WINO – Forever Gone (Ripple Music/2020)

Monday, 27 July 2020 15:57
Published in Where Blues meets Rock

Κατάθεση ψυχής από τον τελευταίο αγνό rocker της γενιάς μας.

Γράφει ✍ ο Thanasis Tzelas “Halo of Thorns” (ECLECTIC SHADOWS team)

 

Όσο και εάν μην συμφωνείς, ξεκάθαρα με τον παραπάνω τίτλο ο Scott "Wino" Weinrich είναι η μοναδική περίπτωση (εν ζωή) μουσικού που δικαιούται να φέρει αυτή την ιδιότητα. Σε όλη του την καριέρα υπήρξε αυθεντικός και θα συνεχίζει να τολμά μέχρι την τελευταία του αναπνοή. Ίσως η μοναδική περίπτωση μουσικού που δεν αντέχει τα φώτα τής δημοσιότητας. Δεν τα έχει ανάγκη άλλωστε, ποτέ δεν τα είχε και δεν τα αναζήτησε. Ταπεινά μας έσπρωξε μια δύναμη στο να τον ανακαλύψουμε μόνοι μας ή με την βοήθεια κάποιου κολλητού μας φίλου. Δύσκολος ο τόπος και ο χρόνος τής ύπαρξης του, αλλά μας αποζημίωσε με το παραπάνω ακολουθώντας τις άφθαστες δουλειές και συνεργασίες του.

Οι Saint Vitus, Spirit Caravan, Shrinebuilder, Premonition 13, The Hidden Hand και φυσικά οι The Obsessed λειτούργησαν ως όχημα στην απροσπέλαστη ιδιοφυΐα του μέσα από ήχους και στίχους που διαμόρφωσαν ολόκληρες γενιές συγκροτημάτων και τάσεων. Η προσφορά του τεράστια και η ηγετική μορφή του πίσω από το σκοτάδι να αναζητά την ολοκλήρωση μέσα από το θαύμα της παρουσίας του. Τροβαδούρος, υπέροχος κιθαρίστας και συνάμα αλλότριος, ο όποιος σιχαίνεται τα απλά εύπεπτα χωρίς ψυχή ευκολοτράγουδα μόνο και μόνο για την ‘κονόμα’.

Ενώ ομολογουμένως έχει βάλει κάποιο φρένο τον τελευταίο καιρό σε κυκλοφορίες, το φετινό προσωπικό album του Forever Gone φέρνει έναν αέρα αισιοδοξίας στους διψασμένους οπαδούς του. Μια δημιουργική κίνηση από μέρος του, για να μας παρουσιάσει κομμάτι από τον πλούσιο μουσικό του κόσμο. Με ιστορίες καθημερινές αλλά αληθινές. Στον πραγματικό κόσμο της ευθύνης, του φόβου, της καρδιάς και του μυαλού. Αναζητήσεις επί τούτου και όχι φανταστικές που αποπροσανατολίζουν τον ακροατή. Ακριβώς όπως στο προηγούμενο album του πριν από περίπου 10 χρόνια μια ψυχή να τραγουδά για τους φίλους του. Έχοντας λιώσει το βινύλιο του Adrift με τον ερχομό τού ολοκαίνουργιου αυτού δημιουργήματος περίμενα να νιώσω ακριβώς τα ίδια συναισθήματα.
Όπως ήταν αναμενόμενο δεν έπεσα έξω ούτε τώρα.
Το Forever Gone είναι σαν να καλείς στο σπίτι σου έναν μοναδικό αδελφό ο οποίος ξέρει πολύ καλά τι αισθάνεσαι και θέλει να κάνετε παρέα μονάχα με την ηλεκτροακουστική του και μερικά μπουκάλια του αγαπημένου σου αναλγητικού ροφήματος. Κάποιοι από τους πόνους που νιώθουμε δεν ανακουφίζονται με τα κάθε λογής φάρμακα. Γι αυτές τις ενοχλήσεις χρειαζόμαστε κάτι πολύ πιο δυνατό και αυθεντικό. Εξοικονομώντας ενέργεια από την άσβεστη δίψα για rocκ κανείς δεν βγήκε χαμένος.
Και όσο οι Κασσάνδρες μάς μιλούν για χαμηλής ποιότητας μουσικής έμπνευσης, μας προκαλούν τον γέλωτα. Όταν έχεις απέναντι σου αυτόν το ατίθασο αιώνια νέο προικισμένο μουσικά ερωτευμένο άνθρωπο με το αντικείμενο του, θα είσαι εκεί πάντοτε γι αυτόν και εκείνος θα είναι πάντοτε εδώ για σένα. Με τον κοινό σας δρόμο συναντιέστε για άλλη μια φορά για να ξεκαθαρίσετε μέσα σας το κακό από το καλό και το ξερό από το χλωρό.


Θα μιλήσω σε πρώτο χρόνο από εδώ και πέρα.
Η φωνή σου Scott είναι τόσο οικεία αδελφέ που θα την ξεχώριζα και ας ήμασταν κατά μέσης ενός συλληπτήριου. Θα την ξεχώριζα για την μοναδικότητα της έστω κι αν κάποιος μου έβαζε στα ακουστικά να ακούσω όλες τις φωνές του κόσμου. Είναι το ταλέντο σου αυτό και η αυθεντικότητα της έκφρασης σου. Είναι αντρική και μεταδίδει το συναίσθημα από τότε που σε γνώρισα στην εφηβεία μου. Μπορεί το σώμα σου ως σάρκα (και μόνο) να έχει αλλοιωθεί αλλά η συχνότητες που βγάζεις από τις φωνητικές σου χορδές βρίσκεται και ίσως έχει ξεπεράσει τα όρια του θρύλου. Ήμουν τυχερός που έζησα τα πεπραγμένα σου και ας έχουμε 10 χρόνια διαφορά. Το ότι έχεις μετατρέψει την απόσταση που μας χωρίζει από τον τόπο διαμονής σου το Maryland με το σπίτι μου (ας πούμε) ένα τσιγάρο δρόμο είναι κάτι το εκπληκτικό.

Νιώθω τον κάθε χτύπο του ποδιού σου στο έδαφος στο Dark Ravine ώστε να κρατάς τον ρυθμό στην μουσική σου.
Σε αισθάνομαι να κλείνεις τα μάτια στο The Song's At The Bottom Of The Bottle για να μου μεταδόσεις κομμάτι του εαυτού σου αναφερόμενος σε μένα. Την κιθάρα σου στο ανεπανάληπτο ακουστικό σου όργιο του ομότιτλου και τις γκριμάτσες σου. Δεν χρειάζεσαι ούτε την άποψη μας για το μεγαλείο σου. Είσαι εκεί που το επιτάσσει η φύση σου.
Οι καρδιές μας μέσω των καλωδίων των ενισχυτών σου βρίσκονται σε σύνδεση με τα εγκεφαλικά μας κύτταρα όταν η slide κιθάρα σου στο Taken προκαλεί ανατριχίλες και σωματική εφίδρωση. Τραγουδώ μαζί σου τον κάθε σου στίχο σαν να είναι δικό μου. Βρέχω λίγο τον λαιμό μου με οινόπνευμα για να μπορέσω να ανασάνω και ας με πνίγουν οι τύψεις για κάτι χαμένο και μη ανατρέψιμο. Το έχω προκαλέσει και εσύ έρχεσαι να βοηθήσεις όπως θα έκανε στην θέση σου οποιοσδήποτε καρδιακός φίλος. Ένα από τα πολλά λάθη που έχω κάνει βρίσκονται εδώ και εσύ αδελφέ μου με λυτρώνεις σε κάθε σου νότα.


Κουβαλάς βαρύ φορτίο και με τις προσωπικές σου δουλειές, θέλεις να μεταδόσεις την ανθρώπινη υπόσταση σου. Το ότι γράφεις τραγούδια που αγγίζουν τα όρια της ψυχής μας το ξέρεις γιατί είσαι ένας από εμάς. Αυτό που ίσως να μην αντιλαμβάνεσαι είναι το πόσο επιδραστικά είναι. Ό,τι γράφεις τώρα θα μείνει καταγεγραμμένο και θα συνεχίζει να υπάρχει στον περαστικό τούτο κόσμο για να συντροφεύει τις ευαίσθητες rock παραισθήσεις μας. Ενίοτε θα σε αποκαλούν την μεγαλύτερη μορφή που πέρασε από το underground κίνημα. Για μας είσαι ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς στον κόσμο. Και ας μην το δέχεσαι και ας το απορρίπτεις με κάθε ευκαιρία που σου δίνεται. Ένα σανίδι ο κόσμος σου και εμείς από κάτω στο σαλόνι να σε παρακολουθούμε. Τι πιο τίμιο και ανιδιοτελές από αυτό; Μέχρι που τόλμησες να κανείς διασκευή το Isolation των Joy Division βρε τρελέ και το πήγες αλλού σαν κομμάτι. Σεβασμός να συνοδεύει το όνομα σου πάντοτε.

Το Forever Gone είναι σίγουρα κλασσικό από την γέννηση του. Φυσιολογικά ως δίσκος ανήκει εκεί που είναι η πατρίδα του rock και στους ήδη οπαδούς τού μεγάλου αυτού καλλιτέχνη. Το πόσο δύσκολο είναι να το πλησιάσει κάποιος που δεν τον γνωρίζει είναι κάτι το υποκειμενικό όπως ακριβώς υποκειμενική είναι η άποψη μου για τον δίσκο. Διαθέτει το φως και το σκοτάδι της ψυχής του και δεν κρύβεται πίσω από το παραπέτασμα και των άναρχων συγχορδιών μιας πλήρης μπάντας ‘επί τω έργω’. Ένας δίσκος που αναζητά εσένα και τον δημιουργό του μόνους σας και αρκετές ώρες αδράνειας. Τόπο και χρόνο μέχρι να αφομοιωθεί και να καταλάβει κανείς το όλο μεγαλείο που κρύβεται πίσω από το μυαλό τού αγαπημένου μας Wino.
Ό,τι και να πω ποτέ δεν θα είναι αρκετό… αρχοντιά.

Track-list:
01. Forever Gone
02. Taken
03. The Song's At the Bottom of the Bottle
04. No Wrong
05. Dark Ravine
06. Dead Yesterday
07. You're So Fine
08. Crystal Madonna
09. Lavender and Sage
10. Was, Is, Shall Be
11. Isolation

Band members:
The only one “Wino”.

Has been putting his soul on the line for more than three decades with his unique brand of Sabbath-inspired Doom/Stoner rock.
 
 
 
 
Read 208 times