BLIXA BARGELD – Στην αναπηρική καρέκλα, επί σκηνής, το 2003

BLIXA BARGELD – Στην αναπηρική καρέκλα, επί σκηνής, το 2003

Σε προκαλώ. Μπες να διαβάσεις τις πιο πρόσφατες αναρτήσεις στο καθημερινό ηλεκτρονικό ημερολόγιο που κρατά τούτος ο υπέργειος καλλιτέχνης στην…

More...
MILES KANE: Εικόνες και μνήμες του πρόσφατου παρελθόντος με τη νέα του κυκλοφορία στα χέρια μας, σήμερα!

MILES KANE: Εικόνες και μνήμες του πρόσφατου παρελθόντος με τη νέα του κυκλοφορία στα χέρια μας, σήμερα!

Ίσως πρόλαβες κιόλας να δεις κι εσύ το ολόφρεσκο, στιλάτο βίντεο κλιπ του νέου single με άκρως επίκαιρο τίτλο “Don’t…

More...
SHIRLEY BASSEY: Ο ορισμός της Ντίβας στο Θέατρο Λυκαβηττού το 1993

SHIRLEY BASSEY: Ο ορισμός της Ντίβας στο Θέατρο Λυκαβηττού το 1993

Στο δικό μου το μυαλό μα ακόμη πιο πολύ στη δική μου την καρδιά, τούτη είναι η υπέρτατη Ντίβα του…

More...
BURKE SHELLEY (1950-2022) - THE TRIBUTE

BURKE SHELLEY (1950-2022) - THE TRIBUTE

Ο Burke Shelley γεννήθηκε στο Tiger Bay, στο Cardiff της Ουαλίας στις 10 Απριλίου 1950.  Έφυγε χθες ήσυχα στον ύπνο…

More...
DIO: Μοιάζουν δυο οι απώλειες, όχι μια, τόση είναι η απουσία του

DIO: Μοιάζουν δυο οι απώλειες, όχι μια, τόση είναι η απουσία του

Δέκα χρόνια, οκτώ μήνες και πέντε μέρες πέρασαν από τον άδικο χαμό του Ronald James Padavona, του ανυπέρβλητου και λατρεμένου…

More...
CAMEL: 50 χρόνια ζεσταίνουν την καρδιά μας

CAMEL: 50 χρόνια ζεσταίνουν την καρδιά μας

Ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται. Φύσει αδύνατον λοιπόν  να μην αδράξω τη Χρυσή Επέτειο των λατρεμένων Camel για…

More...

BLIXA BARGELD – Στην αναπηρική καρέκλα, επί σκηνής, το 2003

24 January 2022 in Shot from the Vault

Σε προκαλώ. Μπες να διαβάσεις τις πιο πρόσφατες αναρτήσεις στο…

SHIRLEY BASSEY: Ο ορισμός της Ντίβας στο Θέατρο Λυκαβηττού το 1993

17 January 2022 in Shot from the Vault

Στο δικό μου το μυαλό μα ακόμη πιο πολύ στη…

BURKE SHELLEY (1950-2022) - THE TRIBUTE

11 January 2022 in Never Forgotten

Ο Burke Shelley γεννήθηκε στο Tiger Bay, στο Cardiff της…

DIO: Μοιάζουν δυο οι απώλειες, όχι μια, τόση είναι η απουσία του

11 January 2022 in Shot from the Vault

Δέκα χρόνια, οκτώ μήνες και πέντε μέρες πέρασαν από τον…

WSOBM - By The Rivers Of Heresy (Petrichor/2021)

29 December 2021 in When Metal Gets Extreme

Ένα blackened ρομαντικό ραντεβού με τους Βέλγους. Γράφει η Ελένη…

LP: Όταν πρωτογνωρίσαμε το Ανδρόγυνο Ξωτικό

29 December 2021 in Shot from the Vault

“Είναι αυτό εκεί το κορίτσι σε κείνη τη γωνιά και…

KOMODOR - Nasty Habits (Soulseller Records/2021)

29 December 2021 in Where Blues meets Rock

Get ready for a full dose of psychedelic, garage and…

CAMEL: 50 χρόνια ζεσταίνουν την καρδιά μας

26 December 2021 in Interviews

Ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται. Φύσει αδύνατον λοιπόν…

THE STRANGLERS: Οι Στραγγαλιστές του Γκίλφορντ ξαναχτυπούν

22 December 2021 in Shot from the Vault

Η τελευταία φορά που ασχοληθήκαμε με τούτη την προπατορική γκρούπα…

"YES I SPIT FIRE" - Το φαινόμενο Rage Against the Machine

11 December 2021 in News

Yes I spit fireΣυγγραφέας: Βαγγέλης Σ.ΚαρατζήςΕκδοτικός Οίκος: Απρόβλεπτες ΕκδόσειςΧρονολογία έκδοσης:…

OZZY: Η Νύχτα των Ζωντανών Αφρών!

10 December 2021 in Shot from the Vault

Κάτι σαν τον αείμνηστο θείο Lemmy, έτσι και ο John…

KARIN PARK - Church Of Imagination (Pelagic Records/2021)

06 December 2021 in Electronica & Trip Hop

Η Σκανδιναβή Nico. Γράφει η Ελένη Λιβεράκου Eriksson

CYNIC – Ascension Codes (Season Of Mist/2021)

03 December 2021 in Where Prog meets Art

Άλλο ένα μαγευτικό ταξίδι στην στρατόσφαιρα των CYNIC… Γράφει ο…

HALOCRAFT - A Mother To Scare Away The Darkness (Made Of Stone Recordings/2021)

02 December 2021 in Local Heroes

“Τα παραμύθια είναι κάτι παραπάνω από αληθινά: όχι επειδή μας…

Κάποιοι λένε ότι στη μουσική δεν έχει σημασία η εικόνα, αλλά μόνο ο ήχος. Ουσιαστικά δε θα διαφωνήσω μαζί τους, αλλά παράλληλα δε μπορώ να μη δεχτώ ότι έχει διαχρονικά αποδειχτεί πως και αυτή παίζει το ρόλο της και μάλιστα κατεξοχήν στις πιο mainstream εκδοχές της.

Παρουσιάζει ο Κρεμμυδιώτης Τάκης

“Get your motor runnin' / Head out on the highway…”. Αυτό το ταξίδι δε θα τελειώσει ποτέ.

Συντάκτης: Κρεμμυδιώτης Τάκης

Με το που έπεσε η βόμβα της πανδημίας του κορονοϊού στα μέσα Μαρτίου του 2020 (σ.σ.: το πιο άχαρο «δώρο» γενεθλίων ολάκερης της ζωής μου!), ο άσβεστος Lenny Kravitz άφησε την Παριζιάνικη κατοικία του και μετακόμισε στο εξωτικό καταφύγιο του στην Ελευθέρα, ένα μικροσκοπικό νησί στις Μπαχάμες. Αδυνατώντας να περιοδεύσει ανά τον κόσμο ώστε να προωθήσει το ολόφρεσκο βιβλίο του “Let Love Rule”, ήτοι το πρώτο μέρος της αυτοβιογραφίας του, προτίμησε να επιδοθεί στη καλλιέργεια της γης έως και να κατασκευάζει χειροποίητα ξύλινα παγκάκια για τον κήπο του!

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν


Κάποιος μας κάνει άσχημες πλάκες, δεν γνωρίζω ποιος έχει βαλθεί να μας τρελάνει φέτος, αλλά το κακό δεν έχει τελειωμό…
Γιατί δεν φτάνει που έχουμε τόσα ντράβαλα στο κεφάλι μας, από τα οποία αγωνιζόμαστε καθημερινά για να ξεπεράσουμε και να ξεφύγουμε όσο πιο ξέγνοιαστα και εύκολα γίνεται, έχουμε και αυτά τα αντικανονικά χτυπήματα κάτω από την μέση, από τα χειρότερα που μπορεί να νιώσει ένας μουσικόφιλος στην καρδία του, που είναι γεμισμένη από νότες και μουσικές συγκινήσεις.

Φόρος τιμής από τον Νίκο Παπαδόπουλο

Εδώ και λίγες μέρες παρέλαβα ως εκπρόσωπος μουσικού μέσου ένα απρόσμενο δώρο από το πουθενά. Και επειδή ως άνθρωπος μοιράζομαι όλες μου τις χαρές έτσι που να πολλαπλασιάζω την ευεργετική τους ιδιότητα, ο εν λόγω φόρος τιμής στον αείμνηστο Gary Moore παρέα με κείνον του Jack Syrmaleon κρίνεται επιβεβλημένος!

Κείμενο- συναυλιακές φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

“How Blue(s) Can You Get” μπλέ πλανήτη; Είμαι εδώ, δεν έφυγα ποτέ, δεν έπαιξα ακόμα την τελευταία μου νότα, δεν τραγούδησα ακόμα την τελευταία μου λέξη ...

Τα σέβη μου ... Gary Moore!

Τιμά ο Jack Syrmaleon

Σήμερα νιώθω πως πατώ τα πλήκτρα επί ματαίω. Νιώθω πως είναι περιττό. Και αυτό γιατί η Μεγάλη του Mayall Σχολή υπήρξε μια από τις ελάχιστες που το «πτυχίο» της σήμαινε εν συνεχεία παγκόσμια καταξίωση για κάθε της «απόφοιτο», εδώ και πενηνταπέντε χρόνια! Θυμίζω δυο τρεις Σχολές ακόμη  αν και πάλι μοιάζει περιττό για κάθε διαβασμένο: του Frank Zappa, του Ritchie Blackmore, του Ozzy Osbourne.

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Jeff Beck: «Ο Jimi Hendrix υπήρξε για μένα το πρώτο σοκ. Αυτός ήταν που μας συγκλόνισε όλους για τα καλά, αφού παρότι όλοι μας είχαμε καθιερωθεί με “ασφάλεια” στο πεδίο της ηλεκτρικής κιθάρας, ήρθε από το πουθενά για να επαναπροσδιορίσει όλους τους κανόνες του παιχνιδιού, εν μια νυκτί!»
Bob Dylan (αναφερόμενος στη διασκευή του “All Along the Watchtower”):  «Με συγκλόνισε μονομιάς! Τόσο, που ζήτησα τα πνευματικά δικαιώματα της δικής του εκτέλεσης ώστε να το παίζω κι εγώ έτσι ως και σήμερα. Είχε το ταλέντο να βρίσκει στοιχεία μες τα τραγούδια που κανείς άλλος δε θα ανακάλυπτε και να τα αναπτύσσει ανεπανάληπτα».
Kirk Hammett (Metallica): «Ο Hendrix είχε ένα ολόδικό του τρόπο να πολιτικολογεί δίχως να μιλά συμβατά, δίχως να “μιλά” με άλλο τρόπο πέρα από τη Μουσική του γλώσσα. Τα έλεγε όλα οπτικο-ακουστικά. Όσο για τον ήχο της κιθάρας του, υπήρξε κυριολεκτικά δική του εφεύρεση. Δεν υπήρξε κάποιος άλλος που να ακούγεται έτσι, πριν και μετά από αυτόν, έως και σήμερα. Εφηύρε την Εκκλησία το Τόνου! Ο τόνος του ήταν θηριώδης, η τεχνική του ήταν θηριώδης, τα τραγούδια του ήταν θηριώδη. Η Ψυχή του; Περίσσευε!»   
Kurt Cobain (Nirvana): «Κάποιοι υποστηρίζουν πως μπάντες της grunge σαν τη δική μας έθεσαν μια για πάντα το Seattle στο παγκόσμιο μουσικό χάρτη, όμως, σοβαρά τώρα, ποιο χάρτη;;; Είχαμε τον Jimi Hendrix. Ήμαρτον δηλαδή, τι άλλο να θέλαμε από τη ζωή μας;;;»
Robert Smith (The Cure): «Ο Hendrix ήταν το πρώτο άτομο που έπεσε στην αντίληψή μου και έμοιαζε απόλυτα Ελεύθερος. Όταν είσαι εννιά-δέκα χρονών, η ζωή σου κατακυριεύεται από τους ενήλικες. Έτσι μονομιάς αντιπροσώπευσε ακριβώς αυτό που ήθελα να γίνω. Ο Hendrix ήταν που με ώθησε να σκεφτώ πως ήθελα να γίνω τραγουδιστής και κιθαρίστας. Πριν από αυτόν ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής».
John Frusciante (Red Hot Chili Pepper): «Αν παίζω κιθάρα φταίει το “Electric Ladyland”. Η μουσική του Hendrix ανέκαθεν μου ακουγόταν τέλεια, αφού την φρόντιζε σε όλες της τις διαστάσεις. Εκεί που οι περισσότεροι σκέφτονται σε δυο διαστάσεις, αυτός σκεφτόταν σε τέσσερεις. Δε πιστεύω πως υπήρξε καλύτερος κιθαρίστας στην ιστορία. Αυτά που μας κληροδότησε δεν επιδέχονται βελτίωσης. Και όλα αυτά πηγάζουν από το βαθύτατο πνεύμα του. Ανέδειξε πτυχές του ήχου που δεν γνωρίζαμε πως υπάρχουν…»
Matt Bellamy (Muse): «Περισσότερο και από τα τραγούδια του, αυτό που καθόρισε μια για πάντα τη ζωή μου ήταν η Ελευθερία Έκφρασης που έφερε πρώτος στο χώρο του Μουσικού Θεάματος. Αυτή η ατίθαση άγνοια κινδύνου που τον χαρακτήριζε επί σκηνής. Για μένα ο Hendrix δεν ήταν απαραίτητα οι ανυπέρβλητες μελωδίες του και τα ακόρντα, ήταν η Ενέργεια με την οποία τα μπόλιαζε. Ήταν ο ψυχεδελικός, θεότρελος έως και “φτιαγμένος” από ναρκωτικά τρόπος που μάτωνε όταν τα έπαιζε. Έτσι που σε έκανε να σκέφτεσαι το Μέλλον».
Pete Townshend (The Who): «Αυτό που έπαιζε ήταν… απίστευτα Λυρικό και συνάμα Έμπειρο. Κατάφερε να χτίσει τη γέφυρα μεταξύ της αυθεντικής blues κιθάρας και του μοντέρνου ήχου, παντρεύοντάς τα μοναδικά!»

Από τον Χρήστο Κισατζεκιάν

27 Αυγούστου 1990. Η ώρα είναι 12:50 μετά τα μεσάνυχτα όταν το νοικιασμένο από τον Eric Clapton ελικόπτερο Bell 260B Jet Ranger έχοντας διανύσει μόλις 3.000 πόδια σε σαρανταδύο δευτερόλεπτα από την απογείωσή του, συγκρούεται πάνω στο λόφο του Χιονοδρομικού Κέντρου του Alpine Valley στο East Troy του Wisconsin, σε υψόμετρο μόλις εκατό ποδών. Όλοι οι επιβάτες σκοτώνονται ακαριαία: ο κατά τα φαινόμενα άπειρος πιλότος Jeffrey Brown, ο Bobby Brooks, ατζέντης του Clapton, o σωματοφύλακάς του Nigel Browne, ο Colin Smythe, βοηθός του tour manager, και ο Stevie Ray Vaughan.

Φόρος τιμής από τον Χρήστο Κισατζεκιάν

Ο John Bonham δήλωνε θερμός supporter των Trapeze και, όποτε του δινόταν η ευκαιρία, ανέβαινε στη σκηνή μαζί τους για το encore. Λοιπόν, τι λέτε; Κάτι δε θα ήξερε;

Από τον Τάκη Κρεμμυδιώτη