NERO DI MARTE – Immoto (Season of Mist/2020)

Sunday, 26 January 2020 12:13

Φαντάσου ότι για μια στιγμή βρίσκεσαι σε ένα χημικό εργαστήρι. Καλείσαι να κάνεις πειράματα αναμιγνύοντας όμως μουσικά είδη και όχι χημικά συστατικά. Στόχος είναι να βγάλεις το ονομαζόμενο "Nero di Marte" (μαύρο τού Άρη).

 

Θεωρείται το πιο αδιαφανές των μαύρων χρωστικών που απαντώνται στη φύση και ταυτόχρονα το λιγότερο τοξικό, καθώς και το πιο ανθεκτικό στο φως και στον χρόνο. Μαύρο μέταλλο με λίγα λόγια που ουδεμία σχέση έχει με το black metal. Ενώ εμείς οι κοινοί θνητοί προσπαθούμε να κατηγοριοποιήσουμε κάθε συγκρότημα έτσι απλά για να συννενοούμαστε μεταξύ μας, κάποιοι μουσικοί εξ αυτών (εκεί έξω) μας χορεύουν στο ταψί. Και το αστείο είναι ότι επιχειρούν να μας ξεβολέψουν και τα καταφέρνουν περίφημα.
Οι Ιταλοί NERO DI MARTE κυκλοφόρησαν το τρίτο τους βήμα πριν λίγες μέρες υπό την αιγίδα της πιο ανατρεπτικής εταιρείας στον κόσμο τον τελευταίο καιρό. Η λατινική λέξη Immoto μεταφράζεται στα Ελληνικά ως το αμετάβλητο, ή σταθερό ή κάτι το ακίνητο. Περιλαμβάνει 7 συνθέσεις εκ των οποίων μόνο οι 2 έχουν Αγγλικούς στίχους ενώ οι άλλες 5 είναι στην μητρική τους γλώσσα την Ιταλική. Αυτό όμως δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να ξενίσει τον επίδοξο ακροατή.
Η φωνή του Sean Worrell είναι δυναμική και καθαρή. Προσαρμόζεται στις απαιτήσεις τού album και των δύσκολων συνθέσεων του. Βγάζει ψυχή όταν οι εντάσεις αυξάνουν και γίνεται εκφραστικά μελωδική όταν η μουσική ακούγεται πιο βατή και ήσυχη. Μέσα από ψιθύρους και κραυγές είναι σίγουρο ότι θα σε καθηλώσει με το εύρος των δυνατοτήτων του.
 
Η διάθεση τους για τη δημιουργία πειραματισμών -αλλά μολυσμένη με βαριά στοιχειά μουσική προοδευτικά ντυμένη με μαύρη μεταλλική ψυχεδέλεια και τη σύγχρονη κλασική μουσική- πιάνει τόπο. Η διάλυση αυτών των διαφορετικών επιρροών δημιουργεί ένα χώρο στον οποίο η παραφωνία, η μελωδία, η κλειστοφοβία και η ονειρική ατμόσφαιρα ενστικτωδώς έρχονται σε αντιπαράθεση μεταξύ τους. Το αποτέλεσμα όλου αυτού του πειράματος δεν χρειάζεται να γίνει μέσα στα εργαστήρια που λέγονται στούντιο ηχογραφήσεων. Εκεί γίνεται ο τελικός έλεγχος. Όλα τα υπόλοιπα έχουν προηγηθεί από την έκκριση χημικών αντιδράσεων στον εγκέφαλο των τεσσάρων αυτών μουσικών χρόνια πριν. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν η συνένωση των εγκεφάλων τους κάτω από μια στέγη.


Οι NERO DI MARTE τολμούν να μας παρουσιάσουν την δουλειά τους και πραγματικά δεν ξέρω εάν είμαστε σε θέση να την καταλάβουμε. Ή εάν έστω μπορούμε να την προσεγγίσουμε. Έχω πει κατά καιρούς ότι θα έπρεπε να γίνουμε ανοιχτοί σε ότι νέο και προοδευτικό μας παρουσιάζεται. Το λέω και τώρα, έστω και ας βρεθώ σε αντιπαράθεση με όλο τον κόσμο. Η μουσική δεν είναι όπως την περιμένουμε, αλλά όπως είναι. Λέγεται έμπνευση, εκτέλεση, δημιουργία μιας συγκεκριμένης στιγμής.
Όταν το Sisyphos ξεκινά τόσο ατμοσφαιρικά σε παγιδεύει σε έναν άλλο κόσμο, αλλόκοτο. Με την πρώτη ακρόαση θα σε περπατήσει στο μονοπάτι προς τον Άδη.
Να συναντήσεις εκείνον που αιχμαλώτισε τον Θάνατο και τιμωρήθηκε για αυτήν του την πράξη. Ξεγέλασε τους θεούς με την εξυπνάδα του και τραγουδά Victorious am I? Ο Δίας τον καταράστηκε αιώνια να κουβαλά έναν βράχο μέχρι την κορυφή ενός ψηλού βουνού και όταν φτάνει στην κορυφή του, νομίζοντας ότι αυτή την φορά τα κατάφερε, ο βράχος πέφτει από τις ωμοπλάτες του και κατρακυλά ξανά πίσω στο σημείο εκκίνησης.
Η εκτελεστική δεινότητα των μουσικών κάνει εικόνα μέσω τής μουσικής τους όλο αυτό το δράμα. Η διάρκεια του τραγουδιού είναι τεράστια, όμως όταν αυτό τελειώσει ίσως θα ήθελες λίγο παραπάνω από αυτό το δείγμα που σου παρουσιάζεται. Όταν οι προοδευτικές νότες μαζί με τον μαύρο αέρα που έρχεται τότε γίνονται κακοτράχαλη σκληροπυρηνική μουσική που θα ανταμείψει και τον πιο απαιτητικό οπαδό του σκληρού ήχου. Θαυμάσια παραγωγή σύμμαχος ακόμα και στις death metal εξάρσεις.
 
 
Μπορείς να ξεχωρίσεις τα όργανα μέσα από τον ορυμαγδό των παραμορφώσεων εύκολα. Το L’ Arca είναι ένας Avant-garde ύμνος. Μέσα σε 9 λεπτά θα σε περάσουν από το post rock/metal στην απέθαντη progressive ολοκλήρωση. Θα γίνεις μάρτυρας ενός από τα πιο βαρβάτα riff στις μέρες μας, άσε δε που οι Tool ζουν κάπου εκεί.
Οι NERO DI MARTE ζωγραφίζουν με νότες ίσως την καλύτερη στιγμή της καριέρας τους. Έμεινα εδώ για πολύ χρόνο πατώντας την επανάληψη για να κατανοήσω το πόσο καλά καταρτισμένοι μουσικοί είναι. Στις μέρες μας δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλοί τέτοιοι και πρέπει να τους προστατεύουμε. Παντού ψυχεδελικά περάσματα, παντού κάτι νέο που δεν θα το περίμενες να συμβεί.
Το Immoto είναι το μεγαλύτερο τραγούδι του δίσκου. Ξεκινά υποτονικά με ήχους ανεξάρτητους αλληλένδετους κάτω από το παράδοξο δίχτυ μια μουσικής επένδυσης και σιγά σιγά μεγαλώνει και αποκτά επιπλέον ενεργειακή δομή. Πέρασμα δύσβατο αλλά με τόσο όμορφο τοπίο γύρω. Πανδαισία μαύρης ψυχεδέλειας, ο οδηγός σου προς την μια και μοναδική πανάρχαια σοφία που φύσηξε στις καρδιές μας τον φόβο για το άγνωστο. Η τελική φιλοδοξία. Σε σταματά εκεί που δεν μπορεί μια ανθρώπινη οντότητα να δει. Εκεί ακριβώς που οι σκιές συνδέονται με το έξω από το συνειδητό. Στο μεταίχμιο μεταξύ ζωής και θανάτου μένεις ακίνητος και περιμένεις την έλευση της νέας κατάστασης σου. Την αρχή ή το τέλος του ταξιδιού που έκανες και θα ανταμειφτείς ή θα τιμωρηθείς ανάλογα. Γιατί να φοβάσαι την φύση σου? Γιατί να ξορκίζεις την μοίρα σου?
Ουτοπία και παραλογισμός θα λες και θα αδιαφορείς για κάθε σου ενέργεια μέχρι να κατανοήσεις ότι από εδώ είσαι περαστικός μαζί με τα υποτιθέμενα υλικά αγαθά που σου προσφέρει η ψεύτικη πραγματικότητα. Να ζήσω την ζωή μου, θα λες σε όλους και κάποιος θα γελά ειρωνικά πάνω από το ίδιο σου κεφάλι. Ο Ίδιος σου ο εαυτός θα είναι ανόητε, που σε γνωρίζει και σε κινεί σε κάθε σου βήμα. Αυτό που ψάχνεις δεν είναι μορφή αλλά μόνο ακίνητος χώρος. Τότε οι υπόλοιποι που ζουν δίπλα σου θα σε χάσουν από τα μάτια τους. Εσύ θα έχεις φτάσει στην ολοκλήρωση σου και αυτοί που σε αγαπούν θα θρηνούν για τον χαμό σου.
Ξαναγεννιέσαι μέσα από τις ίδιες σου τις αρετές ή τα ελαττώματά σου και το ταξίδι ξεκινά εκ νέου, ίσως εδώ, ίσως κάπου άλλου με άλλη μορφή και αύρα.
 
 
Το Semicerchi συνεχίζει το ταξίδι με τους πανέμορφα ανορθόδοξους ήχους πάντα στα αυτιά μας. Η κατάλληλη μουσική υπένδυση για εσωστρέφεια και σκέψη. Σκοτεινή ποίηση και λυρισμός. Μια πολύ δυνατή στιγμή μέσα στο Immoto. Δεν θα ξέρεις ούτε θα μάθεις ποτέ. Το απέραντο διάστημα δεν είναι μόνο η ενδιάμεση απόσταση που σε χωρίζει. Δεν σε αφήνει να το κατανοήσεις. Δεν θα προλάβεις γιατί η μεταξύ σας συμφωνία είναι περιορισμένου χρόνου. Θα μείνει μόνο ο προβληματισμός και οι αμφιβολίες. Όμως η γνώση σου θα πορευτεί μαζί σου αλλά όχι στον εδώ χώρο και χρόνο. Η τελευταία λέξη φεύγει σαν πνοή από το στόμα σου και παίρνει μαζί της όλα όσα έχει αποθηκεύσει. Εικόνες χρώματα μυρωδιές και ήχοι γίνονται ένα, με ένα ευχαριστώ… Ίσως αυτό να αρκεί, Δεν ξέρω Δεν ξέρεις Θα δεις, θα δούμε και ας μην μάθουμε ποτέ.
Ο ορίζοντας ξεδιπλώνεται, μεταμορφώνεται και μετατρέπει την καταδίκη. Έτσι απομακρύνει κάθε σκιά στη μελωδία που μας συνοδεύει και έρχεται πίσω σε μας. Μια ηλιαχτίδα φωτός στο πέμπτο έπος που ονομάζεται La Casa del Diavolo. Ο ορίζοντας στρέφεται στις καμπύλες των χειλιών μου. Κάθε σκιά απλώνεται για περισσότερο ηλιοβασίλεμα χωρίς ανατολή. Κάθε βήμα είναι μια σημείωση στην μελωδία που μας συνοδεύει. Έτσι εμφανίζεται στο σπίτι όπου κάθε μέτρο είναι ανάποδες ρωγμές, χορός σε έναν κύκλο στο λοξό πάτωμα του χρόνου, ένας καθρέφτης διαμαρτύρεται για το χαμένο μου αντανακλαστικό και έτσι εξαφανίζομαι εκεί όπου με τις αισθήσεις είμαι ενωμένος. Επιστρέφω στο χρυσό, στο μαύρο στο κόκκινο και στο πιο σκούρο μπλε.
Όλα αποκαλύπτονται… το σκοτάδι γίνεται φως. Όλα αποκαλύπτονται… οι γραμμές, οι καμπύλες και τα άκρα μου ξυπνούν… ξυπνούν από το άγνωστο. Συγχωρέστε εκείνους που δεν θέλουν να μάθουν ή να δουν. Σ 'αυτούς τους λίγους, δώστε τους κάτι να πιστέψουν να καταπραΰνουν τις ψυχές τους.
Irradia, και δεν μπορώ να κρύψω τον θαυμασμό μου προς τους NERO DI MARTE. Αυτή η μπάντα με έχει ξεσηκώσει σε μεγάλο βαθμό. Είναι σίγουρο και το πιστεύω μέσα μου ότι έχουν κάνει έναν από τους καλύτερους δίσκους τής χρονιάς και ας μην έχει βγει ακόμα ο Ιανουάριος. Εκπέμπει με θράσος και ποιότητα και ψάχνει αχόρταγους κυνηγούς της ποιότητας και του μη στερεότυπου στην μουσική μας.
 
Το La Fuga κλείνει τον δίσκο και είναι το μικρότερο σε διάρκεια τραγούδι. Με μέσο όρο τα 9 λεπτά ανά τραγούδι καταλαβαίνεις ότι έχεις ένα αντιεμπορικό προϊόν μπροστά σου και θα το διαπιστώσεις κατά την ακρόαση του. Δεν περιμένω να συμφωνήσεις μαζί μου εάν πραγματικά αξίζει ή όχι.
 


Εάν είχα το θάρρος να βαθμολογήσω αυτό το δημιούργημα θα του έβαζα 10/10.
Η εκτίμηση μου έρχεται μετά από τον αρχικό μου ενθουσιασμό. Είναι ένα album που σου ζητά χρόνο για την αφομοίωση του και το κέρδος από αυτό θα έρθει διπλό πάλι σε σένα. Αυτή η μπάντα εξοστρακίζει την μουσική μας στασιμότητα και εμπνέει μεγάλες προσδοκίες για το μέλλον.
 
Track-list:
1. Sisyphos (11:30)
2. L'Arca (8:42)
3. Immoto (12:59)
4. Semicerchi (7:14)
5. La Casa del Diavolo (12:00)
6. Irradia (10:05)
7. La Fuga (4:37)
 
Line-up:
Sean Worrell - Vocals, Guitar
Giulio Galati - Drums and percussion
Andrea Burgio - Bass
Francesco D'Adamo – Guitar
 
 
 
 
 
 

Halo Of Thorns (ECLECTIC SHADOWS team)
Read 374 times