BABE RUTH - Darker Than Blue: The Harvest Years 1972-1975 (Esoteric Recordings / 2022)

Friday, 27 May 2022 10:15
Published in Where Blues meets Rock

To prog or not to prog?

Στο ρόλο του hitter ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Όταν ο pitcher ήταν η αυτού εξοχότης ο κύριος "Sultan of Swat", κάθε batter δε μπορούσε να κάνει τίποτα, παρά να χαλαρώσει και να το απολαύσει. Κάπως έτσι και με τους δίσκους των βαφτισμένων από τον παραπάνω μύθο του baseball, που έχουν ήδη αποδείξει πόσο αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου.
Την όμορφη αυτή μουσική βόλτα στο πρώτο μισό των rock 70’s έχουμε τη δυνατότητα να ξαναθυμηθούμε μέσα από το επερχόμενο τριπλό “Darker Than Blue: The Harvest Years 1972-1975”, που περιλαμβάνει τα τρία πρώτα άλμπουμ των Babe Ruth που κυκλοφόρησαν μέσω της κορυφαίας για το progressive και εν γένει το rock αυτής εταιρείας. Με άλλα λόγια, μιλάμε για τα remastered “First Base”, “Amar Caballero” και “Babe Ruth”, τα οποία είναι εμπλουτισμένα με singles και bonus tracks.

Το κουαρτέτο των Babe Ruth σχηματίστηκε στο Hatfield το 1970, ως μετεξέλιξη του γκρουπ Shacklock, από τον κιθαρίστα Alan Shacklock, ο οποίος κάλεσε ως μέλη την τραγουδίστρια Janita “Jenny” Haan, το μπασίστα Dave Hewitt και το ντράμερ Jeff Allen. Ο κάθε άλλο παρά μονοδιάστατος ήχος τους έγινε αφορμή για να ενταχθεί η μπάντα στο όλο progressive rock κίνημα που μεσουρανούσε, χωρίς όμως ο ήχος τους να εντάσσεται πλήρως σε αυτό. Το συμβόλαιο με την εκλεκτική Harvest, θυγατρική του κολοσσού EMI Records, ήρθε δύο χρόνια αργότερα ως επιστέγασμα της ποιότητας του ήχου τους, ενώ στο μεταξύ ο Dick Powell είχε αντικαταστήσει τον Allen και είχε προστεθεί ο Dave Punshon στα κίμπορντς. Η ώρα του καλύτερου άλμπουμ τους, του “First Base” είχε μόλις φτάσει.

Καλύτερο ντεμπούτο δεν ήταν δυνατό να φτιάξουν. Όντες ενταγμένοι στο progressive rock, εκτός από την άμεσα συνυφασμένη με αυτό jazz, χρησιμοποιούσαν έξυπνα τη soul, φτιάχνοντας ένα πολύ ενδιαφέρον μείγμα που άνετα το έλεγες blues rock ή hard rock, το οποίο κέρδιζε επίσης πόντους από τα γεμάτα αυτοπεποίθηση και δύναμη φωνητικά της Haan. Τα τραγούδια τους χαρακτηρίζονταν από μια πολύ ευχάριστη διαφορετικότητα, που κυρίως οφειλόταν στη συνθετική ικανότητα του Shackloc, ο οποίος υπογράφει τα περισσότερα από αυτά.

Ο δίσκος ανοίγει με το κλασικό “Wells Fargo”, ένα δυνατό και άμεσα αναγνωρίσιμο blues rock κομμάτι, που απογειώνεται από τη Haan και το σαξόφωνο του Brent Carter. Η μακράν μεγαλύτερη επιτυχία τους είναι το “The Mexican”, που έχει ενσωματωμένα τμήματα από την ταινία “A Fistful of Dollars” του Ennio Morricone και εμφανείς λατινικές επιρροές. Το τραγούδι αυτό, που διασκευάστηκε δώδεκα χρόνια αργότερα από τον Jellybean Benitez, παιζόταν συνεχώς στο ραδιόφωνο, με το δίσκο να γίνεται χρυσός στον Καναδά, επιτυχημένος στις Η.Π.Α., αλλά να μην τα καταφέρνει το ίδιο καλά στη Βρετανία.
Το πιο σαφώς ήπιο “The Runaways” είναι η πιο αμιγής progressive rock σύνθεση του άλμπουμ, που έχει πολύ έντονο λυρικό και κινηματογραφικό στοιχείο και κορυφώνεται σταδιακά με επιβλητικό τρόπο. Το δε “Joker” ισορροπεί ανάμεσα στο blues και το rock, ενώ υπάρχουν και δύο διασκευές: η μία είναι το "King Kong" του Frank Zappa και η άλλη το "Black Dog" του Jesse Winchester. Το πολύ χαρακτηριστικό εξώφυλλο του δίσκου ζωγραφίστηκε από τον Roger Dean, ο οποίος έχει υπογράψει αρκετά εξώφυλλα των Yes.

Το 1974 ήταν η χρονιά του “Amar Caballero”, όταν είχε πλέον ενταχθεί ο Chris Holmes στα κίμπορντς και ο Ed Spevock στα ντραμς. Αναμφισβήτητα πιο χαλαρό από το προηγούμενο, αλλά ταυτόχρονα πιο ανοιχτό σε επιρροές, εξερευνά το blues rock και το R&B με στυλ και εμφανείς αναφορές στην κλασική μουσική.
Το εισαγωγικό "Lady" μας βάζει στο κλίμα με εξαιρετικό τρόπο, παρασυρμένο από το φλάουτο, κλείνοντας το μάτι στο progressive rock, που εξακολουθεί να αποτελεί πηγή έμπνευσης. Ο πρώτος αιφνιδιασμός έρχεται με το επηρεασμένο από τις μουσικές της ανατολής "Broken Cloud", για να δώσει άμεσα τη θέση του στη βούτυρο-στο-ψωμί της Haan ορθόδοξη ροκιά του “Gimme Some Leg”, αλλά και τη διασκευή του "Cool Jerk" των The Capitols που εκπέμπει ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος.  

Οι πιο ήπιες στιγμές του άλμπουμ εκπροσωπούνται από το "Baby Pride", που αναδεικνύει περισσότερο τη blues-jazz περσόνα της Janita μέσα από την ακουστική κιθάρα και τα πλήκτρα, αλλά και το "We Are Holding On", στο οποίο συμμετέχουν οι Raymond Vincent (βιολί), Duncan Lamont (φλάουτο) και Nick Mobs (ταμπουρίνο). Τέλος, στη φερώνυμη του δίσκου σύνθεση ξυπνούν οι λατινικές επιδράσεις, που ήδη είχαν γίνει γνωστές στη ρυθμικότερη εκδοχή τους στο “The Mexican”.

Κατά ένα μάλλον ασυνήθιστο τρόπο, ο τρίτος και τελευταίος για τη συγκεκριμένη εταιρεία δίσκος της μπάντας είχε ως τίτλο το όνομά της. Το “Babe Ruth” κυκλοφόρησε το 1975 και έκανε αμέσως αισθητή την παρουσία του με τη διασκευή του ορχηστρικού γουέστερν “A Fistful of Dollars” του Ennio Morricone, σημειώνοντας σχετική επιτυχία σε Η.Π.Α. και Καναδά. Υπάρχει ακόμα μια διασκευή του αντιρατσιστικού ‘We People Darker Than Blue’ που ανήκει στον Curtis Mayfield. Ουσιαστικά, το άλμπουμ αυτό αγαπήθηκε λιγότερο από ό,τι τα προηγούμενα, όχι τόσο λόγω της μικρότερης δυναμικής των τραγουδιών, αλλά όσο του ότι σήμανε την έμπρακτη απόσχιση του ήχου από τα prog μονοπάτια, που οι περισσότεροι είχαν θεωρήσει ως «υποχρεωτικά» για το συγκρότημα.


Κάποιοι, κάθε άλλο παρά αδικαιολόγητα, ερμήνευσαν το υλικό του δίσκου ως κρίση ταυτότητας της μπάντας, ιδιαίτερα ύστερα από τους ανοιχτότερους ορίζοντες του “Amar Caballero”, που έμοιαζαν να μην έχουν περαιτέρω εξερευνηθεί. Θα μπορούσε κάποιος ευπρόσωπα να πει ότι, έστω και με μικρή διαφορά, με τραγούδια όπως τα “Dancer”, “Jack O´Lanter” και “Sad But Rich” το hard rock έμοιαζε ως ο κύριος προσανατολισμός τους, μόνο που, σε αντίθεση με το παρελθόν, αυτή τη φορά έβγαινε αρκετά ηπιότερος. Επίσης ήπιο είναι το σπανιόλικο “Torquoise”, όπως και το “The Dutchess of New Orleans”, παρά τα βροντερά φωνητικά, ενώ το “Private Number” θα μπορούσε σίγουρα να βγει πολύ καλύτερο, αν δε θύμιζε τους Starship.

Τελικά, οι ανησυχίες επιβεβαιώθηκαν με την αποχώρηση του Alan Shacklock και την αντικατάστασή του από τον Bernie Marsden, που συνοδεύτηκε από υπογραφή νέου συμβολαίου με την Capitol Records και το “Stealin´Home”, που σήμανε την άτυπη δεύτερη φάση της μπάντας.


Read 54 times