεια με την οποία τα μπόλιαζε. Ήταν ο ψυχεδελικός, θεότρελος έως και “φτιαγμένος” από ναρκωτικά τρόπος που μάτωνε όταν τα έπαιζε. Έτσι που σε έκανε να σκέφτεσαι το Μέλλον».
Pete Townshend (The Who): «Αυτό που έπαιζε ήταν… απίστευτα Λυρικό και συνάμα Έμπειρο. Κατάφερε να χτίσει τη γέφυρα μεταξύ της αυθεντικής blues κιθάρας και του μοντέρνου ήχου, παντρεύοντάς τα μοναδικά!»

Από τον Χρήστο Κισατζεκιάν

27 Αυγούστου 1990. Η ώρα είναι 12:50 μετά τα μεσάνυχτα όταν το νοικιασμένο από τον Eric Clapton ελικόπτερο Bell 260B Jet Ranger έχοντας διανύσει μόλις 3.000 πόδια σε σαρανταδύο δευτερόλεπτα από την απογείωσή του, συγκρούεται πάνω στο λόφο του Χιονοδρομικού Κέντρου του Alpine Valley στο East Troy του Wisconsin, σε υψόμετρο μόλις εκατό ποδών. Όλοι οι επιβάτες σκοτώνονται ακαριαία: ο κατά τα φαινόμενα άπειρος πιλότος Jeffrey Brown, ο Bobby Brooks, ατζέντης του Clapton, o σωματοφύλακάς του Nigel Browne, ο Colin Smythe, βοηθός του tour manager, και ο Stevie Ray Vaughan.

Φόρος τιμής από τον Χρήστο Κισατζεκιάν

Ο John Bonham δήλωνε θερμός supporter των Trapeze και, όποτε του δινόταν η ευκαιρία, ανέβαινε στη σκηνή μαζί τους για το encore. Λοιπόν, τι λέτε; Κάτι δε θα ήξερε;

Από τον Τάκη Κρεμμυδιώτη

Θα χρειάζονταν αρκετές δεκαετίες ύπαρξης εκ μέρους σου ώστε να νιώθεις και συ τη θλίψη και το πένθος που προκάλεσε σε μας τους μεγαλύτερους η είδηση που δημοσίευσε χθες η οικογένεια του αποχωρήσαντα μουσικοσυνθέτη: «Ο Peter Green έφυγε ήσυχα, μες τον ύπνο του αυτό το Σαββατοκύριακο». Φύσει αδύνατον ως εικοσάχρονος, ή πόσο μάλλον έφηβος, να γνωρίζεις (και πόσο μάλλον να συνδέεσαι με) στη δεύτερη δεκαετία της τρίτης χιλιετίας που διανύουμε τα όσα τούτος ο επιδραστικότατος κιθαρίστας γέννησε στο πέρασμά του. Λογικό και επόμενο. Για αυτό, έλα αν θες να σε βάλω όσο περνά από το χέρι μου στο όλο «κλίμα» της μεγαλειότητας του, αφού ο φίλτατος συνοδοιπόρος Αλέξανδρος Ριχάρδος πρόλαβε ήδη και σε ενημέρωσε καίρια, υπέρ το δέον!

Τιμά ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Paul Kossoff’s Back Street… Company!


Από τον Τάκη Κρεμμυδιώτη

Doors of the 21st Century - Θέατρο Λυκαβηττού, Αθήνα, 22 Ιουλίου 2004

Σάββατο πρωί, 3 Ιουλίου του 1971. Η Pamela Courson βρίσκει τον Jim Morrison νεκρό στην μπανιέρα του διαμερίσματός του, νούμερο 4, στην οδό Beautreillis 17-19 στην Le Marais των Παρισίων, μετά από καρδιακή προσβολή που οφειλόταν σε υπερβολική δόση ναρκωτικών. Κατά τα λεγόμενά της φυσικά, αφού ήταν η μόνη αυτόπτης μάρτυρας. Λεγόμενα που σημειωτέων παράλλαξε πολλάκις στην πάροδο του χρόνου, εν ελλείψει νεκροψίας…
Ο Jim είχε μπει στο επάρατο 27 Club. Σαν σήμερα. Σαρανταεννέα χρόνια πίσω.

Ήταν λοιπόν Ιούλιος συγκυριακά και όταν το πανέμορφο Θέατρο του Λυκαβηττού (πόσο μου λείπει!) φιλοξένησε την τότε… σύγχρονη εκδοχή των The Doors με μπροστάρη τον Ian Astbury των The Cult, και δυστυχώς, απόντος του τσακωμένου John Densmore. Λίγες ημέρες μετά την πρωτοφανή κατάκτηση του Πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος από την Εθνική του Καραγκούνη. Παρά τις πολυποίκιλες, έως και κεραυνόβλητες αντιδράσεις από τους αμετανόητους οπαδούς, δεν το έχανα με τίποτα (και) αυτό, έστω και ως αρχειοθετών!

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Στη μουσική που λατρεύουμε υπάρχουν άνθρωποι που έγραψαν διαχρονικά τραγούδια και σπουδαίους δίσκους.
Υπάρχουν μουσικοί βιρτουόζοι.
Υπάρχουν αλάνια που άφησαν εποχή εξαιτίας του απελευθερωμένου και χωρίς στεγανά τρόπου ζωής τους.
Υπάρχουν παράξενοι μουσικοί που τους θυμόμαστε εξαιτίας της ιδιορρυθμίας τους.
Υπάρχουν σπουδαίοι τραγουδιστές-ερμηνευτές που έγραψαν προφητικούς και πάντα επίκαιρους στίχους.
Υπάρχουν καλλιτέχνες που δημιούργησαν καινούρια μουσικά ιδιώματα.
Και υπάρχει και ένας άνθρωπος ο οποίος μας απέδειξε ότι για να γράψεις ιστορία και να αποτελέσεις ‘’σημαία’’ της μουσικής που πρεσβεύεις, δεν θες και πολλά πράγματα. Χρειάζεται μόνο μια κιθάρα, ένας ενισχυτής, μία κλίμακα, τέσσερα ακόρντα, και μία σχολική στολή! Με την απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια να γουστάρεις τα ‘’blues’’ και να ζεις το κάθε σου live σαν να είναι το τελευταίο.  Εσύ που αυτή τη στιγμή όπως κι εγώ είσαι φυλακισμένος στο σπίτι σου εξαιτίας του κορωναϊού και διαβάζεις αυτό το κείμενο, πρώτον: σήκω απ’ την καρέκλα και υποκλίσου ή πέσε στα γόνατα και προσκύνα! Δεύτερον: άνοιξε να καταπιείς μια μπύρα! Γιατί;;;
Γιατί σήμερα έχει γενέθλια ο Angus Young!

Τιμά ο Παναγιώτης Πατσάης

Sweet Bird of Paradise

Τον Ιανουάριο του 1984 ο κόσμος ήταν πιο αισιόδοξος και η ζωή πιο απλή. Στους μουσικούς καταλόγους επιτυχιών, ακόμα και στους mainstream, μπορούσε κάποιος να βρει τραγούδια ιδιαίτερων αξιώσεων, μια και τα όρια των διάφορων «μουσικών ειδών» ήταν περισσότερο παρά ποτέ μπλεγμένα. Έτσι λοιπόν, στο UK Singles Chart πλάι στο “Where is My Man” της Eartha Kitt και το “Girls Just Want to Have Fun” της Cyndi Lauper, δε συναντούσες μόνο το “Holiday” της Madonna (το μόνο τραγούδι για το οποίο πρέπει να είναι χαρούμενη), αλλά και το “Love is a Wonderful Colour” των Icicle Works, το “King of Pain” των Police και το “This Charming Man” των The Smiths. Και κάτι άλλο, όμως: ένα τραγούδι του κυρίου Terence Charles "Snowy" White, που λεγόταν “Bird of Paradise”.

Από τον Τάκη Κρεμμυδιώτη