MIKE PATTON & JEAN-CLAUDE VANNIER - Corpse Flower (Ipecac Recordings/2019)

Thursday, 26 September 2019 15:14

“Drink from the well of yourself and begin again...” -Charles Bukowski

 

Ο δρόμος προς το σπίτι ήταν απελπιστικά μακρύς, απρόσωπος και θρασύς.
Ήθελα να βρεθώ ξαφνικά και απότομα στο πάτωμα, πάνω στο χαλί με τα ακουστικά στα αυτιά και να ακούσω κάτι παράξενο, κάτι καινούργιο και παλιό. Κάτι με ένα διαφορετικό άρωμα.
Εξομολογήσεις, αφηγήσεις που γδύνονται κάτω από το φως των κεριών.
Ο χρόνος πέταξε και βρέθηκα εκεί. Στο πάτωμα, κάτω από το φως των κεριών.

Διάλεξα ενστικτωδώς αυτό που θα έφερνε μια γυμνή αλήθεια στα αυτιά μου. Χωρίς την επικάλυψη της σύγχρονης μουσικής πραγματικότητας. Νότες αργές και πολλές φορές αποπνικτικές.
Να μυρίζουν νύχτα, απόδραση και αλκοόλ.
Με το κορμί ανάσκελα στο πάτωμα, τα ακουστικά στα αυτιά και η φωνή του MIKE να μου ψιθυρίζει... να την αισθάνομαι να σέρνεται στο τύμπανο μου και από κει να παίρνει το δρόμο για το μυαλό μου. Ναι, ο MIKE είναι γνωστός μου από χρόνια. Μπορώ να τον αποκαλώ με το μικρό του. Περίεργη και μακροχρόνια σχέση, δεν γνωρίζουμε πότε συμβαίνει... τι, αλλά πάντα συναντιόμαστε. Τον άφησα να με επισκεφτεί απόψε. Ήρθε με παρέα.

JEAN-CLAUDE VANNIER
... μου συστήθηκε. Η παρέα των τριών θα περνούσαμε κάποιες ώρες μαζί. Παρέμεινα στο πάτωμα, εκείνοι βολεύτηκαν όπως και όπου ακριβώς ήθελαν και συνεχίσαμε την κουβέντα, τις αφηγήσεις κάτω από μυστηριώδης νότες, μουσικές που ακούγονται κωδικοποιημένες για τους "απλούς" μουσικόφιλους.



 
Κοιτάω τον MIKE και του χαμογελάω σαρκαστικά σαν να του λέω:
"Τι τύχη να σε ξέρω τόσα χρόνια, έτσι δεν χρειάζομαι κωδικό εγώ για να σε καταλάβω." Με κοιτά με το ίδιο βλέμμα και σηκώνει το δεξί του φρύδι. "Ψιτττ" μου κάνει... μου σφυρίζει... "My name is Browning...."
Παίζει, του αρέσει να παίζει με τη διάθεση, το μυαλό, την ψυχοσύνθεση. Έχει την τάση να με χειραγωγεί. Και εγώ αφήνομαι.

Στην άλλη γωνία ο
JEAN-CLAUDE χαμογελά χωρίς να μιλά. Αφήνεται στις σκιές που χορεύουν απόψε. Τους κάνει παρέα και τις τρέφει με το κάτι παραπάνω. Με τις νότες του. Τους βάζει μυστήριο, τους βάζει χρώματα από τις ένδοξες εποχές του. Να δεις τι χρώμα έχουν;.... Κάτι από '60 και '70. Οι σκιές τραγουδούν σε μια οπερετική εκδοχή και όλα μοιάζουν σαν ένα ζωντανό όνειρο.
Το αλκοόλ έχει βαθύνει κατά πολύ τη φωνή του
MIKE ενώ αντίθετα έχει απογειώσει την πνευματική του φλυαρία. Μιλάει, τραγουδάει, αφηγείται κάτι που ξέρουν οι δυο φίλοι. Από τότε που συναντήθηκαν για πρώτη φορά.
"Θα σου τραγουδήσω κάτι τώρα" μου λέει... "κάτι που να έχει Μεσογειακό χρώμα"... my love, my love.....

Χαμογελάω και τους αφήνω και τους δυο να συνεχίσουν να τρέξουν τη νύχτα στο βάθος της. Η μια ιστορία ακολουθεί την άλλη... ο
MIKE θυμάται, ταράζεται και με μια απότομη κίνηση ρίχνει το ποτήρι με το αλκοόλ κάτω. Κάνει να μαζέψει αυτό που δεν γίνεται. Λερώνεται. Με κοιτά σαστισμένος.
"Όταν πίνω πάρα πολύ χέζω το παντελόνι μου..."
"Μην ανησυχείς MIKE, άμα λερώσεις τα χέρια σου, λέρωσε τα τελείως" του απαντώ.



Οι ώρες οι μικρές πέρασαν... τίποτα δεν μένει πίσω χωρίς να ξεφτίσει έστω και λίγο. 
Σηκώνομαι αφού η υγρασία της ατμόσφαιρα με γράπωσε από τους ώμους. Τα κεριά πρέπει να έχουν σβήσει από ώρα.
Το αλκοόλ έχει κάνει μια άμορφη κρούστα στα σημεία που ξάπλωσε.
Στον καναπέ και στην πολυθρόνα υπάρχουν βαθουλώματα. Είμαι σίγουρη πως κάποιοι πέρασαν την νύχτα τους εδώ σκορπώντας ιστορίες, στιγμές και εμπειρίες.
Όπως κάνουν οι φίλοι στα εντελώς ξαφνικά.
Και ήταν σημαντικοί να το ξέρεις. Γιατί έτσι είναι οι σημαντικοί, αφήνουν τα σημάδια τους.

(Για τους φίλους της νύχτας, του αλκοόλ και του καπνού, της θαρρετής και βρόμικης ζωής, των εξομολογήσεων και των επόμενων λαθών.)
 
 
✍ Eleni Liverakou Eriksson (ECLECTIC SHADOWS team)
 
Read 135 times