DÄTCHA MANDALA – Hara (Mars Red Sound/2020)

Tuesday, 09 June 2020 10:21
Συντάκτης:
Published in Where Blues meets Rock

Ελλάς – Γαλλία, συμμαχία; Στην περίπτωση των DÄTCHA MANDALA υπό προϋποθέσεις.

Γράφει  ο Jack Syrmaleon (ECLECTIC SHADOWS team)

 

Όταν οι μουσικές έρχονται από χώρες που δεν συγκαταλέγονται ανάμεσα στις παραδοσιακές δυνάμεις του σκληρού ήχου, η αδημονία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη και η περιέργεια για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα είναι εντονότερη. Αυτό συνέβη και με τους Γάλλους εκ του Bordeaux DÄTCHA MANDALA.
Αν και ήδη σχετικά γνωστοί, καθώς δραστηριοποιούνται από το 2009 παρουσιάζοντας έντονη συναυλιακή δράση, το φετινό Hara αποτελεί την δεύτερη στουντιακή τους απόπειρα. Οι ίδιοι διατείνονται ότι κινούνται εντός των ορίων του Rock/Blues των '70's και σε μεγάλο βαθμό έχουν δίκιο. Ειδικά στο πρώτο τους πόνημα εν ονόματι Roch αυτό είναι ξεκάθαρο και μάλιστα η κλίση προς την Led Zeppelin σχολή δεν αφήνει και πολλές αμφιβολίες όταν μάλιστα ο Nicolas Sauvey κάνει ότι μπορεί για να πλησιάσει τον Robert Plant.



Με διαμορφωμένη λοιπόν εικόνα από το προ τριετίας ντεμπούτο τους το πρώτο ερωτηματικό ήταν ο βαθμός προόδου και επίτευξης περισσότερο προσωπικού ήχου μέσα φυσικά από τις καλώς εννοούμενες επιρροές τους. Η απάντηση είναι ότι Ναι, υπάρχει ένας σχετικός απογαλακτισμός προς την σωστή κατεύθυνση ο οποίος ωστόσο θα μπορούσε να είναι πιο θαρραλέος προκειμένου να ανέλθει η μπάντα επίπεδο. Έτερων, εκάτερον...
Το δεύτερο ερωτηματικό ήταν η καθεαυτού συνθετική φόρμα των DÄTCHA MANDALA. Με δεδομένες τις όποιες επιρροές και ομοιότητες, η δύναμη των συνθέσεων θα μπορούσε να γείρει την πλάστιγγα στην θετική πλευρά τόσο για την μπάντα όσο και για το φιλοθεάμων κοινό.
Ακριβώς εδώ ήρθε η πλέον δυσάρεστη έκπληξη. Πραγματικά ακόμα και τώρα προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς έχει συμβεί, ή τι ακριβώς προσπάθησαν οι DÄTCHA MANDALA να πετύχουν με το νέο τους άλμπουμ. Και επειδή σε καμία περίπτωση δεν θέλω να κουράζω, περνάω άμεσα στην εξήγηση.

Ενώ όλα ξεκινούν απολύτως ομαλά με τέσσερις αρκετά ενδιαφέρουσες, όντως Rock/Blues συνθέσεις με αρκετά μάλιστα slide κιθαριστικά περάσματα που ομορφαίνουν το αποτέλεσμα, φτάνουμε στο χαλαρό μπαλαντοϊδές Morning Song, το οποίο επίσης δεν είναι κακό. Κάπου εκεί το άλμπουμ κάνει στροφή 180 μοιρών και ηχητικά φεύγει σε εντελώς άλλα χωράφια. Συγκεκριμένα η μπάντα από το Sick Machine μέχρι και το Pavot που ολοκληρώνει το άλμπουμ, επιδίδεται σε ένα μέτριας ποιότητας ανέμπνευστο σύγχρονο Rock που αν μη τι άλλο αφαιρεί σημαντικούς πόντους και φέρνει το Hara στα όρια του αδιάφορου άλμπουμ.
Οι Γάλλοι έχουν όλες τις προϋποθέσεις να κάνουν σημαντικά πράγματα. Ωστόσο κάπου και ανεξήγητα χάνουν τον προσανατολισμό τους. Πιθανά να οφείλεται στην έντονη επιθυμία και αγωνία να προσεγγίσουν την επιτυχία το δυνατόν γρηγορότερα. Πιθανά για άλλους άγνωστους σε εμάς λόγους.



Με την νέα τους δουλειά δυστυχώς θεωρώ ότι έκαναν ένα βήμα πίσω καταφέρνοντας εκούσια ή ακούσια να δημιουργήσουν μόνοι τους ένα split άλμπουμ παρουσιάζοντας δύο εαυτούς και μάλιστα όχι ισάξιους. Η επόμενη προσπάθεια θα είναι εξαιρετικά κρίσιμη για το μέλλον τους. Παίρνοντας ως δεδομένο ότι η διάθεση δεν τους λείπει, ας ελπίσουμε ότι οι όποιες αποφάσεις τους θα είναι στην σωστή κατεύθυνση προκειμένου η καριέρα τους να έχει την καλύτερη δυνατή εξέλιξη.

Υ.Γ: Καθώς μόνο δεδομένη δεν είναι η καλαισθησία στον τομέα των artwork στα εξώφυλλα των δίσκων, θα ήταν αδικία να μην τους πιστώσω το πανέμορφη καλλιτεχνικά δημιουργία που κοσμεί το Hara!

Tracklist: 1. Stick it Out 2. Mother God 3. Who You Are 4. Missing Blues 5. Morning Song 6. Sick Machine 7. Moha 8. Eht Bup 9. Tit's 10. On The Road 11. Pavot

Line-up:
Nicolas Sauvey - lead vocals, bass and mouth organ
Jérémy Saigne - guitar and back-up vocals
Jean-Baptiste Mallet - drums and back-up vocals
 
 
 
 
 
 
 
Read 219 times