NIGHTRAGE- Poems Doomed To Oblivion demo 2000 (Despotz Records/ 2020)

NIGHTRAGE- Poems Doomed To Oblivion demo 2000 (Despotz Records/ 2020)

Το "Poems Doomed To Oblivion demo 2000 " είναι το δεύτερο digital single από το demo 2020. Είναι "η αρχή…

More...
ELVIS COSTELLO & The Attractions – Elvis is back!

ELVIS COSTELLO & The Attractions – Elvis is back!

Με αφορμή το ολόφρεσκο “Hey, Clockface” που κυκλοφορεί 30 Οκτωβρίου και την πολυτελή επανέκδοση του “Armed Forces” που ακολουθεί στις…

More...
IRON BUTTERFLY - Unconscious Power, An Anthology 1967-1971 (Esoteric Recordings/2020)

IRON BUTTERFLY - Unconscious Power, An Anthology 1967-1971 (Esoteric Recordings/2020)

Κάποτε είχαν ως support τους Led Zeppelin και τους Yes και περιόδευαν μαζί με τους The Doors και Jefferson Airplane.…

More...
PEARL JAM – Θύμησες από το Χθες και Ελπίδα για το Αύριο

PEARL JAM – Θύμησες από το Χθες και Ελπίδα για το Αύριο

Χαρές και πανηγύρια φέτος στις τάξεις των απανταχού οπαδών του Vedder και της αρμάδας του. Με το νέο τραγούδι “Get…

More...
EDDIE VAN HALEN – Επιστροφή στα Αστέρια

EDDIE VAN HALEN – Επιστροφή στα Αστέρια

Με το που έπεσε και τούτη η κεραμίδα στο κεφάλι μας προχθες το βράδυ, σάστισα. Το ένα λεπτό σιγής εκ…

More...

NIGHTRAGE- Poems Doomed To Oblivion demo 2000 (Despotz Records/ 2020)

20 October 2020 in Local Heroes

Το "Poems Doomed To Oblivion demo 2000 " είναι το…

ELVIS COSTELLO & The Attractions – Elvis is back!

19 October 2020 in Shot from the Vault

Με αφορμή το ολόφρεσκο “Hey, Clockface” που κυκλοφορεί 30 Οκτωβρίου…

WHITEWATER – Dark Planet (Bad Elephant Music/2020)

19 October 2020 in Where Prog meets Art

Μοναχικά και αθόρυβα, με την αγάπη για την μουσική και…

EMPRESS - Premonition (Petrichor/Hammerheart Records/2020)

18 October 2020 in When Hard Gets Heavy

Και η αυτοκράτειρα κρατώντας τα σκήπτρα της, κάθισε στον θρόνο…

MORS PRINCIPIUM EST - Seven (AFM Records/2020)

17 October 2020 in When Hard Gets Heavy

Mors Principium Est: Ο θάνατος είναι η αρχή. Η ονομασία…

BLUE ÖYSTER CULT - The Symbol Remains (Frontiers/2020)

16 October 2020 in When Hard Gets Heavy

Δεκαεννιά χρόνια είναι πολλά. Πάρα πολλά! Όμως δε φταίει το…

IRON BUTTERFLY - Unconscious Power, An Anthology 1967-1971 (Esoteric Recordings/2020)

15 October 2020 in When Hard Gets Heavy

Κάποτε είχαν ως support τους Led Zeppelin και τους Yes…

GARGOYL - Gargoyl (Season Of Mist/2020)

14 October 2020 in When Hard Gets Heavy

Οι GARGOYL έχουν μπει με φόρα και παίρνουν πολύ σωστά…

PEARL JAM – Θύμησες από το Χθες και Ελπίδα για το Αύριο

13 October 2020 in Shot from the Vault

Χαρές και πανηγύρια φέτος στις τάξεις των απανταχού οπαδών του…

CRIPPLED BLACK PHOENIX - Ellengæst (Season Of Mist/2020)

13 October 2020 in Check Also

Το Ellengæst είναι το βάλσαμο για την ψυχή που πονά,…

MESSIAH – Fracmont (High Roller Records/2020)

11 October 2020 in When Metal Gets Extreme

Death metal με άψογη τεχνική κατάρτιση.Γράφει ✍ ο Thanasis Tzelas…

EDDIE VAN HALEN – Επιστροφή στα Αστέρια

09 October 2020 in Never Forgotten

Με το που έπεσε και τούτη η κεραμίδα στο κεφάλι…

SOFT MACHINE – Τα διαμάντια της σκηνής του Canterbury είχαν κι ένα σπάνιο σε μονόπετρο.

08 October 2020 in Αρθρογραφία

Αλήθεια, εσύ τόση ποιότητα την αντέχεις; Σε προκαλώ….Εξυψώνει ο Τάκης…

WARLUNG – Optical Delusions (Heavy Psych Sounds/2020)

06 October 2020 in When Hard Gets Heavy

Οι Τεξανοί Warlung μόνο “οφθαλμαπάτες” δεν μας δημιουργούν. Το Optical…

BRYAN FERRY: Αυτός που τσαλακώνει το κουστούμι

29 September 2020 in Shot from the Vault

Ούτε μια, ούτε δυο, μα δώδεκα είναι οι φορές που…

Jeff Beck: «Ο Jimi Hendrix υπήρξε για μένα το πρώτο σοκ. Αυτός ήταν που μας συγκλόνισε όλους για τα καλά, αφού παρότι όλοι μας είχαμε καθιερωθεί με “ασφάλεια” στο πεδίο της ηλεκτρικής κιθάρας, ήρθε από το πουθενά για να επαναπροσδιορίσει όλους τους κανόνες του παιχνιδιού, εν μια νυκτί!»
Bob Dylan (αναφερόμενος στη διασκευή του “All Along the Watchtower”):  «Με συγκλόνισε μονομιάς! Τόσο, που ζήτησα τα πνευματικά δικαιώματα της δικής του εκτέλεσης ώστε να το παίζω κι εγώ έτσι ως και σήμερα. Είχε το ταλέντο να βρίσκει στοιχεία μες τα τραγούδια που κανείς άλλος δε θα ανακάλυπτε και να τα αναπτύσσει ανεπανάληπτα».
Kirk Hammett (Metallica): «Ο Hendrix είχε ένα ολόδικό του τρόπο να πολιτικολογεί δίχως να μιλά συμβατά, δίχως να “μιλά” με άλλο τρόπο πέρα από τη Μουσική του γλώσσα. Τα έλεγε όλα οπτικο-ακουστικά. Όσο για τον ήχο της κιθάρας του, υπήρξε κυριολεκτικά δική του εφεύρεση. Δεν υπήρξε κάποιος άλλος που να ακούγεται έτσι, πριν και μετά από αυτόν, έως και σήμερα. Εφηύρε την Εκκλησία το Τόνου! Ο τόνος του ήταν θηριώδης, η τεχνική του ήταν θηριώδης, τα τραγούδια του ήταν θηριώδη. Η Ψυχή του; Περίσσευε!»   
Kurt Cobain (Nirvana): «Κάποιοι υποστηρίζουν πως μπάντες της grunge σαν τη δική μας έθεσαν μια για πάντα το Seattle στο παγκόσμιο μουσικό χάρτη, όμως, σοβαρά τώρα, ποιο χάρτη;;; Είχαμε τον Jimi Hendrix. Ήμαρτον δηλαδή, τι άλλο να θέλαμε από τη ζωή μας;;;»
Robert Smith (The Cure): «Ο Hendrix ήταν το πρώτο άτομο που έπεσε στην αντίληψή μου και έμοιαζε απόλυτα Ελεύθερος. Όταν είσαι εννιά-δέκα χρονών, η ζωή σου κατακυριεύεται από τους ενήλικες. Έτσι μονομιάς αντιπροσώπευσε ακριβώς αυτό που ήθελα να γίνω. Ο Hendrix ήταν που με ώθησε να σκεφτώ πως ήθελα να γίνω τραγουδιστής και κιθαρίστας. Πριν από αυτόν ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής».
John Frusciante (Red Hot Chili Pepper): «Αν παίζω κιθάρα φταίει το “Electric Ladyland”. Η μουσική του Hendrix ανέκαθεν μου ακουγόταν τέλεια, αφού την φρόντιζε σε όλες της τις διαστάσεις. Εκεί που οι περισσότεροι σκέφτονται σε δυο διαστάσεις, αυτός σκεφτόταν σε τέσσερεις. Δε πιστεύω πως υπήρξε καλύτερος κιθαρίστας στην ιστορία. Αυτά που μας κληροδότησε δεν επιδέχονται βελτίωσης. Και όλα αυτά πηγάζουν από το βαθύτατο πνεύμα του. Ανέδειξε πτυχές του ήχου που δεν γνωρίζαμε πως υπάρχουν…»
Matt Bellamy (Muse): «Περισσότερο και από τα τραγούδια του, αυτό που καθόρισε μια για πάντα τη ζωή μου ήταν η Ελευθερία Έκφρασης που έφερε πρώτος στο χώρο του Μουσικού Θεάματος. Αυτή η ατίθαση άγνοια κινδύνου που τον χαρακτήριζε επί σκηνής. Για μένα ο Hendrix δεν ήταν απαραίτητα οι ανυπέρβλητες μελωδίες του και τα ακόρντα, ήταν η Ενέργεια με την οποία τα μπόλιαζε. Ήταν ο ψυχεδελικός, θεότρελος έως και “φτιαγμένος” από ναρκωτικά τρόπος που μάτωνε όταν τα έπαιζε. Έτσι που σε έκανε να σκέφτεσαι το Μέλλον».
Pete Townshend (The Who): «Αυτό που έπαιζε ήταν… απίστευτα Λυρικό και συνάμα Έμπειρο. Κατάφερε να χτίσει τη γέφυρα μεταξύ της αυθεντικής blues κιθάρας και του μοντέρνου ήχου, παντρεύοντάς τα μοναδικά!»

Από τον Χρήστο Κισατζεκιάν

27 Αυγούστου 1990. Η ώρα είναι 12:50 μετά τα μεσάνυχτα όταν το νοικιασμένο από τον Eric Clapton ελικόπτερο Bell 260B Jet Ranger έχοντας διανύσει μόλις 3.000 πόδια σε σαρανταδύο δευτερόλεπτα από την απογείωσή του, συγκρούεται πάνω στο λόφο του Χιονοδρομικού Κέντρου του Alpine Valley στο East Troy του Wisconsin, σε υψόμετρο μόλις εκατό ποδών. Όλοι οι επιβάτες σκοτώνονται ακαριαία: ο κατά τα φαινόμενα άπειρος πιλότος Jeffrey Brown, ο Bobby Brooks, ατζέντης του Clapton, o σωματοφύλακάς του Nigel Browne, ο Colin Smythe, βοηθός του tour manager, και ο Stevie Ray Vaughan.

Φόρος τιμής από τον Χρήστο Κισατζεκιάν

Ο John Bonham δήλωνε θερμός supporter των Trapeze και, όποτε του δινόταν η ευκαιρία, ανέβαινε στη σκηνή μαζί τους για το encore. Λοιπόν, τι λέτε; Κάτι δε θα ήξερε;

Από τον Τάκη Κρεμμυδιώτη

Θα χρειάζονταν αρκετές δεκαετίες ύπαρξης εκ μέρους σου ώστε να νιώθεις και συ τη θλίψη και το πένθος που προκάλεσε σε μας τους μεγαλύτερους η είδηση που δημοσίευσε χθες η οικογένεια του αποχωρήσαντα μουσικοσυνθέτη: «Ο Peter Green έφυγε ήσυχα, μες τον ύπνο του αυτό το Σαββατοκύριακο». Φύσει αδύνατον ως εικοσάχρονος, ή πόσο μάλλον έφηβος, να γνωρίζεις (και πόσο μάλλον να συνδέεσαι με) στη δεύτερη δεκαετία της τρίτης χιλιετίας που διανύουμε τα όσα τούτος ο επιδραστικότατος κιθαρίστας γέννησε στο πέρασμά του. Λογικό και επόμενο. Για αυτό, έλα αν θες να σε βάλω όσο περνά από το χέρι μου στο όλο «κλίμα» της μεγαλειότητας του, αφού ο φίλτατος συνοδοιπόρος Αλέξανδρος Ριχάρδος πρόλαβε ήδη και σε ενημέρωσε καίρια, υπέρ το δέον!

Τιμά ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Paul Kossoff’s Back Street… Company!


Από τον Τάκη Κρεμμυδιώτη

Doors of the 21st Century - Θέατρο Λυκαβηττού, Αθήνα, 22 Ιουλίου 2004

Σάββατο πρωί, 3 Ιουλίου του 1971. Η Pamela Courson βρίσκει τον Jim Morrison νεκρό στην μπανιέρα του διαμερίσματός του, νούμερο 4, στην οδό Beautreillis 17-19 στην Le Marais των Παρισίων, μετά από καρδιακή προσβολή που οφειλόταν σε υπερβολική δόση ναρκωτικών. Κατά τα λεγόμενά της φυσικά, αφού ήταν η μόνη αυτόπτης μάρτυρας. Λεγόμενα που σημειωτέων παράλλαξε πολλάκις στην πάροδο του χρόνου, εν ελλείψει νεκροψίας…
Ο Jim είχε μπει στο επάρατο 27 Club. Σαν σήμερα. Σαρανταεννέα χρόνια πίσω.

Ήταν λοιπόν Ιούλιος συγκυριακά και όταν το πανέμορφο Θέατρο του Λυκαβηττού (πόσο μου λείπει!) φιλοξένησε την τότε… σύγχρονη εκδοχή των The Doors με μπροστάρη τον Ian Astbury των The Cult, και δυστυχώς, απόντος του τσακωμένου John Densmore. Λίγες ημέρες μετά την πρωτοφανή κατάκτηση του Πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος από την Εθνική του Καραγκούνη. Παρά τις πολυποίκιλες, έως και κεραυνόβλητες αντιδράσεις από τους αμετανόητους οπαδούς, δεν το έχανα με τίποτα (και) αυτό, έστω και ως αρχειοθετών!

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Στη μουσική που λατρεύουμε υπάρχουν άνθρωποι που έγραψαν διαχρονικά τραγούδια και σπουδαίους δίσκους.
Υπάρχουν μουσικοί βιρτουόζοι.
Υπάρχουν αλάνια που άφησαν εποχή εξαιτίας του απελευθερωμένου και χωρίς στεγανά τρόπου ζωής τους.
Υπάρχουν παράξενοι μουσικοί που τους θυμόμαστε εξαιτίας της ιδιορρυθμίας τους.
Υπάρχουν σπουδαίοι τραγουδιστές-ερμηνευτές που έγραψαν προφητικούς και πάντα επίκαιρους στίχους.
Υπάρχουν καλλιτέχνες που δημιούργησαν καινούρια μουσικά ιδιώματα.
Και υπάρχει και ένας άνθρωπος ο οποίος μας απέδειξε ότι για να γράψεις ιστορία και να αποτελέσεις ‘’σημαία’’ της μουσικής που πρεσβεύεις, δεν θες και πολλά πράγματα. Χρειάζεται μόνο μια κιθάρα, ένας ενισχυτής, μία κλίμακα, τέσσερα ακόρντα, και μία σχολική στολή! Με την απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια να γουστάρεις τα ‘’blues’’ και να ζεις το κάθε σου live σαν να είναι το τελευταίο.  Εσύ που αυτή τη στιγμή όπως κι εγώ είσαι φυλακισμένος στο σπίτι σου εξαιτίας του κορωναϊού και διαβάζεις αυτό το κείμενο, πρώτον: σήκω απ’ την καρέκλα και υποκλίσου ή πέσε στα γόνατα και προσκύνα! Δεύτερον: άνοιξε να καταπιείς μια μπύρα! Γιατί;;;
Γιατί σήμερα έχει γενέθλια ο Angus Young!

Τιμά ο Παναγιώτης Πατσάης

Sweet Bird of Paradise

Τον Ιανουάριο του 1984 ο κόσμος ήταν πιο αισιόδοξος και η ζωή πιο απλή. Στους μουσικούς καταλόγους επιτυχιών, ακόμα και στους mainstream, μπορούσε κάποιος να βρει τραγούδια ιδιαίτερων αξιώσεων, μια και τα όρια των διάφορων «μουσικών ειδών» ήταν περισσότερο παρά ποτέ μπλεγμένα. Έτσι λοιπόν, στο UK Singles Chart πλάι στο “Where is My Man” της Eartha Kitt και το “Girls Just Want to Have Fun” της Cyndi Lauper, δε συναντούσες μόνο το “Holiday” της Madonna (το μόνο τραγούδι για το οποίο πρέπει να είναι χαρούμενη), αλλά και το “Love is a Wonderful Colour” των Icicle Works, το “King of Pain” των Police και το “This Charming Man” των The Smiths. Και κάτι άλλο, όμως: ένα τραγούδι του κυρίου Terence Charles "Snowy" White, που λεγόταν “Bird of Paradise”.

Από τον Τάκη Κρεμμυδιώτη

Εάν ρωτήσεις τον James Hetfield ποιό είναι το αγαπημένο του album, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου θα πάρεις την απάντηση ‘’Toys in the Attic’’. Εάν ρωτήσεις τον Slash ποιό είναι το αγαπημένο του συγκρότημα, θα τον ακούσεις μονομιάς να ξεστομίζει χαμογελώντας την φράση Αerosmith. Eάν καίγεσαι να μάθεις ποιανού το lifestyle θέλησε να αντιγράψει ο Νikki Sixx κοντεύοντας να δει τα ραδίκια ανάποδα, την απάντηση θα την βρεις στο όνομα Steven Tallarico!

Τιμά ο Παναγιώτης Πατσάης

The Game of Love (for the music)

Από τον Τάκη Κρεμμυδιώτη