DEAFHEAVEN - Infinite Granite (Sargent House/2021)

Thursday, 19 August 2021 14:36
 
Μια βουτιά στο απέραντο και βαθύ μπλε τους
 
Γράφει Η Ελένη Λιβεράκου Eriksson
 
Μέσα στις speedαριστές άγριες κι άσχημες εποχές, υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που και μόνο με τον ήχο τους μπορούν να σε γαληνέψουν. Βέβαια όλα είναι σχετικά, κι όλα πάνε ανάλογα με τα γούστα του καθενός.
Η συγκεκριμένη όμως στιγμή που θέλω να σταθώ γράφει το όνομα DEAFHEAVEN πάνω της. Η Αμερικάνικη αυτή μπάντα των George Clarke και Kerry McCoy που μετρά 11 χρόνια ζωής αλλά μουσικά τουλάχιστον έντονης. Οι DEAFHEAVEN δεν άργησαν καθόλου να κατοχυρωθούν στα κιτάπια τής “σκληρής” μουσικής καλύπτοντας επάξια το post-black metal, blackgaze και screamo κοινό του.
Σήμερα το “Infinite Granite” έρχεται με μια γλυκιά χαλαρότητα να ανατρέψει τα πάντα. Το πέμπτο άλμπουμ θα φέρει τα πάνω κάτω στα πάντα. Στη μουσική, στο όλο ύφος, στα φωνητικά. Κλείνει το μάτι στους ήδη μυημένους και φλερτάρει με καινούργιο κοινό αδιαφορώντας για γνώμες και απόψεις. Από ότι φαίνεται η παρουσία τού George Clarke είναι το δυνατό χαρτί και πολύ απλά δεν συμμετέχει στα παζάρια της επανάληψης και τής κουραστικής ανάπαυλας.
 
 
Ότι ξέρατε ξεχάστε το. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που μπάντες κάνουν τέτοιες στροφές στον ήχο τους, που μπορούν να προκαλέσουν ταραχές, εκπλήξεις, χαρά ή απογοήτευση στο ακουστικό κοινό τους.
But… who cares anyway? Το πενταμελές σχήμα από την Καλιφόρνια ήρθε με ένα άλμπουμ που θα συζητηθεί πολύ αλλά θα ακουστεί ακόμα περισσότερο. Μπορεί οι black metal επιρροές από τα προηγούμενα άλμπουμ τους να έχουν γίνει παρελθόν αλλά ακούγοντας κάποια από τα κομμάτια θα νιώσεις αυτήν την μαύρη αύρα να υποβόσκει κάπου αόριστα. Η χαοτική ατμόσφαιρα έχει αντικατασταθεί με γλυκιές αλλά επιθετικές μελωδίες που σε πηγαίνουν πίσω σε μουσικές τού ’60 και του ’90 που θυμίζουν πιο πολύ Αγγλία παρά Αμερική. Το shoegaze στυλ με post rock και metal στοιχεία στρογγυλοκάθεται για τα καλά στα 9 κομμάτια και στα 53 ολόκληρα λεπτά τού χρόνου του. Όσο για την ομάδα που δημιούργησε αυτό το εκπληκτικό άλμπουμ μπορεί και παραδίδει μαθήματα τέχνης άνετα. Οι κιθάρες βρίσκονται σε μια συνεχή αλληλουχία δυνατών ρυθμών και ακατάπαυστων νοσταλγικών μελωδιών. Μπάσο και τύμπανα τραβούν μπροστά και ανοίγουν τον δρόμο στον ειρμό των συνθέσεων.
 
 
Όσο για τον George Clarke… τι να πω για το παλικάρι. Αφήνει πίσω του ένα ολόκληρο ιδίωμα και μπαίνει σε ένα άλλο με την ευκολία που μπορεί κάποιος να ανοίξει μια πόρτα. Βέβαια, για να πω την αλήθεια, δεν μπορείς να συγκρίνεις τα ουρλιαχτά με τα καθαρά φωνητικά. Το κάθε μουσικό ύφος αντιπροσωπεύει κάτι και εκτελείται ανάλογα τα γούστα και τα κέφια της μπάντας. Ο Clarke, μπορεί στην πλειοψηφία των κομματιών να γύρισε σελίδα στα φωνητικά αλλά κάποια στοιχεία τού παρελθόντος δεν έχουν εξαφανιστεί εντελώς, όπως για παράδειγμα στα κομμάτια “Great Mass of Color” και “Villain” που αφήνει τους ολιγόλεπτους βρυχηθμούς του να ορμήσουν πάνω μας σαν μια απλή υπενθύμιση.
Με το “Mombasa, το τελευταίο κομμάτι τού άλμπουμ θα περάσει όλη η δισκογραφία των DEAFHEAVEN από τα αυτιά σου. Είναι η υπογραφή μιας μεγάλης μπάντας που μπορεί, ΝΑΙ, να ικανοποιήσει τόσο τους παλιούς οπαδούς όσο και τους καινούργιους (που σίγουρα έρχονται!). Όμορφες μελωδίες μεταξύ των κομματιών παίρνουν μέρος δίνοντας μια άλλη μουσική διάσταση στα κομμάτια. Μια αστρική περιπλάνηση με ένα απρόβλεπτο μέλλον αλλά σίγουρα με συνέχεια.

Το “Infinite Granite” είναι ένα προκλητικά όμορφο άλμπουμ. Μέσα στα καλύτερα που άκουσα μέχρι στιγμής και ψηλά, πολύ ψηλά. Ένα άλμπουμ που με ανατρίχιασε ολοκληρωτικά, και αυτό δεν μου συμβαίνει συχνά.

DEAFHEAVEN facebook
 
 
 
Read 81 times