JOSEPH MICHAEL "DUSTY" HILL 19/5/1949 – 28/07/ 2021 (ΖΖ Top)

JOSEPH MICHAEL "DUSTY" HILL 19/5/1949 – 28/07/ 2021 (ΖΖ Top)

Κάποιος μας κάνει άσχημες πλάκες, δεν γνωρίζω ποιος έχει βαλθεί να μας τρελάνει φέτος, αλλά το κακό δεν έχει τελειωμό……

More...
JOEY JORDISON (1975-2021)

JOEY JORDISON (1975-2021)

Το να φεύγουν οι υπερήλικες ήρωές μας, είναι φυσικό και επόμενο όσο κι αν πονάει, αφού «τα πάντα ρει, μηδέποτε…

More...
JOHN LAWTON: «Στα ξαφνικά, ξεμείναμε από συμπόνια»

JOHN LAWTON: «Στα ξαφνικά, ξεμείναμε από συμπόνια»

Το άχαρο νέο έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Η ιδιαίτερη αγάπη μου απέναντι σε αυτόν τον ξεχωριστό ερμηνευτή με ήθελε…

More...
IRON MAIDEN 1999: Μια μεγάλη προσδοκία που παραλίγο να καταλήξει θρίλερ!

IRON MAIDEN 1999: Μια μεγάλη προσδοκία που παραλίγο να καταλήξει θρίλερ!

Up The Irons! “The Writing On The Wall” ονομάζεται λοιπόν το ολόφρεσκο έπος (επτάμιση λεπτά τραγούδι πώς αλλιώς να το…

More...
METALLICA: Όταν τρίτωσε το… καλό για τη χώρα μας

METALLICA: Όταν τρίτωσε το… καλό για τη χώρα μας

Ακόμη κι αν ήσουν και συ στο γήπεδο του Πανιωνίου στη Νέα Σμύρνη στις 27 Ιουνίου του 1993, ακόμη κι…

More...

JOSEPH MICHAEL "DUSTY" HILL 19/5/1949 – 28/07/ 2021 (ΖΖ Top)

29 July 2021 in Never Forgotten

Κάποιος μας κάνει άσχημες πλάκες, δεν γνωρίζω ποιος έχει βαλθεί…

JOEY JORDISON (1975-2021)

28 July 2021 in Never Forgotten

Το να φεύγουν οι υπερήλικες ήρωές μας, είναι φυσικό και…

JOHN LAWTON: «Στα ξαφνικά, ξεμείναμε από συμπόνια»

27 July 2021 in Interviews

Το άχαρο νέο έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Η ιδιαίτερη…

GYPSY - Comes a Time: The United Artists Recordings (Esoteric Recordings / 2021)

26 July 2021 in Where Prog meets Art

Την εποχή που το progressive rock μπλεκόταν με την ψυχεδέλεια…

IRON MAIDEN 1999: Μια μεγάλη προσδοκία που παραλίγο να καταλήξει θρίλερ!

23 July 2021 in Shot from the Vault

Up The Irons! “The Writing On The Wall” ονομάζεται λοιπόν…

COLIN SCOT - Colin Scot: Remastered & Expanded (Esoteric Recordings / 2021)

21 July 2021 in When Atmospheric gets Avantgarde

Φανταστείτε ένα δίσκο που χαρακτηρίστηκε στο Record Collector από τον…

METALLICA: Όταν τρίτωσε το… καλό για τη χώρα μας

19 July 2021 in Shot from the Vault

Ακόμη κι αν ήσουν και συ στο γήπεδο του Πανιωνίου…

PHARAOH - The Powers That Be (Cruz Del Sur Music/2021)

18 July 2021 in When Hard Gets Heavy

Is your back against the wall? No! No! Have our…

1550 - Εξομολόγηση (Spicy/2021)

16 July 2021 in Local Heroes

Η rock μουσική έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό. Τις περισσότερες φορές…

FLAME DEAR FLAME - Aegis (Eisenwald Records/2021)

16 July 2021 in When Hard Gets Heavy

Όλο το "Aegis" είναι συναρπαστικό, σαγηνευτικό, ταξιδιάρικο και σίγουρα μας…

BIG HOGG - Pageant Of Beasts (Bad Elephant Music/2021)

14 July 2021 in Where Prog meets Art

Μουσική για το μυαλό και το σώμα. Γράφει η Ελένη…

SUICIDAL ANGELS - "Take-No-Prisones"

04 July 2021 in Live Reviews

Επιτέλους. Μετά από 16 μήνες συναυλιακής νάρκης (αν δεν κάνω…

DEF LEPPARD: Επί των επάλξεων, (πυρο)μανιωδώς!

02 July 2021 in Shot from the Vault

Παρότι δισεκατομμυριούχοι τα τελευταία τριανταπέντε χρόνια, μόνο στις δάφνες τους…

Παναγιωτόπουλος Στάθης

Παναγιωτόπουλος Στάθης

Πρόκειται για μια έκθεση που απεικονίζει την ιστορία της ροκ μουσικής από τη γέννησή της, στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ως τις μέρες μας.

Επιβεβαιώνεται αυτό που λέει χαριτολογώντας καμιά φορά σε συνεντεύξεις ο Ian Gillan, ότι οι Deep Purple είναι ένα instrumental, σχεδόν jazz συγκρότημα, πάνω από τα τραγούδια του οποίου, που και που εμφανίζεται ένας τύπος και τραγουδάει, σποραδικά.

Γράφει ο Στάθης Παναγιωτόπουλος 

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ειδήσεις που αφορούν τη μουσική το 2017 είναι πως οι U2 θα περιοδεύσουν ανά τον κόσμο παίζοντας το οριακό album τους “The Joshua Tree” στην ολοκληρία του, με αφορμή τα 30 χρόνια από την πρώτη του κυκλοφορία.

Γράφει ο Στάθης Παναγιωτόπουλος 

Είμαστε όλοι Νομπελίστες!

Γράφει ο Στάθης Παναγιωτόπουλος

Ian Gillan ζωντανά στη Σόφια, 4 Νοεμβρίου 2016

Είδα τελευταία φορά τους Deep Purple στα τέλη Νοεμβρίου του 2015. Δεδομένου ότι η περιοδεία τους για το 2016 τελείωσε τον Αύγουστο, στο μέσον της καταδυτικής σεζόν, και δε μπόρεσα να πάω να τους δω, και με την προοπτική ότι θα ξαναρχίσει το Μάιο του 17, πάρα πολύς καιρός για το πρεζάκι χωρίς τη δόση του!...

Γράφει ο Στάθης Παναγιωτόπουλος

Ανέβασα ένα βιντεάκι από την “επιστροφή” των (όποιων!) Rainbow στη σελίδα μου (skylos.gr) και μου έκανε εντύπωση πως ένας σχολίασε “καλύτερα από το τίποτα”. Στη συνείδηση, λοιπόν, ορισμένων οπαδών του Ritchie Blackmore, οι Blackmore’s Night τα τελευταία 19 χρόνια είναι απλώς “τίποτα”. Διαφωνώ, ωστόσο σεβαστή η γνώμη τους και φαίνεται πως το κίνητρο πίσω από την επιστροφή του στο ροκ ήταν κυρίως η επιθυμία των οπαδών και η νοσταλγία. Για τους κυνικούς που έχουν στο μυαλό τους μόνο τα λεφτά, η αμοιβή των Rainbow (το λεγόμενο “κασέ”) είναι ελάχιστα υψηλότερη από αυτήν του άλλου σχήματος. Εδώ τελειώνουν οι θεωρίες συνωμοσίας. Βαριέμαι να ασχολούμαι με το παρασκήνιο της επανεμφάνισης των Rainbow (αν και υπάρχει άφθονο!), γι’ αυτό και θα παραθέσω τις εντυπώσεις μου από τις δυο συναυλίες που παρακολούθησα στη Γερμανία.

Γράφει & φωτογραφίζει ο Στάθης Παναγιωτόπουλος 

Καταρχήν ζητώ συγνώμη για την ημιμάθειά μου, δεν ξέρω πώς μεταφράζεται στα Ελληνικά η φράση "comfort food", θα προσπαθήσω να την περιγράψω όμως. Αναφέρεται σε τροφές κατά βάση απλές, ανεπιτήδευτες, γνώριμες συχνά από τα μικρότερά μας χρόνια, στις οποίες καταφεύγουμε όταν θέλουμε κάτι τέτοιο, ικανό να μας χαλαρώσει και να μας προκαλέσει άνεση, θαλπωρή.

40 χρόνια είναι πολύς καιρός, μια ζωή ολόκληρη. Οι περισσότεροι αναγνώστες μας, στοιχηματίζω, δεν έχουν καν συμπληρώσει την ηλικία αυτήν. Εμείς οι ηλικιωμένοι όμως παρακολουθούμε τη μουσική μας τόσα χρόνια κι ακόμη περισσότερα, και μπορεί να έχουμε καταλάβει τη ματαιότητα και την ασημαντότητα των επετείων, καμιά φορά ωστόσο φαίνονται χρήσιμες αυτές, όταν δίνουν αφορμή να ασχοληθούμε με ορισμένους ογκόλιθους της μουσικής αυτής.

…Σοβαρά όμως τώρα, αν ήθελε ο Ritchie Blackmore να παραστεί, υπήρχε επίγεια (ή και υπέργεια!) δύναμη που θα μπορούσε να τον εμποδίσει;;;

Η ιστορία των Deep Purple (η οποία, πλάκα πλάκα φέτος συμπληρώνει 48 χρόνια-κοντά μισόν αιώνα, ποιος να το φανταζόταν το 1974…) είναι τόσο πολυτάραχη και ενδιαφέρουσα, ώστε οποιαδήποτε αναφορά σ’ αυτήν είναι πιθανότατο να πυροδοτήσει αντεγκλήσεις και σχόλια. Έχουν συμβεί τόσα πολλά στο συγκρότημα αυτό (ας περιοριστούμε εκεί κι ας μην ανοίξουμε τον άλλο λάκκο με τα φίδια που λέγεται οικογενειακό δέντρο των Deep Purple!) που είναι φυσικό να δημιουργηθούν προτιμήσεις, συμπάθειες και αντιπάθειες. Έχει για όλους ο μπαξές.

Γράφει ο Στάθης Ν.Παναγιωτόπουλος

Πριν μπω στο ψητό, για τους νεότερους μεταξύ μας θα είναι ίσως χρήσιμη μια περιγραφή του τοπίου σε ό,τι αφορά την “ξένη” μουσική στην Ελλάδα το χειμώνα του 1980. Υπήρχε μόνο ένα αμιγώς μουσικό περιοδικό, το μηνιαίο “Ποπ και Ροκ”, δύο κανάλια της κρατικής τηλεόρασης και μόνο κρατικό ραδιόφωνο, τα οποία ως επί το πλείστον μετέδιδαν Ρένα Κουμιώτη και τα συναφή. Το πειρατικό ραδιόφωνο ήταν ακόμη στα σπάργανα και ανίσχυρο να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο, απ’ όσο θυμάμαι τουλάχιστον.

Γράφει ο Στάθης Ν. Παναγιωτόπουλος